3

เสียงประตูบ้านไม้เก่าเปิดออกอย่างแรงในยามค่ำ

ร่างชายคนหนึ่งโซซัดโซเซเข้ามาภายใน สภาพสะบักสะบอม เสื้อผ้ายับยู่ยี่ เลือดแห้งกรังติดตามมุมปากและคิ้ว

“พี่” ข้าวหอมที่กำลังจัดของอยู่ในบ้านชะงักทันที หัวใจหล่นวูบเมื่อเห็นสภาพของพี่ชายตรงหน้า

เขาทรุดตัวลงกับพื้นแทบจะในทันที เข่ากระแทกไม้ดังปึก

“ช่วยพี่ด้วย” เสียงแหบพร่าเอ่ยออกมาอย่างสิ้นหวัง

“พี่ไม่ไหวแล้ว” สองสามีภรรยารีบลุกจากที่นั่ง สีหน้าตกใจปนโกรธเมื่อเห็นสภาพลูกชาย

“ไปทำอะไรมาอีก!” เสียงผู้เป็นพ่อสั่นด้วยความเดือดดาล

“ดูสภาพตัวเองสิ!”

ชายหนุ่มไม่ตอบ ได้แต่ก้มหน้าต่ำ ไหล่สั่นระริก

“พี่ติดหนี้” เขาพูดเสียงเบา

“ถ้าไม่ใช้หนี้ พวกมันจะฆ่าพี่”

คำว่า ฆ่า ทำให้บรรยากาศทั้งบ้านเย็นวาบ ข้าวหอมก้าวเข้าไปใกล้ มือสั่นเทา ดวงตาแดงก่ำ

“หนี้อะไร ทำไมถึงโดนทำขนาดนี้”

เขาเงยหน้าขึ้นมองน้องสาว ดวงตาที่เคยแข็งแรง บัดนี้เต็มไปด้วยความกลัว

“พนัน…” คำตอบสั้น ๆ นั้น เหมือนมีดกรีดซ้ำลงกลางอกคนเป็นพ่อเป็นแม่ แถมยอดหนี้ที่เอ่ยออกมาทำให้ทุกคนแทบลมจับ

“ทำไมถึงเหลวไหลขนาดนี้” นวลแก้วตวาดเสียงสั่น น้ำตาไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว

“พ่อกับแม่ เลี้ยงแกมาแบบนี้เหรอ”

ผู้เป็นพ่อกำหมัดแน่น เดินวนไปมาอย่างร้อนรน

“เงินที่ไหน เราจะไปหาเงินที่ไหนมาใช้หนี้!” ทั้งสองหันมองหน้ากันอย่างเงียบงัน จนความสิ้นหวังเริ่มกัดกินหัวใจ

ชายหนุ่มคลานเข้ามาใกล้ ก่อนจะคุกเข่าลงตรงหน้าบิดามารดาอย่างหมดศักดิ์ศรี

“พ่อ…แม่…” นพพนมมือ น้ำตาไหลอาบแก้ม

“พี่ขอร้อง พี่ผิดไปแล้ว พี่จะไม่ทำอีก” เขาหันไปมองข้าวหอม เสียงสะอื้นแทบขาดใจ

“ช่วยพี่ด้วยเถอะ พี่ยังไม่อยากตาย” หัวใจของข้าวหอมแทบแตกสลาย ภาพพี่ชายที่เคยปกป้องเธอในวัยเด็ก ซ้อนทับกับชายที่กำลังคุกเข่าขอชีวิตอยู่ตรงหน้า

เธอไม่อยากเห็นพี่ชายตาย ไม่อยากเห็นเลือด ไม่อยากเห็นศพในบ้านหลังนี้

นวลแก้วเดินเข้าไปใกล้ มือที่สั่นเทายกขึ้น ฟาดลงบนหลังลูกชายอย่างแรง

เพียะ!

“ทำตัวไม่เอาไหน!” เสียงของนางแตกพร่า น้ำตาไหลไม่หยุด

“รู้ไหมว่าแกทำร้ายน้องสาวแกแค่ไหน หลายปีมานี้ข้าวหอมต้องรับผิดชอบครอบครัว ต้องสละความสุขส่วนตัวเพราะเรามากแค่ไหน” นางฟาดอีกครั้ง ทั้งที่แรงแทบไม่เหลือ

“แกสร้างความเดือดร้อนให้น้องมาตลอด!” เสียงสะอื้นดังขาดห้วง

“จิตใจแกทำด้วยอะไร ทำไมไม่คิดถึงน้อง!”

