คุณหมอจรัสจันทร์

“คุณป้าน้ำตาลทำไมขึ้นมากเลยคะ? งดข้าวตามที่หมอบอกหรือเปล่า”

เสียงเล็กใสหวาน ของคุณหมอตัวเล็ก หน้าตาจิ้มลิ้มตรงหน้า ทำให้คุณป้าคนไข้ทำท่าคิด...

“อา...ป้าก็ลดข้าวจริงๆ นะหมอนะ”

“งดหวาน งดมันด้วยไหมคะ?”

ตากลมใสมองหน้าคนไข้ของเธออย่างพินิจ...วันนี้เธอออกตรวจในฐานะแพทย์ประจำบ้าน ตั้งอกตั้งใจทำงานเป็นอย่างดี กับทุกเคส แพทย์หญิงจรัสจันทร์ วัชระโชติ เพิ่งออกตรวจลำพังหลังจากรับตำแหน่งนี้มาเมื่อสองเดือนก่อน เลยตื่นเต้นนิดหน่อย และตั้งใจทำงานเป็นอย่างดี

“ไม่กินหวานเลย น้ำตาลก็ไม่ใส่ ของหวานงดเลย”

คุณป้าว่า คุณหมอยิ่งคิ้วขมวด ผลเลือดสวนทางกับอาหารการกินเป็นอย่างมาก

“ข้าวเย็นกินเยอะไหม?”

“ป้าไม่กินข้าวเย็นมาสามวันแล้ว”

“อ้าว เหรอคะ”

หนนี้คุณหมอยิ่งงงหนัก คุณป้ายิ้มอย่างภูมิใจในตัวเอง ที่อดงดข้าวเย็น งดแป้งได้ตามหมอบอก

“ป้ากินแต่มะม่วงสุก วันละโล”

“อะไรนะคะ”

หนนี้คุณหมอคนสวยตาโตเลยทีเดียว คุณป้าย้ำเสียงแจ๋ว

“ป้ากินแต่มะม่วงสุก หวานๆ ชื่นใจดี ไม่มีน้ำตาลด้วย ไม่ใส่น้ำตาล มะม่วงอกร่องที่สวน ปีนี้ดกมาก ขายบ้างแจกบ้างก็ยังเหลือ ป้าเอามาฝากหมอด้วยนะ ตั้งเข่งหนึ่ง”

“ไม่กินข้าวเย็นแต่กินมะม่วงสุกวันละกิโล?”

คุณหมอใกล้จะเป็นลมแล้ว มิน่าล่ะ ผลเลือดถึงได้น้ำตาลพุ่งขนาดนี้

“จ้ะ”

คุณป้ายังคงยิ้มแฉ่ง คุณหมอตอนนี้ล้วงเอายาดมหงส์ไทยมาดมแล้วเรียบร้อย ก่อนจะอบรมคุณป้าใหม่ ว่าด้วยน้ำตาล...แป้ง....ของหวาน

วันๆ พันกว่าเรื่อง กับการออกตรวจคนไข้ แต่จรัสจันทร์ก็มีความสุขมาก แม้จะเหนื่อยทุกวัน มีเรื่องไปเล่าให้กับคุณย่าที่รอคอยเรื่องเล่าจากหลานสาวทุกวัน เป็นเรื่องบันเทิงอย่างหนึ่งของครอบครัว เรื่องเล่าจากคนไข้ของจรัสจันทร์นี้

วันนี้ก็มีเรื่องเล่า พร้อมกับมะม่วงอกร่องไปฝากที่บ้านอีกเข่ง คงจะกินข้าวเหนียวมะม่วงกันอร่อยแน่ พอได้รู้ว่าคุณป้ามีสวนมะม่วงที่ทั้งแจกทั้งขายก็ยังไม่หมด เลยอยากช่วยเขา แชตไลน์หาน้าเดือนว่าสนใจเอามะม่วงไปทำข้าวเหนียวมะม่วงไหม? น้าเดือนตกลงและขอเบอร์ติดต่อคุณป้าไป เย็นนี้จะเข้ามาชิมมะม่วงคุณป้าว่าหวานอร่อยสมกับคำโฆษณาหรือเปล่า ถ้ารสชาติดี ก็จะดีลซื้อกันต่อไป

