บทที่ 2 อยากเป็นสามีของข้าหรือไม่ 1/2

บทที่ 2

อยากเป็นสามีของข้าหรือไม่

ทั้งสองเดินตามบุรุษจนกระทั่งมาถึงโรงสุราที่อยู่ข้างหน้า ชายผู้นั้นกำลังจะเดินเข้าไปทำให้ไป๋มู่เหยาชะงักไปชั่วครู่ และก่อนที่นางจะรีบสาวเท้าไล่ตามบุรุษผู้นั้นเข้าไปยังโรงสุรา กลับได้ยินเสียงร้องลั่นด้วยความตื่นตระหนกของไป๋หย่าหลินทางด้านหลัง

"กรี๊ดดด พี่หญิง! โจรขโมยถุงเงินข้าไปแล้วเจ้าค่ะ"

ไป๋หย่าหลินถูกผลักจนล้มกระเด็น โจรผู้นั้นหันมาแสยะยิ้มก่อนจะวิ่งผ่านหน้าไป๋มู่เหยาไป หญิงสาวรีบเข้ามาช่วยประคองน้องสาวพร้อมกับสั่งให้จื่อรั่วดูแลให้ดี

"รอข้าอยู่ที่นี่"

"คุณหนูระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ" จื่อรั่วรีบเข้ามาดูอาการคุณหนูรอง

ใบหน้างามที่เคยอารมณ์ดีพลันบูดบึ้งด้วยความไม่พอใจ แค่เป็นโจรก็น่ารังเกียจมากพอแล้ว แต่นี่ยังกล้ามาทำร้ายให้น้องสาวของนางจนได้รับบาดเจ็บอีก อย่าหวังว่านางจะปล่อยไปเลย ทันใดนั้นร่างบอบบางของไป๋มู่เหยาก็คว้าฟืนข้างเตาจากร้านน้ำเต้าหู้ ก่อนจะรีบวิ่งด้วยฝีเท้าเต็มกำลังไปยังโจรผู้นั้นทันที

"เจ้าโจรชั่ว! หากข้าจับเจ้าได้อย่าหวังว่าจะมีชีวิตรอดออกมาทำชั่วกับใครอีกเลย"

น้ำเสียงกังวานหวานดังไปทั่วถนนจนผู้คนหันมามองด้วยความสนใจ บุรุษที่กำลังเดินเข้าไปยังโรงสุราก็หยุดชะงักลงไปด้วย และโดยที่ไม่มีผู้ใดคาดคิดเขากลับขว้างถังหูลู่ที่เพิ่งทานไปแค่สองลูกไปทางโจรอย่างรวดเร็ว ไม้ปลายแหลมปักเข้าที่ข้อพับของเจ้าโจรผู้นั้นอย่างแรง ส่งผลให้ขาข้างนั้นพับลงอย่างกะทันหันทำให้เขาล้มกองอยู่กับพื้น มิอาจลุกวิ่งหนีได้อีกต่อไป

"โอ๊ย ๆ ใครทำร้ายข้า"

เจ้าโจรร้องโอดครวญด้วยความเจ็บ เขาได้แต่กุมไม้อันนั้นไม่กล้าดึงออกมาด้วยความปวด เลือดสีแดงสดค่อย ๆ ไหลออกมาจากบาดแผล

"ฮึ ๆ เดรัจฉานเช่นเจ้าสมควรถูกลงโทษแล้ว"

ไป๋มู่เหยาวิ่งมาถึงโจรผู้นั้นด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม นางง้างท่อนฟืนในมือสุดปลายแขน ก่อนจะลงมือทุบตีโจรผู้นั้นอย่างไม่ออมแรง ท่ามกลางสายตาของชาวบ้านที่มองดูด้วยความไม่แปลกใจนัก นี่มิใช่ครั้งแรกที่คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ลงมือทุบตีผู้คนกลางถนน ก็ใครใช้ให้โจรผู้นี้หาเรื่องคุณหนูใหญ่ไป๋เล่า

ตุ๊บ ตุ๊บ ตุ๊บ

"โอ๊ย ๆ ข้าเจ็บแล้ว ไม่กล้าแล้ว โอ๊ยยย อภัยให้ข้าด้วย"

เจ้าโจรผู้เคราะห์ร้ายเอามือปัดป้องท่อนฟืนเป็นพัลวัน เขาทั้งเจ็บและอับอายยิ่งนัก หากมิใช่เพราะสิ้นไร้หนทางจะคิดชั่วมาเป็นขโมยหรือ

"คุณหนูท่านนี้ หากทุบตีเขามากไปจะตายเอาได้นะ มิสู้ส่งให้ทางการจัดการดีหรือไม่"

น้ำเสียงทุ้มเข้มดังขึ้นจากด้านหลังของไป๋มู่เหยา เมื่อครู่นี้นางโมโหมากเกินจึงมิได้มองว่าบุรุษที่นางหมายมั่นอยากจะได้มาเป็นสามียืนอยู่ตรงนี้ด้วย ไป๋มู่เหยารีบโยนท่อนฟืนทิ้งทันทีก่อนจะยิ้มแหย ๆ ไปให้กับเขา

