บทที่ 3 ตระกูลซูที่ปักกิ่ง

รถไฟเทียบชานชาลาสถานีปักกิ่ง เสียงหวูดรถไฟดังสนั่นกึกก้อง ซูหนิงก้าวเท้าลงจากขบวนรถไฟชั้นหนึ่ง สูดลมหายใจเข้าลึกรับกลิ่นอายความเจริญของเมืองหลวงในยุคแปดสิบ ผู้คนขวักไขว่แต่งกายด้วยเสื้อผ้าหลากสีสันตามแฟชั่นตะวันตกที่เริ่มหลั่งไหลเข้ามา ต่างจากความเงียบเหงาในชนบทเป่ยเจียงที่เธอจากมาอย่างสิ้นเชิง ทว่าความเจริญตระการตาเหล่านี้ไม่ได้ทำให้เด็กสาวตื่นตะลึงแม้แต่น้อย เป้าหมายเดียวของเธอมีเพียงคฤหาสน์ตระกูลซู

ระบบช่วยเหลือขั้นเทพแสดงแผนที่เส้นทางอย่างละเอียดในหัว ซูหนิงเรียกรถลากจ้างมุ่งหน้าสู่เขตที่พักอาศัยของชนชั้นสูง

ระหว่างทางความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาเป็นฉาก ภาพที่เธอถูกพ่อแม่แท้ๆ พาไปทิ้งไว้ที่สถานีรถไฟด้วยสายตารังเกียจราวกับขยะชิ้นหนึ่ง บัดนี้ทายาทที่พวกเขาทอดทิ้งกำลังจะกลับมาทวงทุกสิ่งคืน

รถลากจอดลงหน้าประตูเหล็กดัดบานใหญ่ คฤหาสน์ตระกูลซูยังคงโอ่อ่าหรูหราเหมือนในความทรงจำ สนามหญ้าถูกตัดแต่งอย่างประณีต มีรถยนต์นำเข้าจอดเรียงรายอยู่ด้านใน ซูหนิงจ่ายเงินค่าโดยสารแล้วก้าวเดินไปที่ประตู คนเฝ้าประตูหน้าตาดุดันขวางทางเธอไว้พลางมองสำรวจตั้งแต่หัวจรดเท้า แม้เสื้อผ้าที่ระบบมอบให้จะดูสะอาดสะอ้านและตัดเย็บอย่างดี แต่ก็ไม่อาจเทียบได้กับแบรนด์เนมราคาแพงระยับที่คนตระกูลซูมักจะสวมใส่

"ที่นี่บ้านตระกูลซู ไม่ใช่สถานสงเคราะห์ ไปขอทานที่อื่น" คนเฝ้าประตูตวาดเสียงแข็งพร้อมกับใช้กระบองชี้หน้า

ซูหนิงปรายตามองด้วยสายตาเย็นเยียบ น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงด้วยอำนาจกดดัน "ฉันคือซูหนิง ทายาทแท้ๆ ของตระกูลซู เปิดประตูเดี๋ยวนี้"

คนเฝ้าประตูชะงักไปครู่หนึ่ง ชื่อของซูหนิงเป็นที่รู้กันดีในหมู่คนรับใช้ว่าเป็นลูกสาวที่ถูกขับไล่เพราะมีดวงกาลกิณี เขาลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนที่ประตูบานเล็กด้านข้างจะถูกเปิดออกพร้อมกับการปรากฏตัวของซูต้า พี่ชายคนโตของเธอ

ซูต้าขมวดคิ้วแน่นเมื่อเห็นหน้าผู้มาเยือน สายตาของเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจอย่างไม่ปิดบัง "เธอมาที่นี่ทำไม ใครอนุญาตให้เธอกลับมาเหยียบปักกิ่ง"

"ฉันมาหาปู่ซูกง" ซูหนิงตอบสั้นๆ ไม่คิดจะเรียกชายตรงหน้าว่าพี่ใหญ่ให้ระคายปาก

"คุณปู่ไม่อยู่ ท่านไปเจรจาธุรกิจที่ต่างเมือง อีกอย่าง บ้านหลังนี้ไม่มีที่ว่างสำหรับคนอย่างเธอ กลับเป่ยเจียงไป ก่อนที่พ่อกับแม่จะมาเห็นแล้วอารมณ์เสีย" ซูต้ากอดอกไล่ส่งราวกับขับไล่สุนัขจรจัด

"ใครมาเอะอะโวยวายหน้าบ้านแต่เช้าคะพี่ใหญ่" เสียงหวานราวกับสายธารดังขึ้นจากด้านหลังซูต้า

ซูเหลียนก้าวเดินออกมาในชุดเดรสลูกไม้สีชมพูฟูฟ่อง ใบหน้าจิ้มลิ้มประดับด้วยรอยยิ้มไร้เดียงสา ทว่าแววตาที่มองมายังซูหนิงกลับแฝงด้วยความเย้ยหยันและอาฆาตมาดร้ายอย่างปิดไม่มิด

ซูเหลียน นังงูพิษตัวจริงปรากฏตัวแล้ว

"ไม่มีอะไรหรอกเหลียนเหลียน ก็แค่พวกคนชั้นต่ำที่พยายามจะมาเกาะพวกเรากิน" ซูเจียง พี่ชายคนรองเดินตามออกมาสมทบ เขามองซูหนิงราวกับมองเห็นสิ่งปฏิกูลโสโครก

ซูเหลียนแสร้งทำหน้าตกใจ รีบวิ่งเข้ามาเกาะแขนซูต้า "พี่หนิงหนิงเองเหรอคะ ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ คุณย่าสบายดีไหมคะ เข้ามาข้างในก่อนสิคะ ยืนตากแดดนานเดี๋ยวจะหน้ามืดเอาได้นะคะ"