“วันนี้พี่หนมโก๋กลับมาบ้านนะ ณจันทร์ แวะไปเอากับข้าวที่บ้านอาเดือนหน่อย เขาทำกับข้าวไว้ให้ แล้วก็ทำขนมไว้ให้ด้วย ขนมหยกมณีน่ะ”

“อิจฉาพ่อทหารอากาศ มาทีไร มีแต่คนเอาใจ หนูงอแงอยากกินขนมหยกมณีมาตั้งสองอาทิตย์ ไม่เห็นน้าเดือนทำให้เลย”

คุณหมอคนสวยทำหน้างอ ตาก็มองการจราจรข้างหน้าไปด้วย คำนวณในใจว่า จะไปทางลัดยังไงให้ถึงที่ร้านไวที่สุด เพราะเวลานี้รถเริ่มติดแล้ว

“แหม ก็นานๆ เขามาที”

ปานทิวาออกตัวให้กับพี่ชายสุดที่รัก

“เราก็เหอะ พี่เขานานๆ กลับมาหน อย่าไปกวนใจอะไรเขาให้มาก เขามาเหนื่อยๆ ชวนพี่หนมโก๋ตีด้วยตลอด”

“เหอะ...พี่หนมโก๋มาทีไร หนูกลายเป็นหมาหัวเน่าทุกที ชิ! มีแต่คนเข้าข้างตานั่น”

“โอ๋ๆ ไม่ได้หัวเน่าหรอก”

พี่สาวรีบพูดเสียงอ่อนเอาใจน้อง

“พี่รักณจันทร์เท่าพี่หนมโก๋ ไม่ได้รักใครมากกว่าน้อยกว่าเลย อย่างอแงน้าคุณหมอ”

“ไม่ได้ ต้องรักหนูมากกว่าพี่หนมโก๋”

“อะ รักมากกว่า 0.5 เปอร์เซ็นต์อะ”

“พี่นะนายอะ”

ทำปากยื่น แก้มป่อง ถ้าพี่สาวเห็นละก็ ต้องมาหยิกแก้มบุ๋มๆ ของเธออย่างมันเขี้ยวแน่ๆ

“ก็แหม...พี่รักทุกคนนั่นแหละ แต่พี่หนมโก๋ก็กว่าคนอื่นนิดหนึ่ง พี่หนมโก๋เลี้ยงพวกเรามาไง”

“เอ่อ จริงสิ พี่หนมโก๋เคยเลี้ยงพวกเราตอนเป็นเบบี๋นี่เนาะ”

“ใช่ เลี้ยงพวกเรา ครบทุกคนเลย พี่ ณจันทร์ ณดาว ไนท์ ไนล์ แถมอาจิ๋วด้วยบางที”

ลำดับน้องๆ ที่บินเหนือเลี้ยงมาแล้ว ก็อดแปลกใจนิดๆ ไม่ได้ พี่หนมโก๋ของพวกเธอนี้ เป็นสุดยอดพี่ชายของแท้ ทุกคนในบ้านวัชระโชติ ต่างผ่านมือพี่เลี้ยงบินเหนือมาทั้งนั้น และทุกคนก็รักพี่หนมโก๋มาก

“ดูแล้วน่าจะเป็นต้าวไมโครเวฟ แฟมิลี่แมนเลยนะ พี่นะนาย พี่หนมโก๋ของพวกเราอะ แต่ทำไมยักกะโตมาเป็นผู้ชายร้ายๆ ได้ขนาดนั้นกัน”

