บทที่ 1 การแต่งงานของคุณหนูใหญ่ 1/2

บทที่ 1

การแต่งงานของคุณหนูใหญ่

สายลมอ่อนของวสันตฤดูพัดโชยเข้ามาภายในห้องนอนของคุณหนูใหญ่สกุลไป๋ ร่างกายอันบอบบางขยับตัวไปมาเล็กน้อยเพื่อไล่ความเมื่อยขบ ก่อนจะค่อย ๆ ขยับเปลือกตาลืมขึ้นมอง เผยให้เห็นดวงตากลมโตทว่าหางตาเรียวเฉี่ยว ขนตางอนยาวกระพือขึ้นลงช้า ๆ เพื่อปรับให้สายตาคุ้นชินกับแสงสว่าง คิ้วเรียวดั่งพระจันทร์เสี้ยวขมวดเล็กน้อยเมื่อไร้เงาสาวใช้ข้างกาย

"เรียกจื่อรั่วมาหาข้า" น้ำเสียงกังวานหวานแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาด เอ่ยบอกสาวใช้ผู้เฝ้าประตูอยู่หน้าห้อง

"บ่าวจะรีบไปตามพี่จื่อรั่วเดี๋ยวนี้เลยเจ้าค่ะ"

สาวใช้ผู้นั้นรีบวิ่งไปตามสาวใช้ผู้พี่ด้วยความรวดเร็ว เพียงไม่นานเงาร่างของสาวใช้ตัวน้อยผู้มีแววตาฉลาดเฉลียวก็รีบเข้ามาในห้องของเจ้านายสาว ใบหน้าของนางยังมีเหงื่อซึมออกมาเล็กน้อย

"บ่าวละเลยต่อหน้าที่ทำให้คุณหนูใหญ่ต้องรอนาน ขออภัยด้วยเจ้าค่ะ"

"ช่างเรื่องนั้นเถอะ ข้าหิวแล้วเจ้ารีบเตรียมน้ำให้ข้าอาบด้วย หากชักช้าเดี๋ยวท่านแม่จะตำหนิลงมาอีก"

"เข้าใจแล้วเจ้าค่ะ"

จื่อรั่วพร้อมด้วยสาวใช้คนอื่นรีบเตรียมน้ำอุ่นให้กับเจ้านายสาว เมื่อเสร็จสิ้นสตรีผู้เป็นคุณหนูใหญ่ของจวนสกุลไป๋จึงลงไปแช่ตัวในถังอาบน้ำใหญ่ที่โรยด้วยดอกไม้หลากชนิด ทั้งยังหยดน้ำมันหอมลงไปเพื่อเพิ่มความหอมกรุ่น

'ไป๋มู่เหยา' คุณหนูใหญ่สกุลไป๋ถือกำเนิดจากภรรยาเอก ปีนี้นางอายุ 18 ถึงวัยที่สมควรจะออกเรือนได้แล้ว ทว่าตัวนางกลับไม่คิดอยากจะแต่งงาน อีกทั้งบุรุษที่มีสู่ขอล้วนหาดีไม่ได้สักคนเดียว ไม่เจ้าชู้มากภรรยาก็เสเพลเป็นลูกแหง่ไม่ทำการทำงาน นางท้อใจยิ่งนักหากต้องแต่งกับบุรุษพวกนั้น

"เฮ้อ... พวกเจ้าออกไปก่อน จื่อรั่วอยู่คนเดียวก็พอ"

"เจ้าค่ะ"

เมื่อภายในห้องอาบน้ำมีแค่จื่อรั่วที่คอยปฏิบัติ ไป๋มู่เหยาจึงได้ระบายความอึดอัดใจของตนเองออกมาด้วยความเบื่อหน่าย

"ข้าจะต้องแต่งงานจริง ๆ หรือจื่อรั่ว ข้าเพิ่งอายุ 18 เอง ยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่ข้าต้องทำ แล้วสวนลิ้นจี่ของสกุลไป๋หากไม่มีข้าผู้ใดจะดูแลเล่า"

สกุลไป๋ครอบครองที่ดินหลายร้อยไร่โดยปลูกลิ้นจี่ตั้งแต่รุ่นท่านทวด ทว่าในรุ่นของนายท่านไป๋เมื่อห้าปีก่อน สวนลิ้นจี่กลับพบวิกฤติจนเกือบจะต้องถอดใจขายสวนลิ้นจี่ไปเสียแล้ว แต่เพราะได้คุณหนูใหญ่เข้ามาดูแล สวนลิ้นจี่จึงฟื้นคืนกลับมาได้ ทั้งยังเจริญรุ่งเรืองกว่าในอดีตเสียอีก แม้แต่ทางราชวงศ์ยังต้องมาสั่งซื้อลิ้นจี่ที่สวนของสกุลไป๋ด้วย

