ตอนที่ 4

“ซ้อใหญ่เป็นอะไรหรือเปล่า ตัดชุดหรือยัง” รีญาเดินเข้ามาเปิดตู้เย็นหยิบที่มาร์กพอกหน้ามาแปะใบหน้าตนเองหันมองท่าทีเหม่ยลี่ด้วยความแปลกใจฉุดสติเหม่ยลี่เดินไปเก็บถาดแล้วหันมาถามต่อ

“งานอะไร”

“งานเลี้ยงรวมรุ่นของเฮียไง เฮียอนุญาตให้พวกเราไปด้วย ของกินต้องเยอะแน่ ไม่รู้ว่าซ้อสี่จะไปไหม สั่งชุดให้เลยดีกว่า เอาด้วยไหมซ้อใหญ่” ความสดใสของรีญาราวกับสาวแรกรุ่นที่มีแต่ของกินและความสบายอยู่ในหัวไม่ได้สนใจเรื่องผัวเมียหรือต้องการสานสัมพันธ์ร่วมเตียงกับผู้เป็นสามี ลำพังเงินที่เลี้ยงดูต่อคนแต่ละเดือนสบายอิ่มท้องไม่ต้องทำอะไร การเรียกร้องจึงไม่ควรอย่างยิ่งหากทำเจียงหวงไม่พอใจไม่เช่นนั้นอาจกลับไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ทุกเมื่อที่ขัดใจเจ้าของคฤหาสน์

“สั่งให้ครบทั้งสี่คนเลยแล้วกัน ชุดเฮียด้วย”

“ได้เลยซ้อใหญ่” รอยยิ้มของรีญาทำเหม่ยลี่ยิ้มตามด้วยความเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวอีกหนึ่งคนซึ่งแน่นอนทั้งบ้านเธอเป็นภรรยาที่อายุมากสุด รีญารีบเดินขึ้นห้องอย่างอารมณ์ดีเอียงหน้ามองห้องที่มีเสียงเพลงลอดออกมาถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เพราะเพลงนั้นสื่อได้ว่ามีคนกำลังตกหลุมรักใครบางคน

ช่วงสายที่เร่งรีบของใครหลายคนแต่ไม่ใช่ของเจียงหวง นักธุรกิจและนักลงทุนตลาดหุ้น เจ้าของโรงงานส่งออกอะไหล่ยานยนต์มรดกตกทอดจากตระกูล และกิจการด้านมืดกาสิโนในมาเก๊านับเป็นมาเฟียคนหนึ่งย่อมได้เพราะมีลูกน้องคุ้มกันไม่ต่ำกว่ายี่สิบคน ในขณะที่นั่งรอเซ็นสัญญาการค้าในภัตตาคารด้วยความใจเย็นมองคู่ค้าเข้ามาพร้อมชายขายบริการสองคนเพื่อหวังตกลงธุรกิจให้ราบรื่น มือขวาผายเชิญคนที่เพิ่งมาตามมารยาทก่อนตวัดหางตามองชายสองคนเดินเข้ามานั่งประกบอย่างรู้งานโดยที่เจียงหวงไม่ได้ต่อว่าสิ่งใดมองเอกสารจากเสกสรร ลูกน้องคนสนิทคู่กายพร้อมปากกาวางไว้ให้เจ้านายหลังจากรับเอกสารจากคู่ค้า

“โทษทีครับคุณเจียง พอดีผมมัวแต่คัดเด็กให้คุณอยู่ ขอเสนอตามเอกสารสัญญาครับ บริษัทเอเย่นของผมสามารถเจาะตีตลาดทั้งยุโรปแทบทั้งทวีป โรงงานของคุณกอบโกยรายได้เป็นกอบเป็นกำแน่นอนผมรับประกัน ข้อเสนอนี้น่าสนใจไหมครับ” เปลือกตาหลับทำสมาธินิ่งเคาะนิ้วบนเอกสารอย่างใช้ความคิดหลังจากฟังข้อเสนอแต่ภาพของเทียนกลับลอยอยู่ในหัวจนต้องกำมือ สมาธิหดหายขมวดคิ้วก้มมองมือที่เลื่อนลูบไล้ขาของเขา ดวงตาเฉียบคมลืมขึ้นมองคู่ค้าก่อนมองหางตาใส่ชายบริการ เจ้าของฝ่ามือกระแซะเข้ามาทีละนิดเพื่อยั่วยวนหวังให้เขาเคลิ้มแต่ในหัวเขากลับมีชายอีกคนวนเวียนในหัว

ปึก! กรี๊ด

ชั่วพริบตาฝ่ามือของชายบริการยั่วยวนถูกจับมาตีลงบนโต๊ะอย่างแรงก่อนที่เจียงหวงจะลุกขึ้น

