บทที่ 1 การแต่งงานของคุณหนูใหญ่ 2/2

ภายในห้องอาหารของจวนสกุลไป๋ สมาชิกทุกคนต่างนั่งกันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา นายท่านสกุลไป๋มีนามว่าไป๋เหยียน เขาเป็นชายวัยกลางคนที่ยังคงเต็มเปี่ยมไปด้วยกำลังวังชา สีหน้ายิ้มแย้มอย่างอารมณ์ดีเมื่อได้รับการเอาอกเอาใจจากภรรยาทั้งสอง

"น้ำแกงปลานี้ข้าตั้งใจตุ๋นตั้งแต่เช้าเลยนะเจ้าคะ ท่านพี่ทานเยอะ ๆ นะเจ้าคะ"

หวังเมิ่ง ภรรยาเอกผู้เป็นมารดาของไป๋มู่เหยาตักน้ำแกงปลาใส่ถ้วยของสามีอย่างใส่ใจ แม้นางจะอายุมากแล้วทว่าก็มิอาจลดทอนความงามของนางไปได้เลย ในอดีตนางคือยอดหญิงงามแห่งเมืองฉางชิง ไป๋เหยียนถูกตาต้องใจภรรยาผู้นี้มากจึงตัดสินใจแต่งงานกับนาง และหวังเมิ่งก็ได้คลอดบุตรชายหญิงให้กับเขาอย่างสมใจ ทั้งสองรักใคร่กลมเกลียวกันมากแม้จะมีภรรยารองอีกคนก็ตาม

"ฮูหยินก็ทานเยอะ ๆ ด้วยเล่า" ไป๋เหยียนยกยิ้มอย่างอารมณ์ดี

"น้ำชาเจ้าค่ะนายท่าน"

ลู่เยว่ ภรรยารองที่แต่งเข้ามาหลังหวังเมิ่ง 5 ปี บิดาของนางเคยมีพระคุณช่วยชีวิตไป๋เหยียนเอาไว้ และคำขอสุดท้ายก่อนตายก็คือขอให้เขารับลู่เยว่เป็นภรรยา แม้คราแรกหวังเมิ่งจะไม่พอใจนัก แต่เพราะความรู้จักถ่อมเนื้อถ่อมตัวของลู่เยว่จึงทำให้พวกนางทั้งสองสามารถอาศัยอยู่ในจวนแห่งนี้ได้อย่างสงบสุข ไม่มีการยื้อแย่งไป๋เหยียนเพราะเขาจะไปที่เรือนฮูหยินใหญ่สี่คืน และเรือนฮูหยินรองสามคืน

"ขอบใจ ๆ วันนี้เจ้าจะพาหลินเอ๋อร์ไปซื้ออาภรณ์ใช่หรือไม่"

"ใช่แล้วเจ้าค่ะนายท่าน คุณหนูใหญ่เองก็จะไปช่วยเลือกด้วยเจ้าค่ะ"

"งั้นก็ดีแล้ว มีเหยาเอ๋อร์ไปด้วยข้าก็สบายใจ"

ไป๋มู่เหยาคีบอาหารใส่ถ้วยให้ดรุณีน้อยผู้เป็นน้องสาวของตน สำหรับนางแล้วไป๋หย่าหลินคือน้องสาวที่แสนบอบบางเรียบง่ายเหมือนกับมารดาของนาง ทว่าก็มีด้านที่ซุกซนตามวัยเช่นกัน

"ท่านพ่อวางใจได้เจ้าค่ะ งานเลี้ยงประจำปีที่ของเมืองฉางชิงในอีกสามเดือนข้างหน้านี้ ข้าจะทำให้หลินเอ๋อร์ของเรางดงามที่สุดเลยเจ้าค่ะ ถือเป็นการเปิดตัวนางในแวดวงขุนนางของเมืองฉางชิงด้วยเจ้าค่ะ"

"ข้าเพิ่งอายุ 15 จะงดงามเท่าพี่หญิงได้อย่างไรกันเจ้าคะ อีกอย่างพี่หญิงน่ะงดงามที่สุดแล้วเจ้าค่ะ งดงามเสียยิ่งกว่าคุณหนูเฉินผู้นั้นเสียอีก"

ไป๋หย่าหลินยิ้มแป้นด้วยดวงตาเป็นประกาย เพราะสำหรับนางแล้วพี่หญิงใหญ่คือสตรีที่งดงามที่สุด ทั้งยังมากความสามารถยิ่งกว่าบุรุษเสียอีก

"คิก ๆ นั่นมันก็แน่อยู่แล้วแหละหลินเอ๋อร์"

ไป๋มู่เหยายืดอกรับด้วยความมั่นใจ สร้างเสียงหัวเราะให้กับทุกคนได้เป็นอย่างดี หลังจากจบหลินมื้ออาหารไป๋มู่เหยา ลู่เยว่ และไป๋หย่าหลินก็ออกเดินทางไปยังร้านอาภรณ์ที่ใหญ่ที่สุดในเมืองฉางชิง

