ตอนที่ 3

“สีขาวเหมาะกับหญิงบริสุทธิ์มากกว่าคนอย่างเรา” สองมือพับชุดแล้วเดินสวนคนรับใช้เข้าไปด้านในมองอาหารมากมายเดินไปเก็บชุดใส่ตู้ให้เสื้อผ้าอื่นทับไว้เพราะไม่ต้องการสวมใส่ เสียงเดินดังมาทางด้านหลังทำให้ค่อยๆ หันมองเจียงหวงเดินเข้ามาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตจนเม็ดกางมือให้เทียนจัดการต่อ

“ในเมื่อถอดสูทออกได้ที่หลังใหญ่แล้วทำไมถึงไม่จัดแจงตนเองที่นั่นเสียเลย”

“เพราะอะไรก็รู้ดี”

“ต้องเรียกตัณหาหรือรสนิยมทางเพศกัน” เสื้อถูกถอดออกด้วยมือของเทียนลงมือทำอย่างไม่มีข้อกังขาเมื่อถอดเสื้อเสร็จหันมาประชันหน้าเพื่อให้เทียนปลดกางเกงถอดอีกชิ้น สายตาคู่สวยมองไล่ตั้งแต่หน้าอกแสนขาวไล่ลงมายังกล้ามท้องก่อนหยุดสายตาที่เข็มขัดแล้วผ่อนลมหายใจจับเข็มขัดถอดออกโดยไม่พูดแม้แต่คำเดียว เจียงหวงก้มมองแก้มใสไล่มาที่ปลายจมูกหยุดลงที่ริมฝีปากจนต้องกลืนน้ำลายลงคอทำให้เทียนหยุดชะงักเมื่อสังเกตเห็นกระเดือกเลื่อนขึ้นลงทั้งที่รู้ตัวว่าต้องเกิดอะไรขึ้นและเขาคิดอะไรอยู่ต้องจำใจทำหน้าที่ต่อไป

“ใจเด็ดไม่เบา” มือขวาของเขารั้งมือเทียนไว้หลังจากที่รูดซิปกางเกงของเขาลงเผยให้เห็นขอบกางเกงในชาย “ถอดเสื้อ”

“อาบน้ำกินข้าวก่อนไม่ดีกว่าหรือไง” ต่อให้พยายามเย็นชาใจสู้แค่ไหนก็สั่นกับคำสั่งนี้เช่นกันยกมือจับชายเสื้อตนเองไว้แน่นเงยหน้ามองเจียงหวงจ้องหน้าราวกับเหยื่ออันโอชะรอให้ขย้ำ

“ถอดเสื้อ” สิ้นคำสั่งย้ำครั้งที่สองเทียนกัดฟันตัดสินใจหลับตาถลกเสื้อที่สวมใส่อยู่ถอดออกสายตาคมดุจเหยี่ยวลอบกลืนน้ำลายอีกครั้งแต่ต้องเก็บอาการนิ่งสุขุมก้าวถอยเข้าห้องน้ำตัดอารมณ์ที่กำลังพลุกพล่านให้กับความขาวน่าลิ้มลองหากได้สัมผัสหนึ่งฝ่ามือไม่พอ

เจียงหวงเดินเข้าห้องน้ำปล่อยให้เทียนยืนผ่อนลมหายใจด้วยความโล่งรีบสวมเสื้อใส่เหมือนเดิมแล้วเดินออกไปนอกห้องนอนมาที่โต๊ะอาหารเปิดตู้เย็นหยิบน้ำรินใส่แก้วกระดกดื่มดับกระหายพยายามอดกลั้นความรู้สึกแสนอึดอัดนั่งลงหยิบจานมาตักข้าวกินทั้งน้ำตาคลอเบ้า ตักอาหารเข้าปากด้วยความเร่งรีบเพื่อให้ทันเวลาเขาออกมาและให้หมดทุกอย่างเพื่อจะได้ไม่ต้องมานั่งกินด้วยกัน ผ่านไปไม่ถึงสิบนาทีเจียงหวงเดินออกมาทั้งที่นุ่งผ้าขนหนูผืนเดียวปิดตั้งแต่เอวลงไปยืนกอดอกมองเทียนกินอาหารเมื่อเริ่มรู้สึกตัวหันมองคนมองถึงกับสำลักรีบควานหาน้ำมาดื่มทันที

“แค่ก แค่ก มาตั้งแต่เมื่อไหร่”

“คิดว่าอยากกินมากหรือไงอาหารพวกนี้”

“แค่ก แค่ก ผมแค่กินเผื่อไม่มีเวลากิน”

“หึ รู้งานดี” เจียงหวงเดินเข้ามาเปิดตู้เย็นรินน้ำใส่แก้วยกดื่มแล้วหันมองเทียนหยุดกินรีบเก็บจานไปล้างพลางเหลือบมองคนด้านหลังเป็นระยะก่อนที่เขาจะวางแก้วไว้ในอ่างล้างจานแล้วเดินกลับเข้าห้องนอน