ทำแก้มป่องเมื่อนึกถึงพี่ชายนอกสายเลือดอย่างบินเหนือ

ความผูกพันในช่วงวัยเยาว์ ผ่านเข้ามาในห้วงความทรงจำ จนพี่หนมโก๋ไปเรียนเป็นทหารและเป็นทหารอาชีพ ก็ห่างกันไปบ้าง เธอกับเขาอายุอานามห่างกันราวแปดปี บินเหนือทันเลี้ยงน้องครบทุกคน เรียกได้ว่าบางทีทำหน้าที่แทนพี่เลี้ยง ให้นม เปลี่ยนผ้าอ้อม คุณย่าไว้ใจพี่ชายใหญ่ของบ้านมาก แม้แต่ หยกมณี คุณอาจิ๋ว ที่วัยเท่าปานทิวาก็เคยผ่านมือบินเหนือมาแล้วในบางครั้ง

“หึๆ”

หนนี้พี่สาวไม่เถียงแทน หัวเราะด้วย เพราะเข้าใจคำว่าร้ายๆ ของน้องสาวดี ก็เรื่องเดียวนั่นแหละ เรื่องผู้หญิง

“นึกสงสารคนจะมาเป็นคุณนายทหารจริงๆ”

“ตอนนี้สงสารพี่ก่อนดีกว่าณจันทร์ เฮ้อ...”

คนเป็นพี่สาวบ่นอุบ จรัสจันทร์รู้แหละ ว่าพี่สาวเครียดนักตอนนี้ถ้าเอ่ยเรื่องการมีครอบครัวอะไรแบบนี้ คงจะเพราะเริ่มหวาด กับการที่จะมีห่วงมาพันคอตัวเองเข้า

“โอ๋ๆ พี่นะนายก็ทำเหมือนที่เคยผ่านมา”

“แหม...กลัวจะไม่รอดแล้วน่ะสิ คุณย่าจริงจังมากๆ หนนี้ กลัวมดลูกพี่หมดอายุ”

“โอ๊ย พี่นะนายก็ บอกคุณย่าไปสิว่าไม่หมดอายุหรอก ผู้หญิงเรากว่าจะเลิกผลิตไข่อะ โน่น...บางคนก็ห้าสิบนะคะ คุณหมอณจันทร์การันตรี”

“ถ้าห้าสิบแล้วพี่ก็ไม่ไหวในการผลิตประชากรนะคะน้องสาว ไม่ไหวในการผลิตเหลนให้กับคุณย่านะเออ”

“เอาน่าๆ อาจจะเป็นหนูก็ได้ที่มีเจ้าบ่าวมาตัดหน้าพี่นะนาย คุณย่าจะได้เลิกวุ่นวายกับพี่ แต่ก็คงพักเดียวนะคะ”

“เอ๊ะ ยังไง?”

ปานทิวาอุทาน จรัสจันทร์รีบเอามือปิดปาก นี่เธอเผลอพูดอะไรออกไปนะ? ก่อนจะขำกลบเกลื่อน

“แหมๆ พูดเล่นๆ ขับรถก่อนน้า จะขึ้นทางด่วนละเดี๋ยวไม่มีสมาธิ”

“โอเคจ้า บ้านโน้นเขารอ อ้อ...มีของโปรดเราไว้เซอร์ไพรส์ด้วยล่ะ”

“ต้องแบบนี้สิ ถึงจะรักทั่วถึงไม่ได้รักแต่พี่หนมโก๋”

จรัสจันทร์วางสายแล้วตั้งหน้าขับรถ เกือบไปแล้ว...เธอเกือบเผยความลับออกไปแล้ว ไม่อยากให้ใครบางคนรู้ ว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไรหรอกนะ

มันคงจะไม่ดีแน่ๆ

จรัสจันทร์ย่นจมูก เมื่อนึกถึงพี่ชายใหญ่อย่างบินเหนือ ปัดความคิดต่างๆ ไปก่อนชั่วคราว ขับรถมาเรื่อยๆ ได้ยินเสียงข้อความจากไลน์เข้าเป็นระยะ เดี๋ยวไปถึงจุดหมายแล้วค่อยเปิดดู

