4

“ยุติธรรม” ข้าวหอมเสียงสั่น

“นี่มันเอาเปรียบ! ฉันจะทำงานใช้หนี้ ฉันไม่ใช่ของของใคร” เธอหยิบกระเป๋าขึ้นมา มือสั่นแต่สายตาแข็งกร้าว

“ฉันไม่คิดว่าคนที่ฉันเคยช่วยเอาไว้ จะเป็นคนแบบนี้” คำพูดนั้นเหมือนมีดบาง ๆ แต่คิมหันต์เพียงยิ้ม

“โลกของฉันไม่เคยมีคำว่าบริสุทธิ์” เขาพูดเบา ๆ

“แต่ฉันก็ไม่เคยโกหกใคร อยากได้ก็บอกว่าอยากได้”

ข้าวหอมไม่พูดอะไรต่อ เธอหมุนตัวเดินออกจากห้องไปทันที ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บใจ ทั้งสับสน

ประตูปิดลงอย่างแรง ภายในห้องทำงาน คิมหันต์ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏชัดขึ้นบนใบหน้า

“ไปเถอะ” เขาพึมพำกับตัวเอง

“ฉันให้เวลาเธออย่างเต็มที่”

ในโลกของหนี้และความกลัวตาย เขารู้ดีว่าเธอไม่มีทางเลือกมากพอ จะไม่เดินกลับมาหาเขาอีกครั้ง

ข้าวหอมกลับมาถึงบ้านในสภาพที่หัวใจหนักอึ้ง ภาพรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคิมหันต์ยังติดอยู่ในหัว ไม่ว่าจะพยายามสลัดอย่างไรก็ไม่หลุด

แต่ทันทีที่ก้าวเข้าไปในบ้าน เธอก็รู้ทันทีว่าสิ่งที่รออยู่ เลวร้ายกว่านั้นมาก เสียงชายแปลกหน้าดังขึ้นในห้องรับแขก น้ำเสียงแข็งกร้าว เย็นชา

“ถ้าไม่เอาเงินมาใช้ตามสัญญา เราก็จำเป็นต้องยึดบ้าน ยึดที่ดิน รวมถึงทรัพย์สินทุกอย่างครับ”

ข้าวหอมชะงัก หัวใจหล่นวูบ พ่อของเธอนั่งตัวแข็ง สีหน้าซีดเผือด มือสั่นขณะกำเอกสารในมือแน่น แม่ยืนอยู่ข้าง ๆ น้ำตาไหลไม่หยุด

“เกิดอะไรขึ้นคะพ่อ” ข้าวหอมถามเสียงแผ่ว

ทองมีเงยหน้าขึ้นมองลูกสาว ดวงตาแดงก่ำ เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

“พ่อไปเซ็นค้ำประกันให้คนรู้จัก” เสียงผู้เป็นพ่อสั่นเครือ

“แล้วเขาก็หนีไป พ่อไม่คิดว่าจะเป็นแบบนี้” คำพูดนั้น เหมือนฟ้าผ่าลงกลางอกของเธอ

แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าความวัวยังไม่ทันหาย ความควายก็เข้ามาแทรก

“เขาเลยมาทวงหนี้เอากับพวกเราเพราะหาตัวเพื่อนพ่อไม่เจอแล้ว” นวลแก้วพูดทั้งน้ำตา

“บอกว่าถ้าไม่ใช้เขาจะยึดทุกอย่าง”

บ้านหลังนี้ ที่ดินผืนนี้ คือทุกอย่างของครอบครัว ยังไม่ทันที่ข้าวหอมจะตั้งสติ เสียงเปิดประตูดังขึ้นอีกครั้ง

ร่างของพี่ชายโซซัดโซเซเข้ามา สภาพไม่ต่างจากครั้งก่อน รอยฟกช้ำใหม่ซ้อนทับของเก่า เลือดไหลซึมจากมุมปาก

“พี่นพ!” ข้าวหอมรีบเข้าไปประคอง หัวใจแทบแตกสลาย

“พี่ไปทำอะไรมาอีก”

นวลแก้วร้องไห้โฮ เห็นสภาพลูกชายแล้วพอจะนึกออกว่าเกิดอะไรขึ้น

“บอกว่าจะเลิกแล้วไม่ใช่เหรอ”

นพน้ำตาไหล ยอมรับผิดจริง ๆ

“ผมอยากแก้มือ” เสียงเขาแผ่ว

“ผมคิดว่าถ้าชนะทุกอย่างจะดีขึ้น”