"อายุ 18 คือวัยที่สมควรออกเรือนแล้วเจ้าค่ะ หากล่าช้ากว่านี้เกรงว่าจะเป็นสาวเทื้อขึ้นคานนะเจ้าค่ะ"

"ข้าต้องแต่งงานจริง ๆ สินะ แต่บุรุษที่มาสู่ขอข้าหาดีไม่ได้เลยสักคนเดียว"

จื่อรั่วนิ่งคิดไปครู่ขณะที่ช่วยเจ้านายสาวถูหลัง"ตามความเห็นของบ่าวแล้ว บุตรชายของท่านเจ้าเมืองคือคนที่เหมาะสมกับคุณหนูมากที่สุดเจ้าค่ะ แม้ว่า... จะมีอนุเต็มเรือนหลังมากไปเสียหน่อย แต่หากคุณหนูแต่งเข้าไปอย่างไรก็เป็นถึงนายหญิงเชียวนะเจ้าคะ อย่างไรภรรยาเอกก็มีฐานะสูงส่งกว่าภรรยารองและอนุอยู่แล้วเจ้าค่ะ"

ไป๋มู่เหยาส่ายหน้าอย่างไม่เห็นด้วยนัก "คุณชายเฉินผู้นี้นอกจากจะมีอนุอยู่เต็มจวนแล้ว ยังเป็นคนสำมะเลเทเมา การงานหรือก็เกียจคร้านนัก หากมิใช่ว่ามีบิดาเป็นถึงเจ้าเมืองคงถูกตีตายไปนานแล้ว ข้าล่ะเกลียดน้ำหน้าเขามากที่สุดเลย"

"เช่นนั้นคุณหนูจะทำอย่างไรเล่าเจ้าคะ"

ริมฝีปากเล็กอวบอิ่มขบเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด ก่อนที่นางจะคิดวิธีดี ๆ ได้

"ง่ายมาก ข้าก็แค่หาสามีเองน่ะสิ!!"

"อะไรนะเจ้าคะ!"

จื่อรั่วแทบจะล้มทั้งยืน นางไม่เคยพบเจอสตรีที่ใจกล้าและอาจหาญดั่งเช่นคุณหนูของนางมาก่อนเลย หากคำพูดนี้หลุดรอดออกไปเกรงว่าจะทำให้ชื่อเสียงของคุณหนูด่างพร้อยเอาได้

"เจ้าฟังไม่ผิดหรอกจื่อรั่ว ข้าจะหาสามีด้วยตนเอง ข้าไม่เชื่อหรอกว่าใต้หล้านี้จะไม่เจอบุรุษที่ถูกตาต้องใจ อย่างไรก็ต้องมีสักคนที่เหมาะสมที่จะมาเป็นสามีของข้า ฮึ ๆ" ไป๋มู่เหยากระหยิ่มยิ้มกับความคิดอันชาญฉลาดของตน

"คุณหนู..."

จื่อรั่วร้องออกมาอย่างจนใจ นางรู้ถึงนิสัยอันดื้อรั้นของคุณหนูดีที่สุด หากคุณหนูตัดสินใจสิ่งใดลงไปแล้วย่อมมิอาจเปลี่ยนแปลงโดยง่าย ดูอย่างการที่คุณหนูอาสาเข้ามาดูแลสวนลิ้นจี่ทั้งที่ตอนนั้นตัวเองเพิ่งอายุเพียงแค่ 13 เท่านั้นสิ คนในจวนต่างมองเป็นเรื่องตลก แต่ผู้ใดจะคิดว่าเด็กสาวผู้นั้นจะสามารถแก้ไขปัญหาที่ผู้ใหญ่มิอาจแก้ไขได้เล่า นับแต่นั้นคุณหนูจึงกลายเป็นผู้ดูแลสวนลิ้นจี่ของสกุลไป๋ไปโดยปริยาย ได้รับความเชื่อใจจากทุกคนโดยไม่มีผู้ใดกล้ากังขาในความสามารถของคุณหนูอีก

"วางใจเถิดจื่อรั่ว ข้ามิเอายาจกหรือคนบ้ามาเป็นสามีหรอก" ไป๋มู่เหยาหัวเราะอย่างอารมณ์ดี

การแต่งงานถือเป็นเรื่องใหญ่ในชีวิตเชียวนะ จะสุขหรือทุกข์ก็เป็นตัวนางที่ต้องเผชิญด้วยตนเอง เช่นนั้นนางก็จะเป็นผู้ลิขิตชะตาชีวิตของตนเอง

ปลายด้ายแดงอีกฝั่งนั้นนางจะเป็นผู้ผูกด้วยตนเอง!!