2

พิมพ์นรีหัวเราะเบา ๆ

"แน่นอนอยู่แล้ว ระดับพิมพ์นรีซะอย่าง" เธอยักคิ้วอย่างภาคภูมิ ก่อนจะมองสีหน้าของอีกฝ่ายแล้วเลิกคิ้วนิด ๆ

"แล้วนี่เป็นอะไร ทำไมทำหน้าเหมือนคนอดข้าวมา อย่าบอกนะว่าไปอาละวาดการเดทดูตัวมาอีกแล้ว"

"รู้ดีจริงนะตัวแค่นี้" รชตะทำหน้ามุ่ยก่อนถอนหายใจ

"แม่น่ะเซ้าซี้ไม่เลิก ชวนลูกคุณหนูที่ไหนไม่รู้มาเดท วัน ๆ เอาแต่เชิดหน้า พูดจาเปรียบเทียบ นึกถึงตอนคบกับกิ่งขึ้นมาเลย ตอนนั้นฉันต้องคอยระแวง เพราะแม่คอยจับผิดสารพัด" เขาหมายถึงกิ่งแก้ว แฟนเก่าที่บินไปเรียนต่อต่างประเทศเพราะเธอได้ทุนการศึกษา และต้องเลิกรากับเขาเพราะที่บ้านไม่ชอบอีกฝ่าย

รอยยิ้มบนใบหน้าพิมพ์ค่อย ๆ จางลง เธอรู้เรื่องทั้งหมดดี ครอบครัวของรชตะไม่ค่อยชอบกิ่งแก้วเพราะคิดว่าฐานะไม่คู่ควร เธอก็เข้าใจนะ การคบกันฐานะก็มีส่วนสำคัญในการใช้ชีวิต ไม่เช่นนั้นก็จะเข้ากันไม่ได้ ไม่ใช่สังคมเดียวกันก็จะเข้ากันได้ยาก ปรับตัวก็ค่อนข้างยาก กิ่งแก้วมักจะทำเรื่องขายหน้าให้รชตะคอยช่วยเหลือตลอด เธอเองในฐานะเพื่อนของเขาก็ต้องคอยช่วยเหลือกิ่งแก้วไปด้วย เธอจึงดูออกว่ากิ่งแก้วอึดอัดกับสถานะไม่เท่าเทียมนี้เพียงใด

พิมพ์ยกมือขึ้นตบไหล่เพื่อนเบา ๆ

“นี่ถ้าฉันได้สืบทอดบริษัทเมื่อไหร่ ฉันก็จะมีอำนาจตัดสินใจทุกอย่าง ทุกคนจะยอมรับไม่บังคับให้ไปดูตัวอีก”

"เอาน่า... แกเก่งจะตาย อีกไม่นานก็สร้างผลงานจนทุกคนยอมรับเอง"

รชตะถอนหายใจเฮือกใหญ่

"แต่ฉันจะบ้าตายกับการเดทก่อนน่ะสิพิมพ์ ขืนเป็นแบบนี้ฉันไม่มีสมาธิทำงานแน่"

ระหว่างบ่น ชายหนุ่มก็กวาดตามองเพื่อนสนิทตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

พิมพ์นรี สวย รวย ฉลาด กิริยามารยาทดี เข้าสังคมเก่ง ความสามารถล้นเหลือ เล่นดนตรีก็เป็น งานศิลปะก็เด่น ถ้าเขาควงผู้หญิงคนนี้ออกงานเมื่อไร แม่ของเขาคงปลื้มจนเลิกหาคู่เดทให้แน่นอน ดวงตาคมกริบของชายหนุ่มพลันเป็นประกายขึ้นทันที

"พิมพ์..." น้ำเสียงของรชตะเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาในทันที

เขาดึงข้อมือหญิงสาวให้เดินออกมายังมุมเงียบ ๆ ของงาน พิมพ์รีขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ

"อะไรของนาย ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์แบบนี้ คิดแผนการอะไรขึ้นมาอีกล่ะพ่อตัวดี" เธอพูดอย่างรู้ทันพลางหัวเราะเสียงใส

รัชสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ จากนั้นค่อย ๆ จับมือทั้งสองข้างของพิมพ์ไว้แน่น สายตาที่เคยทะเล้นกลับจริงจังอย่างที่เธอไม่ค่อยได้เห็นนัก

เขามองลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้หัวใจของพิมพ์หยุดเต้นไปชั่วขณะ

"พิมพ์แต่งงานหลอก ๆ กับรัชหน่อยได้ไหม"

