ตอนที่ 3

แสงตะวันในยามเช้าขับไล่ความมืดมิดของราตรีไปจนสิ้น ทว่าความหงุดหงิดในใจของหลี่มู่หรงกลับยังคงสว่างดุจคบเพลิงที่พร้อมแผดเผาทุกสิ่ง

หลี่มู่หลงนั่งอยู่หน้าคันฉ่องทองเหลือง ปล่อยให้จวี๋หว่านสางผมยาวสลวยให้อย่างเบามือ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืนที่ก้อนหินเดินได้อย่างเซี่ยอวิ๋นเจิงแสร้งทำเป็นฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง ซ้ำยังปัดหนังสือหย่าของนางทิ้งราวกับเป็นเพียงเศษกระดาษเปื้อนฝุ่น ยิ่งคิดไฟโทสะก็ยิ่งลุกโชน

ในเมื่อพูดจากันด้วยเหตุผลแล้วไม่รู้ความ ขืนดึงดันขอหย่าต่อไป เขาก็คงหาทางบ่ายเบี่ยงด้วยสีหน้าเรียบเฉยเช่นเดิม นางไม่ยอมจนมุมเพียงแค่นี้ หากวิธีปัญญาชนใช้ไม่ได้ผล ก็ต้องงัดวิชามารขึ้นมาสู้!

บุรุษล้วนชื่นชอบสตรีที่อ่อนหวาน ว่านอนสอนง่าย และรู้จักประหยัดมัธยัสถ์ ดูแลจวนให้รุ่งเรือง หากนางพลิกหน้ามือเป็นหลังมือ ทำตัวเป็นฮูหยินผู้ล้างผลาญ จองหองพองขน และไร้กิริยามารยาท วันทั้งวันเอาแต่ผลาญเงินทองจนจวนโหวแทบสิ้นเนื้อประดาตัว ต่อให้เซี่ยอวิ๋นเจิงจะใจกว้างดั่งแม่น้ำ เขาก็ต้องมีวันหมดความอดทนและโยนหนังสือหย่าใส่หน้านางอย่างแน่นอน!

"จวี๋หว่าน" หลี่มู่หรงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าดวงตาหงส์กลับทอประกายเจ้าเล่ห์ "เมื่อคืนท่านโหวเอ่ยปากว่าให้ข้าไปเบิกเบี้ยหวัดของเขามาใช้จ่ายตามใจชอบใช่หรือไม่"

จวี๋หว่านชะงักมือที่กำลังปักปิ่น พยักหน้าหงึกหงัก "เจ้าค่ะ ท่านโหวพูดเช่นนั้น บ่าวได้ยินเต็มสองหูเจ้าค่ะ"

"ดี!" หลี่มู่หรงผุดลุกขึ้นยืน ริมฝีปากบางคลี่ยิ้มงดงามออกมา "เจ้าจงนำป้ายหยกประจำตัวของข้าไปที่ห้องบัญชีใหญ่ แจ้งแก่พ่อบ้านเผยว่าฮูหยินต้องการเบิกเงินสักห้าร้อยตำลึงเงิน ข้าจะออกไปซื้อหาข้าวของเครื่องใช้เสียหน่อย"

"ห้า... ห้าร้อยตำลึง!" จวี๋หว่านเบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้า "ฮูหยิน! เงินจำนวนนั้นสามารถซื้อเรือนหลังเล็กในเมืองรุ่ยอานได้เลยนะเจ้าคะ ท่านจะนำไปซื้อสิ่งใดมากมายถึงเพียงนั้น"

"ข้าจะนำไปซื้อความสุขให้ตนเองอย่างไรเล่า" หลี่มู่หรงเชิดหน้าขึ้น "เรือนอวิ๋นลั่วแห่งนี้เก่าซอมซ่อเกินไปแล้ว เครื่องเรือนพวกนี้ก็ดูจืดชืดไร้รสนิยม ข้าต้องการเปลี่ยนใหม่ทั้งหมด! ผ้าห่มหมอนมุ้งก็ต้องใช้ผ้าไหมเนื้อดีที่สุดจากแดนใต้ ส่วนอาหารการกิน ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้าต้องการรังนกตุ๋นโสมทุกเช้า อาหารค่ำต้องมีเป็ดย่าง หมูหัน และสุราเลิศรส นอกนั้นเจ้าก็จงไปกว้านซื้อเครื่องประดับจากร้านทองที่ดีที่สุดในเมืองมาให้ข้าสักสิบหีบ!"

