บทที่ 1 วิญญาณออกจากร่าง

ในโลกอนาคตพัฒนาไปอย่างรวดเร็ว ยุคนี้เต็มไปด้วยเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าทันสมัย หรือเรียกอีกอย่างว่าโลกอนาคตนั่นเอง อีกในมิติหนึ่งเดียวกันเต็มไปด้วยความสงสัยที่วิทยาศาสตร์ไม่สามารถพิสูจน์ได้ว่ามีจริงหรือไม่ หรือเพียงถูกขนานเป็นข่าวลือที่เล่าต่อกันเท่านั้น โลกคู่ขนานที่ผู้คนไม่เคยพบเห็นในอีกมิติหนึ่ง คุณยังเชื่อหรือไม่ว่ามันมีอยู่จริง

พ.ศ.25xx ประเทศจีน

ซูหรงนักเขียนนิยายมือสมัครเล่น นามปากกา โม่อี้หราน มีผู้ติดตามนิยายที่เขียนไม่ถึงสิบคน ยุคนี้ผู้คนแข่งขันกันสูงนิยายของเธอจนไม่เป็นที่นิยมกันมากนัก เธอจึงตัดสินใจปล่อยตัวกลับกลายมาเป็นนักอ่านที่ดีแทน เพราะรู้ว่างานเขียนของตัวเองไม่ดีเท่าที่ควร

ใบหน้าขาวเกลี้ยงเกลาขมวดคิ้วยับย่นขณะนั่งอ่านนิยายในเว็บ เธอนั่งแกะเมล็ดเกาลัดโยนเข้าปาก ขยับเก้าอี้เข้าไปกดคลิกเมาส์ข้ามนิยายตอนต่อไป

“ตัวประกอบน่าสงสารจริงๆ จุดจบต้องมาตายทั้งที่ไม่ได้เป็นคนทำ ฉันละอยากเข้าไปเขียนเรื่องนี้เองจริงๆ เลย” หญิงสาวส่ายศีรษะอย่างปลงตก นักเขียนคนนี้เขียนขัดคอเธอนัก

พระเอกก็โง๊โง่! ดูไม่ออกเลยเหรอว่าใครเป็นคนทำที่แท้จริง ทั้งที่หวงซูเหมยก็บอกไปตั้งแต่แรกแล้วว่าใครเป็นคนทำ แต่กลับไม่มีใครเชื่อ ควรจะหาหลักฐานที่แน่ชัดกว่านี้ก่อนไหมไม่ใช่อยู่ๆ หาแพะมารับบาปแทน

นางเอกก็อีกคนเป็นเพื่อนกับนางแท้ๆ ยังกลับปักใจเชื่อได้ลงว่านางเป็นคน เพื่อนกันประสาอะไรกันอย่าให้เป็นคนแต่งนิยายเรื่องนี้เมื่อไหร่นะ เธอจะเป็นคนเปลี่ยนแปลงเรื่องราวใหม่ให้หมดเลย!

ก็อย่างว่าแหละแม่นางดอกบัวขาวกับพระเอกเหมาะสมกันดีโง่พอๆ กัน โดนนางร้ายเสแสร้งโกหกนิดหน่อยก็เชื่อสนิทใจ เหอะ! แล้วพอมารู้ความจริงทีหลังว่านางไม่ได้เป็นคนผิดก็สายไปเสียแล้ว

พระเอกยังหน้าด้านมาบอกว่า คนเรามักผิดพลาดกันได้เสมอ แค่เนี้ย! แค่นี้จริงดิ! ชีวิตคนคนหนึ่งมันไร้ค่ามากขนาดนั้นเลยหรือไง

ซูหรงบ่นกระปอดกระแปดไม่พอใจกับบทนิยายเต็มแรง อย่าให้รู้นะว่านักเขียนคนนี้บ้านอยู่ที่ไหน เธอจะไปจุดไฟเผาบ้านให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย

เธอคลิกหน้าเว็บนิยายเรื่องที่อ่านเมื่อครู่ออก ด้วยอารมณ์ไม่ดี พลันหยิบเกาลัดโยนเข้าปากเคี้ยวด้วยอารมณ์หงุดหงิด ทันใดนั้นกลับเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝัน อยู่ๆ ไอ้เกาลัดเจ้าปัญหาดันสร้างเรื่องซะงั้น

“คะ…แค่ก…แค่ก…ชะ…ช่วยด้วย!”

หญิงสาวสำลักออกมาเต็มแรง พยายามล้วงคอให้อาเจียนออกมา เธอแทบจะหมดลมหายใจอยู่รอมร่อ เสียงไอดังขึ้นไม่ขาดสาย ภายในห้องเช่าเล็กๆ ขนาดหนึ่ง เสียงเล็กร่ำเรียกร้องขอความช่วยเหลือภายในห้องใกล้จะหมดลมหายใจ เพราะเกาลัดดันไปติดหลอดลมจนกระทั่งวินาทีสุดท้าย เปลือกตาที่เคยทอสว่างเริ่มดับลงไปในที่สุด

วิญญาณสีขาวออกจากร่างนอนแน่นิ่งอยู่กลับพื้น ถูกพลังบางอย่างดึงดูดเธอออกมาจากตรงนั้นวาบไปรวดเร็ว ค่อยๆ มุ่งทะยานเข้าหายไปในอีกมิติหนึ่งที่เปิดออกในช่วงเวลาของเย็นวันอีกครั้ง จวบจนเข้าไปอยู่ในร่างของหญิงสาวที่กำลังสะบักสะบอมประสบพบเจอปัญหาใกล้ตายเช่นเดียวกันกับเธอเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันอย่างสมบูรณ์

วาบ!