“ห๊า... ว่าอะไรนะ” พิมพ์นรียอมรับว่าตกใจจริง ๆ

หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ มองเพื่อนสนิทที่จู่ ๆ ก็มากุมมือเธอแน่นท่ามกลางงานนิทรรศการหรู

"แต่งงานหลอก ๆ กับฉันหน่อยสิพิมพ์ ช่วยรัชหน่อยนะ" รชตะทำหน้าตาออดอ้อน

"รัชสัญญากับกิ่งไว้แล้วว่าจะรอเขากลับมาแต่งงานกัน แต่ตอนนี้ถ้ารัชยังโดนแม่จับคู่เดทบ้าๆ บอๆ นี่ไม่เว้นแต่ละวัน รัชคงประสาทกลับและไม่มีสมาธิบริหารงานแน่ ๆ พิมพ์เป็นเพื่อนที่รัชไว้ใจที่สุด ช่วยแต่งงานกับรัชเพื่อบังหน้า ให้ผู้ใหญ่เลิกจับคู่รัชทีเถอะนะ"

พิมพ์นรีสบสายตาจริงจังของเพื่อนหนุ่ม หัวใจของเธอชาวาบและเจ็บจี๊ดขึ้นมาในทันที

เขายังคงรักและรอกิ่งแก้ว แต่ทว่า ความรักที่ซ่อนอยู่ลึกในอกประกอบกับความต้องการช่วยเหลือเพื่อนรัก ทำให้เธอฝืนยิ้มบาง ๆ ออกมา

"ได้สิ ฉันจะช่วยนายเอง" พิมพ์นรีตอบรับ

"แล้วเรื่องทะเบียนสมรสล่ะ"

“ก็ทำปลอมขึ้นมาสักใบ พวกท่านจับไม่ได้หรอก”

“เอาอย่างนั้นก็ได้” เธอตอบรับอย่างว่าง่าย เพราะอย่างไรก็ไม่ได้แต่งงานกันจริงๆ จดทะเบียนกันจริงๆ จะเป็นภาระผูกพันกันเสียเปล่า ๆ

หลังจากวันนั้น รชตะก็แทบจะกลายสภาพเป็นวิญญาณตามติดพิมพ์นรี ชายหนุ่มทิ้งมาดรองประธานหน้านิ่ง เข้ม ดุ เวลาอยู่ต่อหน้าพนักงานและลูกค้าจนหมดสิ้น ยามเมื่ออยู่กับพิมพ์นรี เขากลายเป็นเพียง 'นายรัช' ตัวแสบคนเดิม

ณ บ้านพักตระกูลพิทักษ์พงศ์ ตระกูลของคุณตาคุณยายของพิมพ์นรี ในห้องครัวไทยสไตล์โมเดิร์น หญิงสาวกำลังง่วนอยู่กับการร่อนแป้งทำขนมปังฝรั่งเศสสูตรพิเศษที่เธอชื่นชอบ รชตะที่สวมเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ เดินเข้ามาก่อกวนด้วยการหยิบแป้งมาโปรยเล่น

"พิมพ์รู้ไหม ยัยคุณหนูที่มาเดทคนสิบเก้าของฉันน่ะ โคตรตลกเลย" รชตะขยับเข้ามาช่วยพิมพ์นรีนวดแป้ง ท่าทางเก้งก้างแต่ก็พยายามทำ เพราะอยากช่วย

"พอรัชแกล้งเรอเสียงดัง เธอก็กรีดร้องเหมือนโลกจะแตก สะบัดก้นหนีไปเลย ฉรัชล่ะโล่งอกชะมัด ยัยพวกนั้นวัน ๆ เอาแต่พูดเรื่องแบรนด์เนม อวดรวย ไม่เหมือนพิมพ์เลย อยู่กับพิมพ์แล้วรัชเป็นตัวของตัวเองที่สุดละ อีกอย่างพิมพ์ก็ไม่ทำตัวน่าเบื่อน่ารำคาญด้วย"

"นายนี่มันร้ายจริงๆ รัช ไปแกล้งเขาแบบนั้นทำไม" พิมพ์นรีหัวเราะร่า ประโยคของรชตะทำให้บรรยากาศในครัวอบอวลไปด้วยความสุข

"ก็รัชอยากอยู่แต่กับพิมพ์นี่นา อยู่กับพิมพ์แล้วสบายใจ" ชายหนุ่มพึมพำ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนหนุนตักหญิงสาวที่กำลังนั่งพักรอแป้งเซ็ตตัว