คุณหมอตัวเล็กจอดรถตรงบริเวณหน้าร้านคาเฟ่ขนมหวาน ที่มีชื่อเสียงพอสมควร เป็นจุดเช็กอินของเหล่าอินฟูลสายชิม เริ่มมาดังเมื่อห้าปีที่แล้ว ยังคงชื่อเสียงต่อเนื่องมาจนปัจจุบัน ชื่อคาเฟ่หลานยายลำเภา เจ้าของร้านเป็นคุณแม่ของเธอเอง ที่ทำกับบรรดาพี่น้อง แม่จ้อยมาร้านเป็นบางวัน เพราะปล่อยให้น้าเดือน น้าเมฆ และน้าจิ๋ว เป็นเสาหลักของที่นี่ ในเรื่องการรังสรรค์เมนูอาหาร เมนูขนมหวาน และวางโปรเจกต์เกี่ยวกับร้าน

จริงๆ ร้านก็มีชื่อเสียงพอสมควรกับสาขาเก่า ตอนนี้คนดูแลร้านคือป้าเจี๊ยบ และแตกสาขามาเป็นที่นี่ ได้ซื้อที่ดินและเปิดคาเฟ่ขึ้นมา มีมุมให้ถ่ายรูป มีอาหารอร่อย และมีสถานที่ให้จัดงานแต่งงาน ร้านมักจะคิวเต็มเสมอแทบไม่มีวันว่าง

จรัสจันทร์มาถึงร้านก็เกือบจะทุ่มแล้ว หยกมณีเห็นหลานสาว ก็รีบโบกไม้โบกมือใส่อย่างดีใจ เพราะไม่ได้เจอกับจรัสจันทร์มาเกือบเดือนแล้ว งานของร้านยุ่ง จรัสจันทร์เองก็พึ่งได้เป็นแพทย์ประจำบ้าน ต่างคนต่างยุ่ง แทบไม่ค่อยได้คุยกันทั้งที่สนิทกันมาก หยกมณีนั้นเพราะอายุไล่เลี่ยกับปานทิวา คุณย่ารับหยกมณีไปเรียนด้วยตั้งแต่ประถม มัธยม จนถึง มหาวิทยาลัย แม้จะมีสถานะน้าหลาน แต่เธอกับหยกมณีก็อายุต่างกันนิดหน่อย...มันฟังตลกเวลาแนะนำลำดับญาติ มักจะมีคนสงสัยอยู่เสมอ ว่าทำไมเป็นน้าหลานกันแล้วอายุห่างกันแค่สี่ปี ต้องไล่เรียงลำดับให้ฟังเหมือนหนังชีวิต

กว่าที่พ่อกับแม่จะพบรักกัน และกลายมาเป็นครอบครัวใหญ่ในปัจจุบัน เรื่องราวฟังแล้วน่าตื่นเต้น น่ารัก น่าประทับใจมากสำหรับเธอ

แม่จ้อยของเธอคือหญิงแกร่ง เก่ง และเสาหลักของน้องๆ เจ็ดคน และพอไปเป็นสะใภ้บ้านวัชระโชติ แม่จ้อยนี่แหละรับหน้าที่เป็นแม่เลี้ยงเสาหลัก ดูแลหลานๆ และลูกๆ อย่างใกล้ชิด คุณปณิตาเห็นความทรงพลังของเสน่ห์จันทร์ เลยเลือกให้สะใภ้คนนี้รับหน้าที่ดูแลอบรมลูกๆ หลานๆ ขณะที่คนอื่นก็ออกไปทำงานตามหน้าที่กัน ตระกูลวัชระโชติมีลูกหลานมาก เป็นครอบครัวใหญ่ คนเยอะ ต้องแยกหน้าที่กันทำ สายใยครอบครัวจะได้มั่นคงแข็งแรง ครอบครัวดีเป็นฐานของคนที่ดี คุณปณิตาถือหลักอย่างนั้น

“ยัยณจันทร์ คิดถึงมากเลย มาชิมแกงกระหรี่เร็ว จิ๋วทำไว้ให้”

“นึกว่าจะลืมเสียละ นึกว่าคิดถึงแต่พี่หนมโก๋”

