บทที่ 2 อยากเป็นสามีของข้าหรือไม่ 2/2

โรงเตี๊ยมหวัง

ทั้งหมดถูกต้อนรับเป็นอย่างดีจากหลงจู๊ ด้วยโรงเตี๊ยมหวังคือกิจการของท่านลุงไป๋มู่เหยา ทันทีที่พวกนางมาถึงก็ถูกเชิญให้ไปยังห้องพิเศษด้านใน ห้องนี้จะสงวนให้กับคนตระกูลหวังและไป๋เท่านั้น

"อาหารที่นี่อร่อยมาก คุณชายอยากทานสิ่งใดสั่งได้เลยนะเจ้าคะ"

ไป๋มู่เหยานั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามกับเขา โดยที่ไป๋หย่าหลินนั่งเยื้องไปทางด้านซ้าย ส่วนจื่อรั่วไปนั่งอยู่ที่โต๊ะตัวเล็กอีกมุมหนึ่งของห้อง ด้วยนางเป็นบ่าวมิมีสิทธิ์นั่งร่วมโต๊ะกับเจ้านายได้ ทว่าไป๋มู่เหยาใจดีจึงสั่งให้คนนำโต๊ะตัวเล็กมาให้จื่อรั่วนั่งแยกออกไป บนโต๊ะยังสั่งอาหารให้กับสาวใช้ตัวน้อยอีกด้วย

"ขอบคุณคุณหนู"

เขาสั่งอาหารสองอย่างและชาหนึ่งกาก็เพียงพอแล้ว แต่ไป๋มู่เหยาเห็นว่าน้อยเกินไปจึงสั่งอาหารเพิ่มอีกสามอย่างและขนมสองอย่าง

"เราคุยกันตั้งนานแต่ยังไม่รู้จักชื่อกันเลย ข้าแซ่ไป๋นามว่ามู่เหยาเจ้าค่ะ คุณชายเรียกข้าว่ามู่เหยาก็ได้"

ไป๋หย่าหลินและจื่อรั่วตาโต ดูท่าพี่สาวของนางจะจริงจังกับคุณชายผู้นี้เสียแล้ว เพราะมีน้อยนักที่พี่สาวของนางจะอนุญาตให้ผู้อื่นเอ่ยเรียกชื่อได้

"ที่แท้คุณหนูก็คือคุณหนูใหญ่ไป๋นั่นเอง ตัวข้ามีนามว่าโม่เซวียนมาจากเมืองหลวง"

ชายหนุ่มเอ่ยอย่างใจดี เมื่อสตรีตรงหน้าเป็นมิตรต่อเขาถึงเพียงนี้ และเขายังต้องอยู่ที่เมืองฉางชิงอีกหลายเดือน อย่างไรการผูกมิตรกับสกุลไป๋ก็ย่อมดีกว่าการเป็นศัตรู

"ส่วนข้ามีนามว่าไป๋หย่าหลินเจ้าค่ะ หากไม่ได้คุณชายโม่ช่วยเอาไว้ข้าคงต้องโดนท่านพ่อและท่านแม่ดุเป็นแน่เลยเจ้าค่ะ"

โม่เซวียนยิ้มบางให้กับเด็กสาวตรงหน้า "เรื่องเพียงเล็กน้อยคุณหนูรองไม่ต้องคิดมากไปหรอก"

ไป๋มู่เหยาชะงักไปครู่ ดูเหมือนว่าบุรุษตรงหน้าจะรู้ฐานะของนางและน้องสาวเป็นอย่างดี ทั้งที่เขาเพิ่งจะมาถึงเมืองฉางชิงมิใช่หรือ นี่แสดงว่าการมาที่เมืองฉางชิงของเขาจะต้องมีอะไรแอบแฝงเป็นแน่ แต่ช่างเถิด... ขอเพียงเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับสกุลไป๋ นางก็จะปิดตาข้างหนึ่งเสีย

"ดูเหมือนว่าคุณชายโม่จะมาทำธุระที่เมืองฉางชิงสินะเจ้าคะ ท่านมาไกลถึงเพียงนี้ทางบ้านไม่ว่าอะไรหรือเจ้าคะ"

โม่เซวียนนึกยิ้มในใจ สตรีผู้นี้กำลังหยั่งเชิงเขาสินะ "ทางบ้านของข้าไม่ว่าอะไรหรอก พวกเขาส่งเสริมข้าเสียด้วยซ้ำ หากข้าค้าผ้าหมดก็ทำกำไรได้มากโขเลย"

ไป๋มู่เหยายกยิ้ม เขาไม่ยอมตอบง่าย ๆ เสียด้วย เช่นนั้นก็คงต้องถามอย่างตรงไปตรงมาเสียแล้ว

"แม้แต่ฮูหยินและลูก ๆ ของคุณชายก็ไม่ว่าอะไรหรือเจ้าคะ"

"ข้ายังไม่ได้แต่งงาน ไม่มีทั้งฮูหยินและบุตร"

ไป๋มู่เหยายกยิ้ม ยังเป็นชายโสดอยู่สินะ เช่นนั้นก็ดี!