ชายหนุ่มก้มหน้ารับทุกการลงโทษ ไม่ปริปากแม้แต่น้อย

ข้าวหอมยืนตัวแข็ง น้ำตาไหลเงียบ ๆ หัวใจถูกบีบแน่นจนแทบหายใจไม่ออก

บ้านที่เคยอบอุ่น เหลือเพียงเสียงร้องไห้ เสียงสะอื้น และความจนตรอกไม่มีใครรู้เลยว่า ในค่ำคืนนี้ชะตากรรมของเธอกำลังถูกผลักเข้าใกล้เล่ห์กลของชายคนหนึ่ง ทีละก้าวโดยที่เธอไม่มีทางถอย

อาคารสูงกลางเมืองตั้งตระหง่านราวกับตัดขาดจากโลกของข้าวหอมโดยสิ้นเชิง

หญิงสาวยืนอยู่หน้าประตูกระจกใส หัวใจเต้นแรง มือที่กำกระเป๋าแน่นเย็นเฉียบไปหมด

เธอไม่เคยคิดว่าคนที่พี่ชายเป็นหนี้ จะเป็นผู้ชายคนเดียวกับคนที่เธอเคยช่วยชีวิตเอาไว้ในคืนนั้น

เมื่อประตูห้องทำงานเปิดออก สายตาของข้าวหอมก็ปะทะเข้ากับร่างสูงในชุดสูทสีเข้มทันที

ชายหนุ่มที่เคยหมดสติอยู่ในอ้อมแขนของเธอ ยืนอยู่ตรงหน้าในสภาพที่ต่างออกไปโดยสิ้นเชิง

“คุณ” คำพูดหลุดออกมาจากริมฝีปากข้าวหอมโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบโลดออกมานอกอก

คิมหันต์มองเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนริมฝีปากจะยกยิ้มขึ้นอย่างอ่อนโยน เกินจากที่เธอคาดเอาไว้มาก

“นั่งก่อนสิ” น้ำเสียงเขาสุภาพ ราวกับไม่รู้จักกันมาก่อน

“หิวไหม กินข้าวด้วยกันก่อน”

เธอชะงักความระแวงตีตื้นขึ้นมาในทันที

“ฉันไม่ได้มากินข้าวกับคุณนะคะ” ข้าวหอมพูดตรง ๆ

“ฉันมาคุยเรื่องหนี้ของพี่ชายฉัน” คิมหันต์พยักหน้าอย่างเข้าใจ

“ได้สิ เรื่องหนี้คุยกันได้” เขานั่งลงตรงข้ามเธอ ท่าทางผ่อนคลายเกินไป สายตาคมกริบทอดมองหญิงสาวไม่ปิดบัง

“แต่ก่อนจะคุย” เขาเอ่ยช้า ๆ

“ฉันอยากรู้ก่อนว่าเธอจำฉันได้ไหม”

ข้าวหอมเม้มริมฝีปากแน่น เธอจำเขาได้อย่างชัดเจน

“จำได้” เธอตอบเสียงเรียบ

“คุณคือคนที่ฉันช่วยเอาไว้”

รอยยิ้มของคิมหันต์กว้างขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแสงบางอย่างที่อ่านไม่ออก

“งั้นก็ดี” เขาพูดเบา ๆ

“เราจะได้ไม่ต้องเสียเวลา”

หัวใจข้าวหอมกระตุกวูบ ลางสังหรณ์ไม่ดีเริ่มก่อตัวขึ้น

“คุณต้องการเงินเท่าไหร่” เธอเอ่ยถาม

“ฉันจะทำงานใช้หนี้แทนพี่ชาย ฉันยอมทุกอย่าง ขอแค่”

“ฉันไม่ต้องการเงิน” คำตอบนั้น ทำให้เธอชะงักในทันที

คิมหันต์เอนหลังพิงเก้าอี้ รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า แต่ดวงตาคมกลับนิ่งสงบ

“สิ่งที่ฉันอยากได้” เขามองตรงเข้าไปในดวงตาเธอ

“คือเธอ” บรรยากาศในห้องเงียบงัน ราวกับอากาศหายไปหมด

“คุณพูดอะไร” ข้าวหอมลุกพรวดขึ้น สีหน้าซีดเผือด

“คุณคิดว่าฉันเป็นผู้หญิงแบบไหน” คิมหันต์ไม่ขยับ ไม่โกรธ ไม่แก้ตัว

“ฉันพูดตรงไปตรงมา” เขาพูดเสียงนุ่มแต่ชัดเจน

“เธออยากปลดหนี้ ฉันอยากได้เธอ มันยุติธรรมดี”