ทำปากยื่นใส่น้าสาว ทางนั้นหัวเราะแล้วหยิกแก้มบุ๋มเพราะลักยิ้มของเธออย่างมันเขี้ยว

“แหม...ใครจะไปกล้าลืมล่ะคะ หลานสาวที่รัก ขอกลับไปด้วยสิ ไม่ได้กลับบ้านคุณย่ามาเป็นเดือนแล้ว มัวแต่ยุ่งกับเมนูใหม่นี่แหละ”

“ไปสิ จะได้ช่วยหนูขนของ ให้เด็กมาช่วยขนมะม่วงลงไปหน่อย ให้น้าเดือนชิมว่าผ่านไหม”

“พี่เดือนพอได้ไลน์ว่าจะมีมะม่วงมา ก็สั่งให้หาข้าวเหนียวมารอแล้ว กำลังแช่กันเลย พรุ่งนี้จะทำข้าวเหนียวมะม่วงหลากสีขาย”

“พอขายไหมเหอะ มีมาแค่เข่งเดียว แต่หวานอร่อยมากเลยนะ ชิมแล้ว”

นึกถึงคุณป้าที่กินวันละกิโลเป็นมื้อเย็น เธอก็ทำหน้าสยอง ไม่รู้ว่าเย็นนี้จะทำตามที่เธอสั่งไว้หรือเปล่านะ เฮ้อ...ไม่ไว้ใจถึงกับสั่งลูกชายที่มากับแก ว่าแกกินอะไรบ้าง ให้ส่งไลน์ให้หมอดูหน่อย จะได้ช่วยเช็ก ช่วยบอก และเป็นแนวทางว่าอะไรควรกินอะไรไม่ควรกิน

“พอสิ พี่เมฆได้มะม่วงน้ำดอกไม้มาเพิ่มอีกเยอะเลย ไปช่วยซื้อจากชาวสวนมา”

ถ้าเล่าเรื่องคุณป้ามะม่วงสุกให้หยกมณีฟังละก็ ยัยน้าได้หัวเราะลั่นแน่ๆ เก็บเอาไว้เล่าคืนนี้ก็แล้วกัน เดี๋ยวก็ไปนอนด้วยกัน จะได้เมาท์ให้ฉ่ำปอด

“อร่อยไหม?”

หยกมณีโฉบมาถาม เมื่อตักแกงกะหรี่กุ้งมาเสิร์ฟ พร้อมกับข้าวสวยร้อนๆ คนที่ได้ยินว่าแกงกระหรี่ นึกไปถึงแกงกระหรี่ญี่ปุ่น พอเห็นเมนูที่น้าสาวเอามาให้ชิม ก็ทำตาปริบๆ อย่างงงๆ เพราะหน้าตาเหมือนแกงไทย มีกุ้งตัวโตๆ น่ากิน กลิ่นหอมฟุ้งชวนน้ำลายสอ

“แกงกระหรี่กุ้ง? แบบนี้เหรอ”

“ใช่แล้ว แกงกระหรี่กุ้ง ใส่มังคุดด้วยนะ”

“หืม?”

ยิ่งฟังยิ่งสงสัย ว่ารสชาติจะเป็นยังไง กินเข้าไปคำแรกถึงกับร้องว้าว คนยืนรอฟังผลยิ้มแก้มปริเลยเมื่อเห็นท่าทางของน้องสาว

“อร่อย จนแสงจะออกปาก”

การันตรีแบบนั้น หยกมณีก็ยกนิ้วโป้งขึ้นสองนิ้ว แล้วขยิบตาให้กับหลานสาว

“โอเค ผ่าน บรรจุเข้าเป็นเมนูช่วยชาติประจำเดือนนี้”

“อะไรเมนูช่วยชาติ”

“ก็เมนูช่วยชาวสวนไง ไอเดียนี้พี่เมฆคิดขึ้นมาแหละ เรียกลูกค้า แล้วก็ช่วยชาวสวนขายผลไม้ไปด้วย เก๋มะ?”

