ซ้อสี่ yaoi

หนึ่งอาทิตย์ก่อน เตียงผู้ป่วยถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัดฉุกเฉินโดยมีชายวัยยี่สิบปลายๆ ทรุดตัวลงกอดเข่าด้วยความท้อใจอยู่หน้าห้องฉุกเฉิน น้ำตาไหลเอ่อทำให้ชายวัยสามสิบห้าไม่อาจละสายตาได้ ยืนเอามือล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่ห่างออกไป เสื้อเชิ้ตสีดำที่สวมใส่ปลดกระดุมสองเม็ดสร้างความดูดีมีภูมิฐานรับกับหุ่นสูงยาวเข่าดีแม้ดวงตากำลังจดจ้องไปทางคนที่กำลังเศร้า ด้านหลังของเขามีลูกน้องสองคนยืนก้มหน้าสงบเสงี่ยมจนกระทั่งนางพยาบาลเดินออกมาทำให้คนพิงประตูห้องฉุกเฉินลุกขึ้นจับแขนพยาบาลด้วยความกังวลถึงคนด้านในก่อนหมอเดินออกมาพร้อมเปิดผ้าปิดปากส่ายหน้าบ่งบอกถึงความเศร้าทำเอาเข่าทรุดก้มหน้าร้องไห้มองร่างไร้ลมหายใจของบิดาถูกคลุมผ้าขาวเข็นผ่านไป เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังใกล้เข้ามาเพราะขายาวเดินก้าวเข้ามานั่งชันเข่ายื่นผ้าเช็ดหน้าให้เธออย่างเห็นใจ เมื่อเข้าใกล้ไม่ถึงเสี้ยววินาทีจังหวะเงยหน้าสบตา ทุกอย่างหยุดนิ่งเฉียบพลันตกอยู่ในภวังค์ห้วงแห่งรักแรกพบอย่างคาดไม่ถึงแต่คนเศร้ากลับไม่รับน้ำใจหยิบยื่นรีบลุกขึ้นวิ่งตามเตียงที่ถูกเข็นเข้าห้องดับจิตเหลือเพียงนางพยาบาลยื่นเอกสารให้เซ็น

“เสียใจด้วยนะคะ” ประโยคสั้นๆ ของพยาบาลทำคนฟังสะอื้นไม่หยุดรับเอกสารมาเซ็นทั้งน้ำตามองค่ารักษาก่อนมองหน้าพยาบาล

“ขอเวลาหาเงินได้ไหมครับ ผมเหลือพ่อเพียงคนเดียว ตอนนี้ไม่เหลือใครแล้ว ขอเวลาหน่อยนะครับ” เสียงที่พยายามเข้มแข็งบีบหัวใจคนฟังยืนกำผ้าเช็ดหน้าอยู่ด้านหลังทั้งๆ ที่ไม่เคยรู้จักกันนี่คือครั้งแรกที่พบกันจนต้องทำสิ่งที่สามารถทำได้และทำบ่อย

“ผมจ่ายค่ารักษาและจัดการเรื่องศพเอง” เสียงดังมาทางด้านหลังทำให้เจ้าของเรื่องหันมองคนที่เดินเข้ามาหยิบยื่นน้ำใจเสนอตัวเข้ามาโดยไม่ได้ร้องขอ

“ได้ค่ะคุณเจียงหวง เชิญทางนี้ค่ะ” นางพยาบาลรีบผายมือเชิญเขาแต่ก่อนเดินไปเขาหันมาสบตาคนที่กำลังจะเอ่ยปากจนต้องหยุดมองไม่เดินตามพยาบาลยกมือให้ลูกน้องไปจัดการแทนเพื่อที่ตนจะได้สนทนากับคนตรงหน้า

“ขอบคุณครับ แต่ผมขอไม่รับ ค่ารักษาพ่อของผมมากเกินไปกว่าจะตอบแทนบุญคุณหมด”

“ไม่เป็นไรผมยินดีช่วยเหลือ ผมบริจาคให้โรงพยาบาลนี้บ่อย ค่ารักษามะเร็งไม่ทำผมขนหน้าแข้งร่วง รับไว้เถอะผมยินดีให้ ไม่ต้องคืน”

“รับไม่ได้ครับ”

“แล้วต้องทำยังไงถึงจะรับ”

“สัญญากู้ยืม” คำตอบของเทียนทำให้เจียงหวง ชายผู้มั่งคั่งเพียบพร้อมมากทรัพย์สินทั้งโรงงานส่งออกและธุรกิจหลายแห่งควบทั้งไทยและฮ่องกงไม่ว่าเป็นกิจการครอบครัวหรือส่วนตัว เขาถือกรรมสิทธิ์ครอบครองคนเดียวทั้งสิ้น หัวคิ้วขมวดชนกันมองใบหน้าแสนเศร้าของชายตรงหน้าจนอ่อนไหวตามจนเกิดเป็นความต้องการใคร่เสน่หาริมฝีปากที่เอิบอิ่มกับดวงตาคู่สวยขนตาเรียงแพแม้จะผ่านน้ำตาแสนทุกข์ เรียกได้ว่าเป็นผู้ชายที่งดงามคนหนึ่ง