“เวลาเจรจาธุรกิจไม่ใช่เวลาลงอ่าง อย่าเอานิสัยส่วนตัวของคุณมาใส่ผม” เจียงหวงเอ่ยก่อนยักหน้าให้เสกสรรเข้ามายื่นบุหรี่ไฟฟ้าสูบพ่นควันใส่คู่ค้าที่ลุกขึ้นไม่ยอมแพ้

“ผมรู้ว่าคุณมีภรรยาบังหน้า ล่าสุดรับคนที่ถูกใจมาไม่ใช่หรือครับ”

“ผมจะเป็นยังไง รับใครหรือไม่ เกี่ยวอะไรกับคนนอก”

“ผมคิดว่าคุณชอบสิ่งแปลกใหม่”

“ชอบแต่เลือกชอบเลือกเด็ดดม” ไม่พูดเปล่าหยิบเอกสารมาฉีกต่อหน้าคู่ค้ายืนอึ้งพร้อมทิ้งท้าย “ขอเสนอคุณเกือบดีแล้วเสียอย่างเดียว ยุ่งเรื่องส่วนตัวคนอื่นมากไป”

“คุณเจียง” ได้ยินเพียงเสียงไล่หลังเพราะถูกลูกน้องของเจียงหวงดักขวางไม่ให้ตามเจ้านายทำให้การเจรจาผูกธุรกิจครั้งนี้ไม่สำเร็จ

ย้อนกลับมาที่บ้านน็อคดาวน์ เทียนเดินเข้าออกค้นหาโทรศัพท์มือถือทั่วทุกซอกทุกมุมพยายามนึกว่าลืมวางไว้ที่ไหนแต่ล่าสุดจำได้ว่าวางไว้ที่หัวเตียง แม้พยายามหาเท่าไหร่ก็หาไม่พบครั้นจะเดินไปยืมมือถือคนที่คฤหาสน์จะกลายเป็นข้ออ้างในการมาเหยียบจึงได้แต่รื้อหาอยู่หลายรอบ

“อยู่ไหน ก็ไม่มีใครเข้าออกนอกจาก” นิ่งคิดนึกถึงใบหน้าคนที่เหมือนหวังดีอ่อนโยนแต่กลับหาผลประโยชน์เข้าตัวเหมือนคนอื่น “ผิดเองที่เปิดทางให้คุณเข้ามาเอาเงินฟาดใส่”

เมื่อจนหนทางในการหาจึงโน้มตัวลงบนเตียงหลับตาทำใจผ่อนยาวจนเผลอหลับรู้ตัวอีกทีคือตกเย็น เทียนรีบเด้งตัวลุกขึ้นเอียงข้างจะก้าวลงจากเตียงแต่กลับเจอกล่องมือถือเครื่องใหม่วางอยู่หัวเตียงพร้อมเสียงน้ำไหลจากฝักบัวทำให้รู้ทันทีว่าใครอยู่ในนั้น มือซ้ายยกกำคอเสื้อไว้แน่นจ้องประตูห้องน้ำที่มีเงาคนอยู่ด้านในขณะที่น้ำกำลังปิดลูกบิดประตูหมุนเปิด เทียนเด้งตัวลุกขึ้นจากเตียงก้าวไปเปิดประตูที่ปิดสนิทแต่กลับถูกคว้าแขนรั้งไว้ด้วยมือคนที่ออกมาจากห้องน้ำ เส้นผมเปียกน้ำคลุมผ้าขนหนูผืนเดียวปิดช่วงล่าง

“เดี๋ยวมีคนนำอาหารมาให้ ผมควรไปจัดโต๊ะ”

“ไม่ต้อง ไม่ใช่หน้าที่ และไม่กินตอนนี้” คำพูดเน้นคำชัดเจนทำให้เทียนยืนกำมือแน่นมองหน้าเขาที่หันหน้าเข้าหาก่อนปล่อยมือออกเพื่อดึงผ้าที่นุ่งอยู่ด้วยความกล้าแกล้งให้ตกใจและก็ตกใจจริงเมื่อสายตาเทียนลดต่ำมองร่างเปลือยเปล่าด้วยความอายแทนเจ้าของร่างจนต้องยกมือปิดตา เจียงหวงยิ้มมุมปากมองท่าทีของเทียนอย่างชอบใจนำผ้าที่ปลดมาเช็ดผม

“ไม่ใช่เด็กแล้ว ทำอะไรอย่าประเจิดประเจ้อได้ไหม”

“หุ่นผมไม่ได้แย่โชว์นิดหน่อยคงไม่เป็นไรเพราะนี่ห้องส่วนตัว”

“ถ้าอยากโชว์ กลับไปห้องคุณเถอะ ไม่ได้อยากมอง”

“คงอยากสัมผัส” ไม่ทันตอบกลับโวยวายสิ่งใดเจียงหวงจับมือเทียนมาไล่สัมผัสกายตนเองเริ่มตั้งแต่ลำคอ กระเดือกที่กำลังกลืนน้ำลายเพราะเริ่มเป็นตนร้อนรุ่มเสียเอง