"เพราะเช่นนี้คุณชายโม่เลยยังไม่มีห่วงอะไรสินะเจ้าคะ"

"ใช่แล้ว" เขาเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มบางเบา

จากนั้นไป๋มู่เหยาก็ไม่ได้ถามอะไรเขาอีกเลย นางคีบอาหารใส่ปากของตนเอง ขณะที่ลอบมองใบหน้าดั่งหยกสลักของเขาด้วยรอยยิ้มน้อย ๆ ไป๋หย่าหลินแม้อายุยังน้อยแต่ก็มองออกว่าพี่สาวของตนกำลังชมชอบคุณชายโม่เซวียนผู้นี้นัก ทั้งสายตาของพี่สาวราวกับราชสีห์ที่จ้องจะงับเหยื่ออย่างนั้นแหละ เห็นแล้วรู้สึกขนลุกนัก!

หลังจากทานอาหารจนอิ่มแล้วพวกเขาก็แยกย้ายกันไป โดยมิได้มีการสานสัมพันธ์ใดอีก ทว่าทันทีที่ไป๋มู่เหยากลับมาถึงจวนก็สั่งให้จื่อรั่วไปจัดการเรื่องสำคัญโดยด่วน

"ส่งคนไปสืบเรื่องของคุณชายโม่ผู้นั้นโดยละเอียด เขามาที่นี่กับใครบ้าง พักอยู่ที่ไหน ชอบทานสิ่งใด มีนิสัยอย่างไร ข้าต้องการรู้ทุกเรื่องของเขาภายในสองชั่วยาม"

"คะ คุณหนูเจ้าคะ นะ นี่คงจะไม่ดีกระมังเจ้าคะ เป็นสตรีลอบสืบเรื่องบุรุษไม่สมควรอย่างยิ่งเลยนะเจ้าคะ"

ไป๋มู่เหยาหยิบทองขึ้นมาหนึ่งแท่ง "มีอะไรไม่เหมาะสมกัน ก็ในเมื่อเขาจะมาเป็นสามีของข้า ข้าก็ควรรู้เรื่องของเขามิใช่หรือไร"

"อะไรนะเจ้าคะ" จื่อรั่วแทบจะล้มทั้งยืน

"เจ้าฟังไม่ผิดหรอก ข้าอยากได้เขามาเป็นสามีของข้า หลังจากข้ากวาดสายตาทั่วเมืองฉางชิงแล้วหามีผู้ใดเหมาะสมกับข้าเท่าเขาไม่"

"ตะ แต่คุณชายโม่เป็นคนจากเมืองหลวงนะเจ้าคะ บางทีอาจจะเป็นบุรุษมักมากในกาม หรือว่าติดการพนัน ติดสุรา ชอบใช้ความรุนแรงก็เป็นได้นะเจ้าคะ คุณหนูเพิ่งจะพบหน้าเขาวันนี้เอง การตัดสินใจเช่นนี้ไม่เร็วเกินไปหรือเจ้าคะ"

ไป๋มู่เหยายิ้มหวานให้กับจื่อรั่ว นางรู้ดีว่าสาวใช้ตัวน้อยผู้นี้กำลังเป็นห่วงนางอยู่

"ข้ารู้ว่าเจ้าเป็นห่วงข้า ทว่าข้าไม่มีเวลาให้คิดมากขนาดนั้นหรอกนะจื่อรั่ว เพราะอีกหกเดือนข้าก็จะอายุ 19 แล้ว หากยังไม่แต่งงานท่านพ่อและท่านแม่ก็คงจะเป็นกังวลมาก และเมื่อถึงตอนนั้นข้าคงต้องจำใจแต่งงานกับคนที่ไม่ชอบเป็นแน่ อย่างน้อยคุณชายโม่เซวียนผู้นั้นก็มีใบหน้าหล่อเหลานัก อย่างไรข้าก็ไม่ขาดทุนนักหรอก แต่งงานกับคนหน้าตาดีต่อให้ต้องทุกข์ใจ อย่างไรก็ดีกว่าทุกข์ใจกับคนหน้าตาขี้เหร่นะ"

"บ่าวเข้าใจแล้วเจ้าค่ะ" จื่อรั่วยิ้มรับด้วยใบหน้าใสซื่อ

เมื่อคิดตามคุณหนูแล้วนางก็ว่าเป็นจริงดังนั้น หากนางต้องถูกบังคับให้ต้องแต่งงานกับคนนิสัยไม่ดีสองคน คนหนึ่งมีใบหน้าหล่อเหลาแต่อีกคนหน้าตาดูไม่ได้ หากเป็นนางก็ขอเลือกคนที่หน้าตาหล่อเหลาดีกว่า อย่างไรนี่ก็ถือเป็นข้อดีอย่างหนึ่งของเขาอย่างไรเล่า