5

“เจ้าเริ่มวางหมากแล้วสินะท่านอ๋อง”

เขาหันมามองนาง ดวงตาอ่อนลงเพียงเสี้ยววินาที

“ต่อหน้าคนอื่น ข้ายังเป็นอู๋หมิง แต่ต่อหน้าเจ้า ข้าคือสามีของเจ้าเสมอ และจะเป็นสามีที่รักเจ้าไม่มีวันเปลี่ยน” คำพูดนั้นทำให้หัวใจของนางกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะรีบหันไปเก็บทวนขึ้นมา

“ถ้าเช่นนั้น รีบกลับจวนก่อนที่พวกมันจะส่งกำลังเสริมมา” เยี่ยนหานโจวพยักหน้า

ก่อนจะก้าวเข้าไปใกล้ร่างนักฆ่าคนหนึ่ง เขาย่อตัวลงช้า ๆ สายตาเฉียบคมกวาดมองตราสัญลักษณ์เล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ ตราเหล็กรูปพญาเหยี่ยว

“จวนกั๋วกง” เขาพึมพำ แววตาเย็นลงอย่างน่ากลัว

“เว่ยอวี้เฉินเดินหมากเร็วเกินไป”

เขาลุกขึ้นช้า ๆ แล้วโยนดาบทิ้งเหมือนไม่ใส่ใจ

“ตั้งแต่วันนี้ ข้าจะไม่เป็นฝ่ายตั้งรับอีก”

เมื่อทั้งสองกลับถึงจวนแม่ทัพใหญ่ เซียวเทียนฉงนั่งรออยู่ในโถงหลักเหมือนรู้ล่วงหน้าแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น

ดวงตาคมของแม่ทัพใหญ่สบกับสายตาของเยี่ยนหานโจวเพียงครู่เดียว ไม่มีคำทักทาย ไม่มีพิธีการ แต่ความเข้าใจระหว่างสองแม่ทัพกลับชัดเจนยิ่งกว่าคำพูดใด

“หลานเยว่” เซียวเทียนฉงเอ่ย

“พาเขาไปพักเถอะ”

ก่อนที่เซียวหลานเยว่จะเดินออกไป แม่ทัพใหญ่พูดขึ้นอีกครั้ง

“อู๋หมิง ต่อหน้าคนนอก เจ้ายังเป็นเพียงบุรุษที่ข้ารับมาอุปถัมภ์ เข้าใจหรือไม่” เยี่ยนหานโจวโค้งศีรษะเล็กน้อย

“ขอรับ แม่ทัพใหญ่เซียวเทียนฉง” น้ำเสียงสุภาพ แต่แฝงอำนาจที่แม้แต่ทหารยามยังรู้สึกได้

ค่ำคืนนั้น ภายในเรือนของทั้งสอง เซียวหลานเยว่ถอดเกราะเบา ๆ วางไว้ข้างเตียง ก่อนหันไปมองสามีที่ยืนอยู่ริมหน้าต่าง เงาจันทร์ทอดลงบนใบหน้าคมคายของเขา ต่างจากชายความจำเสื่อมในอดีตโดยสิ้นเชิง

“เจ้าดูเหมือนคนละคน” นางเอ่ยตรง ๆ เยี่ยนหานโจวหัวเราะเบา ๆ

“ข้าเปลี่ยนไปหรือ”

“ไม่” นางส่ายหน้า

“เจ้าแค่ กลับมาเป็นตัวเอง” เขาหันกลับมา มองนางด้วยสายตาอบอุ่นกว่าที่ใช้กับใคร

“แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่เคยเปลี่ยน” เขาก้าวเข้ามาใกล้ หยุดยืนตรงหน้า

“คือข้าตกหลุมรักเจ้าตั้งแต่วันที่เจ้าดึงข้าขึ้นจากพื้นถนน” หัวใจของเซียวหลานเยว่เต้นแรงขึ้นเล็กน้อย แม้ใบหน้าจะยังนิ่งเหมือนเดิม

ภายนอกจวนแม่ทัพใหญ่ เงาของสายสืบจากจวนกั๋วกงกำลังจับตาทุกการเคลื่อนไหว แต่ไม่มีใครรู้ว่าชายที่พวกเขาคิดว่าเป็นเพียง “อู๋หมิง” นั้น กำลังกลับมาเป็นฉินอ๋องเยี่ยนหานโจวอย่างสมบูรณ์ และพายุที่แท้จริงเพิ่งเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น

เรือนรับรองด้านในสุดของจวนแม่ทัพใหญ่เงียบสงบตะเกียงน้ำมันส่องแสงอุ่น ๆ บนโต๊ะไม้ กลิ่นชาหอมจางลอยคลอในอากาศ