“ถ้าต้องการสัญญา ผมจะร่างให้เพื่อความสบายใจ”

“ขอบคุณครับ” เจ้าของดวงตาคู่สวยยกมือไหว้ชายตรงหน้าพร้อมยิ้มบางส่งให้เขาทำให้เจียงหวงติดบ่วงเสน่หาความหวานละมุนไล่สายตามองเสื้อยืดตัวใหญ่สวมคลุมกางเกงขายาวแล้วไล่สายตาขึ้นมองมาสบตาอีกครั้ง ความลุ่มหลงเกิดขึ้นมาไม่ทันตั้งตัวจนเกิดอยากครอบครองจึงเอ่ยข้อเสนอที่ไม่ควร หวังเพียงผูกมัดอย่างเด็ดขาดหากได้คือได้แต่หากไม่ได้จำต้องหาทางอื่น

“สัญญาของผมคือแลกกับตัวคุณ” คำพูดของเขาทำเทียนหยุดนิ่งคิดไตร่ตรองจ้องตาเขาราวกับเจาะลึกถึงจุดประสงค์ที่แท้จริงก่อนเหลียวหลังมองห้องดับจิตที่หนึ่งในนั้นมีร่างไร้ลมหายใจของผู้เป็นพ่อ เพื่อส่งบิดาคนสุดท้ายที่เหลืออยู่และหนี้สินที่แบกไว้บีบให้ต้องตัดสินใจ

“ถ้าเงินซื้อได้ทุกอย่างผมก็ขายแต่ไม่ใช่แค่ค่ารักษาหรือทำศพ หนี้สินทั้งหมดของพ่อผมด้วย” ยังไม่ทันพูดจบเขาเอ่ยแทรกทันที

“ไม่มีปัญหา พร้อมเมื่อไหร่ผมจะส่งคนมารับเข้าบ้าน”

“หลังจากเผาศพพ่อของผม คุณเอาตัวผมไปได้เลย”

“ตกลง” สิ้นสุดสัญญาปากเปล่าเจียงหวงเดินย้อนกลับไปเพื่อเยี่ยมผู้ป่วยแต่ก่อนเข้าลิฟต์ได้เหลียวมองกลับมาหาเทียนหมุนตัวกลับมามองห้องดับจิตหลับตาปล่อยน้ำตาให้ไหลอยู่เช่นนั้น

กลับสู่ปัจจุบันหลังออกจากโรงพยาบาลตรวจร่างกายภายในเดินขึ้นลีมูซีนที่จอดรอขับพาไปคฤหาสน์หรู คนใช้เกือบยี่สิบคนต้อนรับและลูกน้องติดตามไม่ต่ำกว่ายี่สิบคนยืนเรียงรับหน้านายคนใหม่ เทียนก้าวลงจากรถมองคฤหาสน์แสนหรูก่อนมองแม่บ้านผู้คุมคนใช้ทั้งหมดผายมือเชิญเข้าไปด้านในซึ่งเทียนก็เดินเข้าไปพร้อมกระเป๋าเดินทางหนึ่งใบพบหญิงรุ่นราวคราวเดียวกับเจ้าของคฤหาสน์สวมชุดกี่เพ้าสีดำยาวลายโบตั๋นนั่งรออยู่บนโซฟาแสนแพงที่ห้องรับแขก ริมฝีปากแดงเฉิดฉายส่งยิ้มต้อนรับอย่างเป็นมิตร

“นั่งก่อนสิ”

“ผมไม่ขออยู่ร่วมคฤหาสน์หลังนี้ ช่วยปลูกบ้านเล็กที่หลังคฤหาสน์ได้ไหมครับ ผมรักสันโดษ”

“แต่เราจัดห้องไว้ให้แล้ว ไม่ดูก่อน” เสียงตอบกลับมาเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อเจอคนของสามีขอแยกตัว

“คุณเป็นภรรยาของเขา ผมไม่ได้ต้องการมาแย่งขออยู่สันโดษดีกว่าครับ อีกอย่างมันจะดูวุ่นวายเกินไป ผมควรถูกเรียกว่าอะไร สัปดนเต็มแก่”

“ตามใจ ระหว่างรอหลังใหม่อยู่ที่ห้องไปก่อน” เสียงตอบรับแว่วมาทางด้านหลังเผยให้เห็นเจียงหวงเดินเข้ามาติดกระดุมเสื้อเชิ้ตสีดำเหลือไว้สองเม็ดจากคอคู่กับกางเกงขายาวสีดำส่วนสูทสีดำถูกถือโดยหญิงสาวอายุยี่สิบต้นๆ สวมชุดกี่เพ้ายาวสีฟ้าฉีกยิ้มต้อนรับเทียนอย่างเป็นมิตรทำให้รู้ทันทีว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ใช่สาวรับใช้แน่นอน สายตาเรียบนิ่งเลื่อนมองเจียงหวงก่อนหันกลับไม่สนใจเจ้าของคฤหาสน์ราวกับเขาเป็นอากาศธาตุ