สาวใช้ตัวน้อยอ้าปากค้างมองเจ้านาย ฮูหยินของนางถูกผีสางนางไม้ตนใดเข้าสิงกันแน่ !

"ไปสิ! ยืนบื้ออยู่ไย หรือต้องให้ข้าไปทวงกับพ่อบ้านเผยด้วยตนเอง"

เมื่อเห็นแววตาจริงจังของผู้เป็นนาย จวี๋หว่านก็ไม่กล้าขัดคำสั่ง รีบหมุนตัววิ่งออกไปทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว

ตลอดช่วงเช้าของวันนั้น จวนหนิงหย่วนโหวที่เคยเงียบสงบก็เกิดความโกลาหลขึ้น พ่อบ้านเผยถึงกับเหงื่อตกเมื่อเห็นรายการเบิกจ่ายที่ยาวเป็นหางว่าว แต่เพราะคำสั่งของแม่ทัพใหญ่ที่ลั่นวาจาไว้เมื่อคืน เขาจึงมิกล้าปริปากขัดขวาง ได้แต่ปล่อยให้บ่าวไพร่ขนเงินก้อนโตออกไปซื้อข้าวของตามที่ฮูหยินต้องการ

ไม่นานนัก พ่อค้าจากร้านรวงต่างๆ ทั่วเมืองรุ่ยอานก็พากันหลั่งไหลเข้ามาในจวนโหว ขนเครื่องเรือนไม้หอมแกะสลักลวดลายวิจิตร ผ้าไหมทอทองคำ และเครื่องประดับล้ำค่าเข้ามาประเคนถึงหน้าเรือนอวิ๋นลั่ว เสียงจอแจดังอื้ออึงไปทั่วบริเวณ บ่าวไพร่ต่างพากันซุบซิบนินทาว่าฮูหยินคงจะเสียสติไปแล้วเป็นแน่

ทว่าหลี่มู่หรงหาได้สนใจสายตาของผู้อื่น นางเอนกายอยู่บนตั่งเตียงตัวใหม่ที่บุด้วยขนจิ้งจอกขาวบริสุทธิ์ จิบชารสเลิศพลางมองดูข้าวของราคาแพงถูกจัดวางเข้าที่ด้วยรอยยิ้มพึงพอใจ

ยิ่งผลาญมากเท่าใด เซี่ยอวิ๋นเจิงก็ยิ่งเกลียดชังนางมากเท่านั้น รอให้เขากลับมาเห็นสภาพจวนที่พังพินาศเพราะฝีมือนางเถิด เขาจะต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟและรีบเขียนหนังสือหย่าประทับตราให้แทบไม่ทัน!

ณ ค่ายทหารกองทัพฉีหลิน ซึ่งตั้งอยู่ชานเมืองรุ่ยอาน

เซี่ยอวิ๋นเจิงในชุดเกราะเต็มยศกำลังยืนพิจารณาแผนที่ภูมิประเทศอยู่ภายในกระโจมแม่ทัพ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันเรียบตึง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ บรรยากาศรอบกายเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและทรงอำนาจจนเหล่ารองแม่ทัพไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง

เล่อซานก้าวเข้ามาในกระโจมด้วยฝีเท้าเร่งรีบ สีหน้าของคนสนิทดูกระอักกระอ่วนใจอย่างเห็นได้ชัด เขารอจนกระทั่งรองแม่ทัพคนอื่นๆ ถอยออกไปจนหมด จึงค่อยขยับเข้าไปใกล้ผู้เป็นนาย

"เรียนท่านโหว มีเรื่องด่วนจากจวนขอรับ"