เซียวหลานเยว่ ยืนกอดอกพิงเสาไม้ มองชายที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยสายตานิ่งสงบ

ชายผู้นั้น ไม่ใช่อู๋หมิงอีกต่อไป

ฉินอ๋องเยี่ยนหานโจววางถ้วยชาลงช้า ๆ ก่อนเอ่ยขึ้น

“ถึงเวลาแล้วที่เจ้าต้องรู้ความจริง”

คำพูดนั้นทำให้บรรยากาศหนักหน่วงขึ้นทันที เซียวหลานเยว่เดินเข้ามาใกล้ นั่งลงตรงหน้าเขาอย่างไม่อ้อมค้อม

“งั้นก็พูดมา ข้าไม่ชอบการอ้อมค้อม” มุมปากของเขาขยับเล็กน้อย ราวกับคุ้นเคยกับนิสัยตรงไปตรงมาของนาง เขาเงยหน้าขึ้น

“ข้าคือฉินอ๋องเยี่ยนหานโจว แม่ทัพฝ่ายหน้าของราชสำนัก คนที่หายสาบสูญหลังศึกเป่ยหลิงเมื่อหนึ่งปีก่อน”

ดวงตาของเซียวหลานเยว่หรี่ลงเล็กน้อย แม้จะคาดไว้แล้ว แต่เมื่อได้ยินจากปากเขาเอง ความรู้สึกกลับหนักหน่วงกว่าเดิม

“แล้วความจำเสื่อมล่ะ” นางถามทันที

เยี่ยนหานโจวเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ

“ในศึกครั้งนั้น กองทัพของข้าถูกหักหลัง” เสียงของเขานิ่ง แต่แฝงความเย็นยะเยือก

“มีคนในราชสำนักปล่อยข่าวเท็จ ทำให้กองทัพถูกล้อม ข้าบาดเจ็บสาหัสและตกหน้าผา เมื่อตื่นขึ้นมา ข้าก็จำอะไรไม่ได้” แสงตะเกียงสะท้อนแววตาคมที่เย็นลง

“คนที่ต้องการให้ข้าหายไปยังไม่หยุดตามล่า” คำพูดนั้นทำให้ห้องทั้งห้องเงียบกริบ

ทันใดนั้น เสียงไม้เท้ากระทบพื้นดังขึ้นเบา ๆ เซียวเทียนฉงเดินเข้ามาจากด้านนอก ราวกับฟังมานานแล้ว

แม่ทัพใหญ่หยุดยืนตรงหน้าเยี่ยนหานโจว สายตาของสองบุรุษผู้ผ่านสนามรบมานับไม่ถ้วนประสานกัน ไม่มีคำทักทาย ไม่มีพิธีการ มีเพียงความเข้าใจ

“ข้ารู้อยู่แล้วว่าเป็นเจ้า” เซียวเทียนฉงเอ่ยเสียงต่ำ

“ตั้งแต่วันที่เจ้าเดินออกมาจากห้องอาบน้ำ”

เซียวหลานเยว่หันไปมองปู่ทันที

“ท่านปู่…รู้อยู่แล้ว” แม่ทัพใหญ่พยักหน้าเล็กน้อย

“ดวงตาของแม่ทัพ ไม่มีวันเปลี่ยน”

เยี่ยนหานโจวลุกขึ้น โค้งคำนับอย่างให้เกียรติ

“ขอบคุณที่ท่านไม่เปิดเผยตัวตนของข้า”

“ข้าไม่ได้ช่วยเจ้า” เซียวเทียนฉงตอบเรียบ

“ข้าช่วยหลานสาวของข้า” คำพูดนั้นทำให้หลานเยว่เงียบไปครู่หนึ่ง แม่ทัพใหญ่เดินเข้ามาใกล้ มองเยี่ยนหานโจวตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ศัตรูของเจ้าคงรู้แล้วว่าเจ้ากลับมา” เขาพูด

“เว่ยอวี้เฉินเริ่มเคลื่อนไหวเร็วเกินไป นั่นไม่ใช่แค่เรื่องศักดิ์ศรี มันคือการเมือง” เยี่ยนหานโจวพยักหน้า

“ข้าจะยังใช้ชื่ออู๋หมิงต่อไป จนกว่าจะถึงเวลาที่เหมาะสม” เซียวหลานเยว่ยกยิ้มมุมปาก

“สรุปคือสามีของข้ากลายเป็นท่านอ๋องจริง ๆ สินะ” สายตาของเขาอ่อนแสงลงทันทีเมื่อมองนาง

“ข้ายังเป็นคนเดิมสำหรับเจ้า” นางเงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะเดินเข้าไปใกล้ ยื่นมือแตะบ่าที่เคยถูกดาบฟัน