5

คิมหันต์ยิ้ม รอยยิ้มที่ดูใจดีเกินไป

“ไม่มีปัญหา” เขาตอบทันที

“ฉันจัดการให้เรียบร้อย”

ข้าวหอมหลับตาลงช้า ๆ เหมือนตัดขาดบางสิ่งในใจ เมื่อเธอลืมตาขึ้นอีกครั้ง น้ำตาไม่ไหลแล้ว

“หนึ่งปี” เธอทวนเสียงเบา

“หลังจากนั้น ฉันเป็นอิสระ”

คิมหันต์พยักหน้า

“ตามข้อตกลง” แต่ในขณะที่เธอคิดว่าทุกอย่างถูกกำหนดชัดเจนแล้ว ชายหนุ่มกลับยิ้มในใจ

หนึ่งปี… เขาไม่ได้ตั้งใจจะปล่อยเธอไปตั้งแต่แรก

สำหรับผู้หญิงคนนี้ เขาไม่ได้ต้องการเวลา

เขาต้องการพันธะ ถ้าเธอท้อง ต่อให้ครบปี เธอก็จะไม่มีวันเดินออกไปจากชีวิตของเขา ไม่ใช่เพราะหนี้ ไม่ใช่เพราะข้อตกลงแต่เพราะสายเลือด

คิมหันต์ลุกขึ้นยืน เดินเข้ามาใกล้ เอื้อมมือเชยคางเธอขึ้นอย่างแผ่วเบา

“เธอจะไม่เสียใจ” เขาพูดเสียงต่ำราวกับคำสัญญาแต่ข้าวหอมรู้ดีว่าข้อตกลงนี้ไม่มีทางเท่ากันตั้งแต่ต้น และเธอก็ก้าวเข้ามาในกรงนั้นด้วยเท้าของตัวเอง โดยไม่รู้เลยว่ามันถูกสร้างขึ้นเพื่อกักเธอไว้ตลอดชีวิต

ข้าวหอมยืนอยู่หน้าบ้าน มองเอกสารที่วางอยู่บนโต๊ะด้วยมือที่สั่นเทา

หนี้ทุกก้อนถูกปิด ชื่อบิดาถูกถอนออกจากสัญญาค้ำประกัน บ้านและที่ดินปลอดภาระ ไม่มีใครมาทวง ไม่มีใครข่มขู่ ไม่มีเสียงโทรศัพท์น่ากลัวอีกต่อไป

ทุกอย่างจบจริง ๆ แม่ร้องไห้ด้วยความโล่งใจ พ่อทรุดนั่งเหมือนคนหมดแรง พี่ชายก้มหน้า ไม่กล้าสบตาใคร ไม่มีใครรู้เลยว่า อิสรภาพทั้งหมดนี้ แลกมาด้วยอะไร

คืนนั้น ข้าวหอมกลับไปหาคิมหันต์ ด้วยหัวใจที่ว่างเปล่า

ห้องพักของเขาเงียบสงบ แสงไฟสลัวนุ่มตา ต่างจากความวุ่นวายที่เธอเผชิญมาตลอดทั้งวัน

“ทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว” เธอพูดเสียงเบา ไม่กล้ามองหน้าเขา คิมหันต์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

“ฉันทำตามสัญญาแล้ว” เขาเดินเข้ามาใกล้ ไม่เร่งเร้า ไม่แตะต้อง

“ไปอาบน้ำก่อน” น้ำเสียงเขานุ่มลงอย่างคาดไม่ถึง

“ฉันไม่อยากให้เธอฝืนใจทำอะไร ฉันชอบความเต็มใจมากกว่า” คำพูดนั้น ทำให้หัวใจของข้าวหอมสั่นไหว แต่เธอก็พยักหน้า ห้องน้ำอบอวลไปด้วยไออุ่น น้ำอุ่นไหลผ่านผิวแต่ไม่อาจชะล้างความรู้สึกในใจได้เลย

เมื่อเธอเดินออกมา คิมหันต์ยืนรออยู่ตรงนั้น สายตาคมกริบทอดมองเธออย่างชัดเจน ไม่ปิดบังความต้องการ

เขาเดินเข้ามา อุ้มเธอขึ้นอย่างง่ายดาย ราวกับเธอเบาหวิว

ข้าวหอมไม่ได้ขัดขืน เพียงหลับตาลง ปล่อยให้ตัวเองถูกพาไปยังเตียงนุ่ม มืออุ่นประคองเธอไว้ ไม่หยาบคาย ไม่เร่งเร้า

