6

“อ๊า... แน่นมาก” เขาครางออกมา กอดรัดเธอแนบแน่น บดจูบอย่างดูดดื่ม ท่าทีคลั่งไคล้ของเขาทำให้เธอตัวอ่อนปวกเปียก ยินยอมพร้อมใจไปกับเขาอย่างมิอาจหักห้ามใจ

คืนนั้น ไม่มีคำว่ารัก ไม่มีคำว่าฝัน มีเพียงพันธะและร่างกายที่ถูกมอบให้ เพื่อแลกกับความปลอดภัยของคนทั้งบ้าน และเมื่อเช้าวันใหม่มาถึง ข้าวหอมก็รู้ดีว่า เธอไม่ใช่ผู้หญิงคนเดิมอีกต่อไป ตั้งแต่คืนนั้น เธอเป็นของคิมหันต์แล้วทั้งกายและชีวิต

หลังจากคืนนั้น ชีวิตของข้าวหอมก็เปลี่ยนไปอย่างเงียบงัน ไม่ใช่ด้วยคำสั่ง ไม่ใช่ด้วยการบังคับ

แต่ด้วย “ความดี” ที่คิมหันต์หยิบยื่นมาให้ทุกวัน

เช้าวันหนึ่ง เธอตื่นขึ้นมาพร้อมกลิ่นอาหารหอมอวลจากชั้นล่าง ไม่ใช่กลิ่นธรรมดาแบบที่คุ้นเคยจากบ้านไม้หลังเก่า แต่เป็นกลิ่นอาหารที่ผ่านการปรุงอย่างพิถีพิถัน

บนโต๊ะอาหารมีทั้งอาหารไทยรสละมุน และอาหารตะวันตกหน้าตาสวยงาม

“ชอบกินแบบไหน” คิมหันต์พูดเรียบ ๆ ราวกับเป็นเรื่องธรรมดา ข้าวหอมชะงัก

“ฉันกินอะไรก็ได้” เขาเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ต่อไปนี้ บอกสิ่งที่เธอชอบได้ ฉันจะให้คนทำให้เธอ” คำพูดนั้น ทำให้หัวใจเธอสั่นไหวอย่างประหลาด

วันต่อมา เขาพาเธอออกจากตึก ขึ้นรถคันหรูที่มีคนขับรออยู่แล้ว

“จะพาไปไหนคะ” ข้าวหอมถามเสียงเบา

“ซื้อของ” เขาตอบสั้น ๆ

ศูนย์การค้าหรูใจกลางเมือง กระจกใสสะท้อนแสงระยิบระยับ พนักงานในร้านแบรนด์ดังยืนเรียงแถวต้อนรับอย่างสุภาพ

ข้าวหอมยืนเก้ ๆ กัง ๆ เสื้อผ้าที่แขวนอยู่ตรงหน้า สวยเกินกว่าที่เธอเคยคิดจะสวมใส่ อีกทั้งราคาก็ยังแพงจนไม่สามารถจับต้องได้

“เลือก” คิมหันต์เอ่ยบอก

“เธอควรมีของดี ๆ ไว้ใช้บ้าง”

“ฉันไม่จำเป็นต้อง”

“ฉันอยากให้” เขาขัดเสียงเรียบ

“อย่าคิดเยอะ” พนักงานพาเธอเข้าห้องลอง ชุดแล้วชุดเล่าถูกส่งเข้าไป เดรสสีอ่อนพริ้วไหว เสื้อผ้าเนื้อผ้าดีที่แนบรับรูปร่างอย่างพอดี ทุกครั้งที่เธอเดินออกมา คิมหันต์จะมอง ไม่พูดมาก แค่พยักหน้า หรือบอกสั้น ๆ ว่า “สวย”

คำเดียว แต่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรงกว่าคำชมยืดยาวใด ๆ รองเท้าส้นสูง กระเป๋าหนัง เครื่องประดับเรียบหรู ของใช้ส่วนตัวทุกชิ้นถูกเลือกอย่างตั้งใจ

“เอาหมดนี่ครับ” เขาพูดกับพนักงานโดยไม่แม้แต่จะถามราคา

“มันเยอะไปแล้วนะคะ ข้าวเกรงใจ” เธอเกรงใจจริงๆ หนี้สินที่เขาช่วยใช้ให้ที่บ้านก็มากพอแล้ว

“ไม่มีคำว่าเยอะเกินไปหรือมากเกินไป ทุกอย่างขึ้นอยู่กับความพึงพอใจ”