คำว่า แก้มือ ทำให้บ้านทั้งหลังเงียบงัน

ทองมีทรุดตัวนั่งลง สองมือปิดหน้าอย่างหมดเรี่ยวแรง ข้าวหอมยืนอยู่ตรงนั้น ถูกความสิ้นหวังถาโถมใส่จากทุกทิศทาง

หนี้ของพ่อ หนี้ของพี่ บ้าน ที่ดิน ชีวิตของคนในครอบครัว ไม่มีอะไรเหลือให้เธอเลือกอีกแล้ว

คืนนั้น ข้าวหอมนอนไม่หลับ น้ำตาไหลไม่หยุด คำพูดของคิมหันต์ ผุดขึ้นมาในหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่า

สิ่งที่ฉันอยากได้คือเธอ หัวใจของเธอปวดร้าวแต่ความกลัว ใหญ่กว่าศักดิ์ศรี

เช้าวันถัดมา ข้าวหอมยืนอยู่หน้าตึกสูงอีกครั้ง

ที่เดิม ประตูกระจกบานเดิม ต่างกันเพียงอย่างเดียว ครั้งนี้ เธอไม่มีแรงจะเดินหนีอีกแล้ว

ข้าวหอมสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะก้าวเข้าไป

เธอรู้ดีว่าเมื่อประตูบานนี้เปิดออก ชีวิตของเธอจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปและเธอก็รู้ดีเช่นกันว่า ชายคนนั้นกำลังรออยู่แล้ว

ห้องทำงานชั้นบนสุดเงียบสงัด แสงแดดอ่อนส่องผ่านกระจกใส แต่ไม่อาจทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลงได้เลย

ข้าวหอมนั่งอยู่ตรงข้ามคิมหันต์ มือทั้งสองกำแน่นอยู่บนตัก หัวใจเต้นแรงจนแทบควบคุมลมหายใจไม่อยู่

เขามองเธอด้วยสายตานิ่งสงบ สายตานั้นไม่เร่ง ไม่กดดัน แต่กลับทำให้เธออึดอัดยิ่งกว่าเสียงตะคอกใด ๆ

“เธอมาหาฉันอีกแล้ว คิดได้แล้วใช่ไหมว่าจะรับข้อเสนอของฉันหรือเปล่า” คิมหันต์เอ่ยเสียงเรียบ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ

ข้าวหอมไม่ตอบ เธอสูดลมหายใจลึก ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาเขา

“ฉันยอม” คำพูดหลุดออกมาอย่างยากลำบาก

“ยอมเป็นผู้หญิงของคุณ”

คิมหันต์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาคมกริบฉายประกายพอใจชั่ววูบ แต่เขาไม่เร่งเร้า ไม่ซักถาม ไม่แสดงอาการดีใจเกินจำเป็น

“แต่มีเงื่อนไข” ข้าวหอมพูดต่อ เสียงสั่นเล็กน้อยแต่ชัดเจน

“ฉันไม่ได้ยอมตลอดไป”

เขาพิงพนักเก้าอี้ ปล่อยให้เธอได้พูดตามที่ตัวเองคิด

“ว่ามา”

“ฉันต้องการระยะเวลา” เธอกลืนน้ำลาย

“คุณจะให้ฉันแค่ไหนคะกับการใช้หนี้ครั้งนี้” เธอต้องเอาตัวเข้าแลกสินะ น่าอายจัง หญิงสาวแอบกัดปากตัวเองเบา ๆ

คิมหันต์เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบอย่างไม่ลังเล

“ไม่เกินหนึ่งปี”

หัวใจข้าวหอมกระตุก หนึ่งปี สั้นเกินไปสำหรับชีวิต แต่ยาวนานเกินไปสำหรับศักดิ์ศรี เธอกำมือแน่น ก่อนจะพูดสิ่งสุดท้ายที่เธอยังพอมีสิทธิ์ต่อรอง

“ถ้าอย่างนั้น” ข้าวหอมเงยหน้าขึ้น

“คุณต้องปลดหนี้ทั้งหมดให้ครอบครัวฉัน บ้าน ที่ดิน หนี้ของพ่อ หนี้ของพี่ชาย ทุกอย่างต้องจบจริง ๆ ไม่มีใครมาทวงอีก” เธอมองเขาตาไม่กะพริบ นี่คือสิ่งเดียวที่เธอแลกได้ หนี้หลายล้านบาททำงานกี่ชาติกันนะจะใช้ได้ หนี้การพนัน หนี้ค้ำประกันหนักหนาสาหัสจริงๆ เธอเคยฟังข่าว หลายคนหมดเนื้อหมดตัว สิ้นเนื้อประดาตัว โดนยึดทรัพย์ ทำงานใช้หนี้ให้คนอื่นจนตัวตาย