ตรอกถนนเหมยลี่

ทั้งสามเดินไปยังร้อนอาภรณ์ที่ตั้งอยู่หัวมุมถนน โดยมีสาวใช้ติดตามสองคนและบ่าวชายอีกสองคนเพื่อป้องกันเหตุร้าย หลังจากพวกนางใช้เวลาราวหนึ่งชั่วยามในการเลือกผ้าและพูดคุยเรื่องลายปักเสร็จ ลู่เยว่ก็ได้ปลีกตัวไปร้านขายยาเพื่อซื้อสมุนไพรให้กับฮูหยินใหญ่ สองพี่น้องจึงจูงมือกันเดินไปยังร้านน้ำชาที่อยู่ไม่ไกลนัก

"พี่หญิงเจ้าค่ะ ท่านแม่บอกข้าว่าอีกไม่นานพี่หญิงจะต้องแต่งงานออกเรือนแล้วใช่หรือไม่เจ้าคะ ข้ายังไม่อยากจากพี่หญิงไปเลยเจ้าค่ะ"

ไป๋หย่าหลินจับแขนของพี่สาวด้วยท่าทางออดอ้อน ใบหน้าหวานจิ้มลิ้มที่ดูคล้ายกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบช้อนตามองอย่างน่าสงสาร

"เจ้าเด็กคนนี้ ใช่ว่าพี่แต่งงานแล้วจะไม่ได้เจอเจ้าเสียหน่อย หากคิดถึงก็มาหาพี่ได้ตลอดอยู่แล้ว"

"เช่นนี้สามีของพี่หญิงจะไม่รำคาญข้าหรือเจ้าคะ"

"แค่น้องสาวมาหาจะรำคาญได้อย่างไรกัน"

"แต่ข้าจะมาหาพี่หญิงทุกวันเลยนะเจ้าคะ" ดวงตากลมโตกะพริบปริบ ๆ

"เช่นนี้แม่รองจะไม่ดุเจ้าใช่หรือไม่"

"เฮ้อ... ท่านแม่จะต้องดุข้าแน่ ๆ เลยเจ้าค่ะ"

"เจ้าก็รู้ตัวนี่"

ไป๋มู่เหยาโยกศีรษะเล็กด้วยความขบขัน ไป๋หย่าหลินของนางช่างออดอ้อนถึงเพียงนี้ หากนางต้องออกเรือนก็ต้องหาบ้านสามีที่ดีให้กับนาง บ้านที่ไม่มีแม่สามีและพ่อสามีถือว่าดีที่สุด ยิ่งไม่มีญาติพี่น้องยิ่งดีขึ้นไปอีก ไป๋หย่าหลินของนางยังไร้เดียงสาเกินกว่าจะไปสู้รบกับเล่ห์เหลี่ยมอันแพรวพราวได้

"พี่หญิง! คุณชายท่านนั้นรูปงามเหลือเกินเจ้าค่ะ ดูเหมือนจะเป็นคนต่างถิ่นนะเจ้าคะ"

ไป๋มู่เหยาคิดว่าน้องสาวพูดเกินจริง ทว่าทันทีที่นางหันไปมองตามการชี้บอกก็ต้องอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง บุรุษที่ยืนอยู่หน้าร้านถังหูลู่ช่างงดงามมากจริง ๆ เขามีรูปร่างสูงโปร่งดั่งบัณฑิตที่อยู่ในหอตำรา คิ้วตาดุคมมองแล้วให้รู้สึกใจสั่น ขณะที่จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักหนา ใบหน้าคมเหลี่ยมเห็นสันกรามชัดเจน มือที่กำลังจ่ายเงินก็เรียวยาวยิ่งนัก

'บุรุษผู้นี้ช่างหล่อเหลางดงามจนใจสั่นยิ่งนัก!!'

"อ่า... ช่างหล่อเหลาจริง ๆ นี่สิถึงจะเหมาะเป็นสามีของข้า หากข้ามีสามีที่รูปงามถึงเพียงนี้ก็สามารถกลบข้อด้อยของเขาไปได้หมดเลย"

ดวงตาของไป๋มู่เหยาจับจ้องไปยังบุรุษผู้นั้นไม่วางตา นางเหม่อมองเขาจนอีกฝ่ายรู้สึกตัว เขาจึงหันมามองนางแล้วผงกศีรษะให้เล็กน้อยก่อนจะเดินจากไป ทิ้งไว้เพียงความเสียดายที่อยู่ในใจของไป๋มู่เหยา

"พี่หญิงไม่ตามเขาไปหรือเจ้าคะ"

"ต้องตามไปสิ! อย่างไรก็ต้องรู้ชื่อของเขาให้จงได้!!"