ข้าวของทำตัวไม่ถูกเมื่อเขาตอบมาแบบนั้น ที่สำคัญก็คือเธอโกหกที่บ้านว่าจะไปทำงาน หากที่บ้านรู้ว่าเธอมาใช้หนี้ด้วยวิธีนี้ บิดามารดาคงไม่สบายใจมากแน่ ๆ เธอจึงต้องเก็บความไม่สบายใจนี้เอาไว้เพียงลำดัง

ข้าวหอมยืนมองถุงชอปปิงที่เรียงซ้อนกัน รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังยืนอยู่ในโลกที่ไม่ใช่ของเธอ

“คุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะคะ” เธอพูดเบา ๆ คิมหันต์หันมามอง สายตาอ่อนแสงลงกว่าทุกครั้ง

“เธออยู่กับฉัน” เขาพูด

“ฉันดูแล” คำพูดนั้น ไม่ได้หวานแต่หนักแน่น

ระหว่างเดินออกจากร้าน เขายื่นมือมาให้ ไม่ได้บังคับ แค่รอ นั่นทำให้ข้าวหอมลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือลงบนฝ่ามือของเขา มือของคิมหันต์อบอุ่น มั่นคง ราวกับไม่มีวันที่จะปล่อย หัวใจของเธอเต้นแรง ความรู้สึกสับสนถาโถม

เธอรู้ดีว่าทั้งหมดนี้ ไม่ใช่เพราะความรัก แต่ในความอ่อนโยนนั้น กลับมีบางอย่างที่ทำให้เธอหวั่นไหว

ผู้ชายคนนี้ ไม่ตะคอก ไม่ทำร้าย ไม่ดูถูก เขาให้ทุกอย่าง ยกเว้น “อิสรภาพ”

และนั่นแหละ ทำให้เธอรอคอยว่าวันไหนเขาจะเบื่อและปล่อยเธอไป และถ้าวันนั้นมาถึง เธอจะยังยินดีอยากที่จะโบยบินไปจากเขาไหม

คืนนั้น ข้าวหอมมองถุงของขวัญวางเรียงอยู่ในห้องพัก เสื้อผ้าสวย ของใช้ดี ชีวิตที่ไม่เคยคิดว่าจะมี แต่ในหัว กลับมีคำถามเดียววนซ้ำ ถ้าวันหนึ่ง เขาไม่ใจดีแบบนี้อีก เธอจะเหลืออะไร นอกจากตัวเอง ที่มอบให้เขาไปแล้ว

“ฉันอยากอาบน้ำ” ประโยคของเขาทำให้เธอหลุดจากภวังค์ความคิดอันยาวนานของตัวเอง เธอรีบจัดเตรียมผสมน้ำให้เขาอาบตามหน้าที่

“เรียบร้อยแล้วค่ะ” เธอเอ่ยกับเขาเสียงนุ่มนวล ยังไม่ทันที่เธอจะได้เลี่ยงออกมา มือหนาก็คว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนจะกระตุกทีเดียวร่างน้อยก็ปลิวไปตกอยู่ในอ่างใบโต

“ว้าย!” เธอร้องเสียงหลง ก่อนที่จะลูบน้ำที่กระเด็นใส่หน้า ยังไม่ทันตั้งตัวด้วยซ้ำร่างสูงก็โอบกอดจากทางด้านหลัง สัมผัสเต้านมอวบอิ่มของเธอเต็ม ๆ

“คุณคิม อย่าค่ะ”

“วันนี้ฉันซื้อของให้เธอตั้งเยอะ ไม่คิดจะตอบแทนน้ำใจกันบ้างเลยเหรอ” เขานวดเฟ้นเต้านมอวบอิ่มของเธอไม่เว้นวาง

ข้าวหอมหายใจหอบสะท้าน ตัวสั่นระริกอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างมิอาจหลีกเลี่ยงได้

เขาหว่านพืชก็ย่อมหวังผลอยู่แล้ว เธอรู้ข้อนี้ดี แต่ความดีและความเอาใจใส่ของเขาทำให้เธอยอมหมุนกายกลับไปเผชิญหน้า

มือบางคล้องไปที่คอหนาของเขา ก่อนที่จะใจกล้าจุ๊บปากของเขาก่อน พอเธอผละออกห่าง เขาก็บดจูบริมฝีปากของเธออย่างดูดดื่ม

มือหนาแสนอบอุ่นของเขาเลื่อนไปปลดอาภรณ์จากเนื้อตัวของหญิงสาว