“ฉันจะไม่ทำให้เธอเจ็บ” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ ใกล้จนลมหายใจแตะผิวผ่อง คำพูดนั้น ไม่ใช่คำปลอบ แต่เป็นคำประกาศ

ข้าวหอมเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ ยอมรับชะตากรรมที่เลือกเอง

ริมฝีปากของเขาจุมพิตเธออย่างอ่อนโยน แตกต่างจากความปรารถนาที่คุกรุ่นในหัวใจของเขา

เขาไม่รุนแรง ไม่บังคับ ไม่ขืนใจ ไม่ทำให้เธอหวาดกลัว แต่รุกอย่างเร้าอารมณ์ทำให้เธอเผยอปากรับจุมพิตของเขาอย่างไม่คิดหลีกเลี่ยง

ลิ้นของเขาเร้าใจจนเธอต้องเผลอครางออกมา ลิ้นสากร้อนที่เข้ามาพัวพันให้ความหฤหรรษ์ อย่างที่เธอไม่เคยพานพบมาก่อน นั่นทำให้หัวใจของเธอสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

มือของเขาลูบไล้รุกรานแต่แผ่วเบาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ไม่เร่งเร้าทำให้เจ็บปวดหรือหวาดกลัว

เขาเล้าโลมเก่ง ทำให้เธอโอนอ่อนผ่อนตาม

“อื้อ...” เธอคราง พลางหอบหายใจสะท้านเมื่อเขาถอนริมฝีปากออกห่าง

“อุ๊ย!” เธออุทานเมื่อพบว่าเสื้อผ้าของตัวเองหลุดลุ่ย จูบกันเพียงไม่กี่นาทีเขาก็สามารถปลดอาภรณ์ของเธอได้อย่างง่ายดาย

ใบหน้าหล่อเหลาของเขากำลังทำให้เธอหัวใจสั่นสะท้าน ยังไงก็ต้องตกเป็นของเขา เธอจึงหลับตาปี๋ คิดในใจว่าเขาจะทำอะไรก็ทำไปเถอะ

“หลับแบบนั้นจะไปเห็นอะไรกันล่ะ ทำไมกลัวฉันขนาดนั้นเลยเหรอ” คิมหันต์เอ่ยถามคล้ายหยอกเย้า มากกว่าจะคุกคาม เธอลืมตาขึ้น จึงได้สบประสานสายตากับเขาพอดิบพอดี

ใบหน้าหล่อเหลาของเขาอยู่ห่างจากเธอแค่คืบ เธอสบตาเขาเหมือนต้องมนต์สะกด หัวใจสั่นไหวจนสะท้าน

รสจูบกำซาบซ่านของเขาทำให้เธอไม่เป็นตัวของตัวเอง สัมผัสแนบชิด รสรักวาบหวาม ร่างกายใหญ่โตที่หลอมรวมทำให้เธอเสียวซ่านแทบขาดใจ

“อื้อ...” เธอหลับตาครวญครางเมื่อความแข็งแกร่งสอดแทรกเข้ามากลางหว่างขา ความเจ็บเสียวจู่โจมเข้ามาในเวลาเดียวกัน เป็นความรู้สึกของการร่วมรักโดยแท้จริง แบบที่เธอไม่เคยได้รับจากชายใดมาก่อน

“ชอบไหม” ประโยคคำถามนั้นทำให้เธอหน้าร้อนผ่าว เรื่องแบบนี้จะตอบว่าชอบได้อย่างไรกัน

“หรือว่าไม่ชอบ” เขาหยุดการขยับ แต่แช่กายนิ่งฝากฝังเข้าไปในร่องรักจนมิดเม้น เธอตอดรัดเขาทุกทิศทาง ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วทำให้เขาขยับใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ ก่อนกระซิบถามว่า ชอบไหม

เธอขยับสะโพกไปมาด้วยความอึดอัดปนเสียวซ่าน แต่เขาไม่ยอมขยับแบบนี้ เธอก็ไม่ไหวเหมือนกัน

“ชะ... ชอบค่ะ” เบาแสนเบาแต่เขากลับได้ยินมันอย่างชัดเจน

“แล้วอยากให้ขยับต่อไหม”

“อยากค่ะ” เธอหลับตาลงก่อนจะตอบเสียงสั่นระริก ก่อนที่จังหวะรักจะเริ่มโยกคลอนเข้าใส่อีกครั้ง ครั้งนี้ดูล้ำลึกดุดันและรุนแรงยิ่งกว่าเดิม