"อะ เอ่อ... ข้าโมโหที่เจ้าโจรชั่วทำให้น้องสาวของข้าบาดเจ็บมากไปหน่อย อันที่จริงข้ามิใช่สตรีที่ชอบใช้ความรุนแรงเลยนะเจ้าคะ ขอคุณชายอย่าได้เข้าใจข้าผิดไปเลย"

เขาเลิกคิ้วขึ้นด้วยความฉงนเล็กน้อย ก่อนจะเข้าใจเมื่อสังเกตการแต่งกายและใบหน้าอันงดงามหมดจดของสตรีตรงหน้า นางคงเป็นสตรีในห้องหอที่ยังไม่ออกเรือนสินะ หากมีข่าวลือว่านางชอบใช้ความรุนแรงเกรงว่าว่าที่สามีของนางจะไม่ชมชอบเอาได้

"ข้าเข้าใจแล้ว คุณหนูทำลงไปเพราะระบายโทสะและลงโทษโจรผู้นั้นเท่านั้นเอง คุณหนูไม่ต้องคิดมากไปหรอก คนดีที่ปกป้องตัวเองและผู้อื่นย่อมมิอาจถูกรังแกโดยง่าย หากมีผู้ใดว่าร้ายคุณหนูข้าจะเป็นพยานให้เอง"

ไป๋มู่เหยามองบุรุษที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังด้วยความปลาบปลื้มใจ เขาช่างเป็นบุรุษที่ใส่ใจชื่อเสียงของสตรียิ่งนัก ทั้งยังเป็นบุรุษที่กล้าหาญไม่หวาดหวั่นคำนินทาของผู้อื่น และไม้ถังหูลู่ที่ปักตรงข้อพับของโจรผู้นี้คงเป็นฝีมือของคุณชายผู้นี้สินะ

ทั้งหล่อเหลางดงาม มีจิตใจดี และยังเก่งกาจกล้าหาญ ช่างเป็นผู้ที่เหมาะสมจะเป็นสามีของนางจริง ๆ

"ช่างเป็นคนจิตใจดียิ่งนัก เช่นนั้นแล้ว... คุณชายท่านนี้ ท่านสนใจอยากจะเป็นสามีของข้าหรือไม่เจ้าคะ"

"อะไรนะ!?" เหมือนเขาจะฟังผิดไปหรือไม่

"เอ่อ... ข้าพูดผิดไปเจ้าค่ะ ขอคุณชายอย่าได้ถือสา เมื่อครู่นี้ท่านเองก็ช่วยจับโจรด้วย ข้าขอขอบคุณชายมากนะเจ้าคะ หากไม่เป็นการขอที่มากเกินไปนัก ข้ากับน้องสาวขอเลี้ยงอาหารคุณชายสักมื้อได้หรือไม่ ถัดออกไปมีโรงเตี๊ยมหวังอยู่ด้านหน้า ที่นั่นอาหารขึ้นชื่อที่สุดของเมืองฉางชิงเลยเจ้าค่ะ"

ไป๋มู่เหยาอยากจะกัดลิ้นตัวเองนัก นางไม่น่าแพ้เสียงในหัวของตัวเองเลย หากเหยื่อรู้ตัวประเดี๋ยวก็เสียเรื่องหรอก

"ข้าคิดว่า..." เขาตั้งใจจะปฏิเสธ รู้สึกได้ว่าสตรีผู้นี้ไม่น่าเข้าใกล้นัก

"หากไม่ให้พวกข้าตอบแทนคุณชายเลย ข้าคงจะรู้สึกไม่สบายใจเป็นแน่เจ้าค่ะ บิดามารดาของข้าสอนว่าเป็นคนต้องรู้จักบุญคุณคนนะเจ้าคะ ขอคุณชายอย่าได้คิดมากเลยเจ้าค่ะ"

"อ่า... เช่นนั้นรบกวนคุณหนูแล้ว"

เขาจนใจที่มิอาจปฏิเสธนางได้ เลยต้องปล่อยเลยตามเลย แค่ทานข้าวมื้อเดียวคงไม่มีอะไรหรอก...

จื่อรั่วและไป๋หย่าหลินเดินเข้ามาหาไป๋มู่เหยาพอดี ส่วนโจรผู้นั้นถูกทหารของทางการที่เดินลาดตระเวนลากตัวไปขังคุกแล้ว ถุงเงินที่มีเงินกว่าห้าตำลึงทองของไป๋หย่าหลินถูกคืนให้กับเจ้าของอย่างไม่มีตกหล่น เมื่อไม่มีอะไรพวกเขาจึงได้เดินทางไปยังโรงเตี๊ยมหวัง บ่าวชายที่ติดตามมาด้วยหนึ่งคนถูกใช้ให้ไปแจ้งข่าวกับฮูหยินรอง หลังจากพวกนางทานอาหารเสร็จแล้วจะตรงกลับจวนทันที