“ดีงาม”

ยกนิ้วโป้งคืนให้กับน้าสาว หยกมณีให้เด็กไปช่วยขนของขึ้นรถ เพราะมีของฝากไปให้กับ น.อ.บินเหนือ และคนบ้านโน้นหลายรายการเลยทีเดียว จรัสจันทร์กินข้าวเพลิน จนแกงเติมอีกรอบ ข้าวเติมอีกรอบ ชิมขนมที่น้าเดือนเอามาให้อีกนิด เธอก็จุกจนแทบจะเดินไม่ไหว

“ขับรถไม่ไหวแล้ว”

เธอบ่น ยื่นกุญแจให้กับหยกมณี ที่มองหลานสาวค้อนๆ

“ขับแทนหน่อยน้า น้าจิ๋วขา หนูขับไม่ไหว”

“ย่ะ”

หยกมณีมองรถของหลานสาว เป็นรถคันใหม่ที่คุณย่าซื้อให้ เป็นของขวัญที่เลื่อนบรรจุเป็นแพทย์ประจำบ้าน รถไฟฟ้า Tesla สีแดง เธอย่นจมูกนิดๆ พลางทำตาปริบๆ

“เอ่อ ขับไม่เป็นอะ จิ๋วขับเป็นแต่รถปรกติ”

“คุณหยกมณีคะ รถไฟฟ้ากับรถปรกติ มันก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ”

ค้อนให้ แต่หยกมณีรีบสั่นหน้าดิกพลางยื่นกุญแจคืน

“ไม่เอา น้าไม่สนิทกับแม่ย่านางรถคันนี้ รถใหม่ของ ณจันทร์ ขับเองเหอะ”

“งื้อ...ไม่สนิทกับแม่ย่านางรถเลยไม่ขับ แบบนี้ก็ได้เหรอ”

“ได้สิ”

ยิ้มแฉ่งส่งให้คุณหมอคนสวย

“การันตรีว่ารถของณจันทร์ ถ้าให้น้าขับแม่ย่านางสะดุ้งจนหนีแน่ๆ ดูรถน้าล่าสุดได้ แหะๆ”

“โอเค งั้นขับเอง”

วีรกรรมเอารถใหม่ไปปีนฟุตบาท ทำให้พาหลอนไม่น้อย เธอเลยรับหน้าที่ขับรถเองนั่นแหละ ขับรถไปได้สักครู่ก็มีสายเข้า ระบบที่ซิงค์กับรถ ทำให้รู้ว่าใครเป็นคนโทรเข้ามา หยกมณีเงียบกริบ...แล้วแอบมองหน้าหลานสาว ที่กำลังทำหน้าที่สารถี

“ว่าไงยะ?”

“ยัยณจันทร์ เรื่องหมั้นของเราแกจะเอาไง ฉันร้อนใจมากนะ ฉันจะบอกคุณแม่แล้ว แกบอกทางบ้านหรือยัง”

“เฮ้ย...หมอปลา เดี๋ยวๆ เดี๋ยวโทรไปคุย แกอย่าเพิ่งพูดอะไรก่อน ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว วางไปก่อน”

“เอ่อๆ ใจร้อนเป็นไฟแล้วเนี่ย เร็วๆ นะ”

“อื้อ วางก่อนๆ”

ทางนั้นวางสายไปแล้ว จรัสจันทร์ถึงกับทำตัวแข็ง ไม่กล้ามองคนข้างๆ ที่กำลังจ้องเธอตาเขม็ง

ตายล่ะ น้าจิ๋วได้ยินเต็มหูเลย...

“อะไรน่ะ ณจันทร์ หมั้น ใครจะหมั้น ณจันทร์จะหมั้นกับใคร หมอปลาเหรอ? หมอปลาอะนะ”

“อย่าเพิ่งโวย ใจเย็นๆ ก่อนน้าจิ๋ว เดี๋ยวเราไปคุยกันที่บ้าน”

หันมายิ้มแหยส่งให้กับหยกมณี ที่ยังคงมองเธอด้วยสายตาตื่นตะลึง