เซี่ยอวิ๋นเจิงละสายตาจากแผนที่ คิ้วกระบี่เลิกขึ้นเล็กน้อย "เกิดเรื่องอันใดขึ้น หรือฮูหยินอาการทรุดลง"

น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบ ทว่าเล่อซานที่ติดตามมานานกลับจับกระแสความห่วงใยที่แฝงอยู่ลึกๆ ได้

"มิใช่ขอรับ ฮูหยินสบายดี ร่างกายแข็งแรงยิ่งนัก" เล่อซานลอบปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม "แข็งแรงถึงขั้น... ส่งคนไปเบิกเงินจากห้องบัญชีห้าร้อยตำลึงเงินเพื่อซื้อข้าวของเครื่องใช้ใหม่ทั้งหมดขอรับ"

เล่อซานกลั้นหายใจ รอคอยพายุโทสะของแม่ทัพใหญ่ ห้าร้อยตำลึงเงินมิใช่จำนวนน้อยๆ สำหรับจวนขุนนางทั่วไป เงินจำนวนนี้มากพอจะเลี้ยงดูทหารทั้งกองร้อยได้เป็นเดือน ฮูหยินใช้จ่ายมือเติบเพียงชั่วข้ามคืนเช่นนี้ ท่านโหวต้องโกรธมากแน่ ๆ

ทว่าผิดคาด เซี่ยอวิ๋นเจิงเพียงแค่ชะงักไปชั่วครู่ ก่อนที่มุมปากของเขาจะยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาจนแทบมองไม่เห็น

"ห้าร้อยตำลึงรึ นางซื้อสิ่งใดไปบ้าง"

"เอ่อ... ซื้อเครื่องเรือนไม้หอมชุดใหม่ ผ้าไหมห้าสิบพับ รังนกและโสมคนภูเขาอีกหลายหีบ รวมถึงเครื่องประดับจากร้านทองสกุลเฉินอีกนับไม่ถ้วนขอรับ" เล่อซานรายงานไปก็ใจสั่นไป

เซี่ยอวิ๋นเจิงพยักหน้ารับอย่างสงบนิ่ง "ปล่อยนางไปเถิด ตั้งแต่นางแต่งเข้าจวนโหวมา ไม่เคยวุ่นวายเรื่องการจับจ่ายใช้สอย ซ้ำยังต้องทนลำบากจัดการบัญชีจวนจนล้มป่วย หากการใช้เงินจะทำให้นางอารมณ์ดีขึ้นและเลิกคิดฟุ้งซ่านเรื่องขอลาออกอันใดนั่น ก็ให้นางใช้ไป สมบัติจวนหนิงหย่วนโหวมีมากมายก่ายกอง ต่อให้นางซื้อร้านค้าทั้งเมือง ข้าก็ยังเลี้ยงดูนางได้"

เล่อซานเบิกตากว้างแทบไม่เชื่อหูตนเอง ท่านโหวผู้เคร่งครัดในกฎระเบียบและใช้ชีวิตสมถะมาตลอด บัดนี้กลับยอมให้ภรรยาผลาญสมบัติเล่นอย่างหน้าตาเฉย!

"แต่ว่า... ท่านโหว บ่าวไพร่ในจวนต่างพากันซุบซิบว่าฮูหยินทำตัวไม่เหมาะสม เกรงว่าหากปล่อยไว้เช่นนี้ จะส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของจวนโหวนะขอรับ"

แววตาของเซี่ยอวิ๋นเจิงแปรเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบในพริบตา "ผู้ใดกล้านินทาฮูหยินของข้า ก็ให้พ่อบ้านเผยลงหวายยี่สิบไม้แล้วไล่ออกจากจวนไปเสีย นางคือฮูหยินเอกจวนหนิงหย่วนโหว เงินทองของข้าก็คือเงินทองของนาง นางจะใช้จ่ายอย่างไรย่อมเป็นสิทธิ์ของนาง ผู้อื่นไม่มีสิทธิ์สอดปาก!"

"ขะ... ขอรับ!" เล่อซานรีบโค้งคำนับ รับคำสั่งอย่างรวดเร็ว