ดวงตาคมดุจเหยี่ยวนั่งลงบนเตียงยังคงนุ่งเพียงผ้าขนหนูหยิบมือถือมาเลื่อนดูตลาดหุ้นสลับกับมองไปทางประตูปัดหุ้นรอให้คนด้านนอกเปิดเข้ามาและก็เปิดเข้ามาอย่างเตรียมตัวเตรียมใจ

“ถูหลังให้ไหม” คำเดียวทำเทียนตวัดหางตามอง

“ไม่เป็นไรครับ รออยู่ตรงนี้ก็พอ” แม้ในใจจะกล้าๆ กลัวแต่จำต้องพูดไปเช่นนั้นรีบเดินเข้าห้องน้ำปิดประตูแต่ประตูกลับถูกผลักจนตัวถอยเข้ามาชิดผนังมองดวงตาคมดุจเหยี่ยวไล่สายตามองแทบกลืนกินทั้งตัว

“รีบอาบน้ำแล้วนอนซะ” กล่าวเช่นนั้นแล้วถอยกลับไปทำเทียนเกร็งไปทั้งตัวระแวงหน้าพะวงหลังวิ่งมาล็อกประตูไล่หลังเจียงหวง เขาเหลียวมองประตูปิดสนิท ยิ้มมุมปากเดินมาสวมกางเกงและเสื้อโยนผ้าขนหนูพาดไว้บนเตียงตัดอารมณ์ใคร่เสน่หาหยิบมือถือของเทียนติดมือออกไปปล่อยให้เจ้าตัวหวาดระแวงอยู่ในห้องน้ำที่มีแต่เสียงเปิดน้ำโดยที่ตัวคนไม่แม้แต่จะถอดเสื้อผ้าออกสักชิ้น เสียงปิดประตูหน้าบ้านดังจนทำให้รู้สึกตัวรีบเปิดประตูห้องน้ำออกมาผลักประตูแง้มมองเห็นลูกน้องเดินตามหลังเจ้านายกลับไปทางคฤหาสน์ เทียนถึงกับผ่อนลมหายใจยาวด้วยความโล่งลดตัวลงนั่งกอดเข่า

…คุณคือคนสุดท้ายที่เปิดประตูบานนั้น ริมฝีปากของคุณนั้นช่างงดงามเหลือเกิน คุณคือคนในชีวิตผม…

เสียงเพลงลอดออกมาจากห้องดูหนังในยามดึก ภายในห้องมีเพียงโซฟายาวหนึ่งตัวปรับไฟมืดสนิทรับกับการฉายหนังจอใหญ่ราวกับดูหนังในโรงภาพยนตร์ แต่สิ่งที่กำลังฉายอยู่คือรูปภาพในเมมโทรศัพท์ของเทียนเปิดไล่ทีละรูปพร้อมเสียงเพลงทำคนนั่งไขว่ห้างยกมือลูบสันจมูกไปมามองด้วยความเคลิ้มยิ้มให้กับรูปภาพตลกของเทียนก่อนมีเสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขัดอารมณ์

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“นายครับซ้อใหญ่นำชามาให้ครับ” เสียงลูกน้องเฝ้าหน้าประตูเอ่ยบอกเมื่อเสียงเพลงเบาลงเพราะรอฟังผล

“เอาเข้ามา” เสียงตอบรับของเจียงหวง ลูกน้องค่อยๆ เลื่อนประตูเปิดต้อนรับเหม่ยลี่เข้ามาพร้อมชาที่เพิ่งชงมาร้อนๆ ก่อนประตูปิดไล่หลังให้คนสองคนอยู่ด้วยกัน เหม่ยลี่นำชามาวางไว้บนโต๊ะแก้วข้างโซฟาเหลือบมองรูปภาพที่กำลังเลื่อนเปิดซ้ำไปมาสลับมองสีหน้าชายคู่ชีวิตที่จดจ้องอยู่กับหน้าจอ

“เฮียเจียง”

“ว่า” น้ำเสียงไร้เยื่อใยหรือไร้รักตอบรับทันควันราวกับรู้ว่าเธอจะเอ่ยสิ่งใด

“ที่เฮียพาเข้ามา เพราะเฮียชอบใช่หรือเปล่าคะ” คำถามของเหม่ยลี่ทำให้เจียงหวงหยุดภาพหันมองหน้าเธอที่รีบก้มหน้าด้วยความกลัว

“ใช่” ตอบรับอย่างง่ายดายไร้การปกปิดพร้อมหยิบบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นมาสูบ

“แล้ว…”

“เขาไม่ได้รักผม”

“ให้เหม่ยช่วยไหมคะ อย่างน้อยทำให้มาอยู่หลังใหญ่”

“ไร้ประโยชน์ ปล่อยให้เป็นอิสระไป อย่าบีบรัดมากเกินถ้าไม่อยากสูญเสีย”

“ค่ะเฮีย งั้นเหม่ยไม่กวนแล้ว” เหม่ยลี่อมยิ้มอย่างเข้าใจรีบเดินออกไปปล่อยให้เจียงหวงอยู่ตามลำพัง คำพูดของเขาสะท้อนบางอย่างให้กับเหม่ยลี่เดินกอดถาดโอมเข้าครัว