ปากพูดจาอ่อนหวาน แต่ในหัวของซูเหลียนกลับเริ่มทำงาน ระบบส่งเสียงในใจถูกเปิดใช้งานทันที คลื่นเสียงที่ไม่มีใครได้ยินนอกจากคนตระกูลซูดังก้องขึ้นในโสตประสาทของซูต้าและซูเจียง

'พี่ใหญ่ พี่รองคะ เหลียนเหลียนกลัวจังเลย ทำไมพี่หนิงหนิงถึงกลับมาที่นี่ หรือว่าเธอจะมาทวงของของเธอคืน เหลียนเหลียนยอมคืนทุกอย่างให้ก็ได้ค่ะ ขอแค่พี่หนิงหนิงอย่าทำร้ายพวกเราก็พอ เหลียนเหลียนไม่อยากให้ตระกูลของเราต้องล่มจมเพราะไอปีศาจของพี่หนิงหนิงเลย'

เสียงสะอื้นไห้ในใจของซูเหลียนทำเอาพี่ชายทั้งสองหน้ามืดทะมึนด้วยความโกรธจัด ซูต้าชี้หน้าด่าทอซูหนิงทันที

"นังคนสารเลว แกกล้าดีอย่างไรถึงมาทำให้เหลียนเหลียนต้องหวาดกลัว แกมันตัวซวย ออกไปจากบ้านฉันเดี๋ยวนี้"

ซูเจียงผสมโรง "เห็นไหมว่าเหลียนเหลียนจิตใจดีแค่ไหน ทั้งที่แกเคยรังแกเธอสารพัด นี่ยังจะหน้าด้านกลับมาอีก ยาม ไล่มันออกไปให้พ้นหน้า"

ท่ามกลางเสียงด่าทอ ซูเตียนและจื่อเย่ พ่อแม่บังเกิดเกล้าก็เดินออกมาจากตัวคฤหาสน์ เมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือใคร ใบหน้าของจื่อเย่ก็บิดเบี้ยวด้วยความขยะแขยงทันที

"แกมาทำไม นังลูกทรพี แกอยากให้บ้านเราฉิบหายหรืออย่างไรถึงได้เสนอหน้ากลับมา" จื่อเย่แผดเสียงด่าทออย่างเกรี้ยวกราด ไร้ซึ่งเยื่อใยของความเป็นแม่

ซูเตียนผู้เป็นพ่อเสริมทัพ "กลับไป ที่นี่มีลูกสาวแค่คนเดียวคือซูเหลียน แกไม่ใช่คนของตระกูลซูอีกต่อไป"

ซูหนิงยืนนิ่งสงบฟังถ้อยคำด่าเหล่านั้น หัวใจของเธอไม่ได้เจ็บปวดอีกต่อไป มันด้านชาและตายด้านไปตั้งนานแล้วในชาติก่อน ภาพตรงหน้ายิ่งตอกย้ำให้เห็นว่าการตัดสินใจล้างแค้นครอบครัวนี้คือสิ่งที่ถูกต้องที่สุด

นัยน์ตากลมโตตวัดมองซูเหลียนที่กำลังแสร้งบีบน้ำตาซบไหล่จื่อเย่ นังจิ้งจอกนั่นกำลังลอบยิ้มเยาะที่มุมปากอย่างผู้ชนะ มันคงคิดว่าแผนการใส่ร้ายป้ายสีด้วยเสียงในใจยังคงใช้การได้ผลดีเยี่ยม

[ ติ๊ง ตรวจพบการทำงานของระบบส่งเสียงในใจจากเป้าหมาย ซูเหลียน ]

[ โฮสต์ต้องการเปิดใช้งานระบบดัดแปลงเสียงเพื่อทำการแทรกแซงและสวนกลับหรือไม่ ]

เสียงแจ้งเตือนจากระบบขั้นเทพดังขึ้นในหัว ซูหนิงเหยียดยิ้มเย็นเยียบจนสยดสยอง เกมเพิ่งจะเริ่มเท่านั้น นังซูเหลียน แกคิดว่าแกจะใช้มุกเดิมหลอกด่าฉันในใจแล้วให้พวกคนโง่นี่มาออกรับแทนได้ตลอดไปอย่างนั้นหรือ

ฝันไปเถอะ

"เปิดใช้งานระบบดัดแปลงเสียง แทรกแซงและแก้ไขข้อความในใจของซูเหลียนให้หมด" ซูหนิงสั่งการในหัวอย่างเฉียบขาด

วันนี้แหละ เธอจะทำให้ความวิบัติมาเยือนคุณหนูจอมปลอมถึงที่ ให้มันได้รู้ซึ้งว่าการถูกระบบของตัวเองย้อนรอยเล่นงานกลับ มันเจ็บปวดกระอักเลือดแค่ไหน

"ฉันไม่ได้มาเพื่อขอเศษความรักจากพวกคุณ" ซูหนิงเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงกังวานใส ทรงพลังจนทุกคนต้องชะงัก

"ฉันมาเพื่อพบปู่ซูกง นำจดหมายสั่งเสียฉบับสุดท้ายของย่าซูมามอบให้ท่านด้วยตัวเอง และจนกว่าท่านปู่จะกลับมา ฉันจะก้าวเท้าเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์หลังนี้ ในฐานะทายาทแท้ๆ ใครกล้าขวาง ก็ลองดู"

ซูหนิงเอ่ยขึ้นอย่างเย็นชา ทำให้บรรยากาศหน้าประตูคฤหาสน์ตระกูลซูตึงเครียดขึ้นมาทันที