4

“ส่งคนไปสืบว่าบุรุษนิรนามคนนั้นเป็นใคร” เขายิ้มเย็น

“ไม่มีใครในเมืองหลวงกล้าท้าทายข้าแล้วอยู่รอดง่าย ๆ หรอก”

สายลมพัดผ่านม่านหน้าต่าง โคมแดงด้านนอกแกว่งไกวราวกับสัญญาณเตือน

ในขณะที่จวนแม่ทัพใหญ่เต็มไปด้วยบรรยากาศงานมงคล

อีกฟากหนึ่งของเมือง ความแค้นของซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงกำลังเริ่มเดินหมาก และไม่มีใครรู้ว่า ชายที่เขากำลังสืบหานั้นคือฉินอ๋องเยี่ยนหานโจว เทพแห่งสงครามที่ทั้งแผ่นดินเคยหวาดเกรง

สายหมอกบางปกคลุมสุสานตระกูลเซียว หลุมศพหินสีเทาเรียงตัวเงียบงันใต้เงาต้นสน

เซียวหลานเยว่ ยืนอยู่หน้าหลุมศพของบิดามารดา ทวน “จันทราทมิฬ” ปักลงข้างกาย นางคุกเข่าลงช้า ๆ ดวงตาคมแข็งกร้าวอ่อนลงเพียงเล็กน้อย

ข้างหลังคือคนที่นั่งเงียบ ๆ คือชายหนุ่มผู้เป็นสามี

“นี่คือท่านพ่อท่านแม่ของข้า” นางเอ่ยเสียงเบา

เขาพยักหน้า แม้จะยังจำอะไรไม่ได้ แต่กลับยืนตรงโดยไม่รู้ตัว ราวกับกำลังเคารพแม่ทัพผู้ล่วงลับ

สายลมพัดผ่านยอดไม้ ทันใดนั้น

ฟึ่บ!

เงาดำหลายสายพุ่งลงจากหน้าผา ดาบเงินวาบสะท้อนแสงแดด

“ระวัง!” เซียวหลานเยว่ตะโกน พลิกตัวคว้าทวนทันที

นักฆ่ากลุ่ม “เงาทมิฬ” ล้อมทั้งสองด้าน ฝีมือแต่ละคนไม่ธรรมดา จังหวะก้าวเท้าเบาราวกับลม สายตาของเซียวหลานเยว่เย็นวาบ

“เว่ยอวี้เฉิน…” นางพึมพำ

ดาบเล่มหนึ่งพุ่งใส่ฉินอ๋องก่อน

เคร้ง!

ทวนของนางฟาดปัดออกไปเต็มแรง

“อย่าขยับ!” นางสั่งสั้น ๆ โดยสัญชาตญาณนักรบ

“ข้าจะจัดการเอง”

นักฆ่าสามคนโจมตีพร้อมกัน ทวนยาวหมุนวาดเป็นวงกว้าง ปลายทวนฟาดเข้าที่ข้อมือศัตรูจนดาบหลุด เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่น ฝีเท้าของเซียวหลานเยว่รวดเร็วราวสายฟ้า

ปึง!

หนึ่งในนักฆ่าถูกจัดการจนกระเด็นชนต้นไม้ แต่อีกคนกลับพุ่งเข้าหา ดวงตาของฉินอ๋องหรี่ลง

ร่างกายขยับเองก่อนสมองจะสั่ง เขาหลบคมดาบเพียงเสี้ยวลมหายใจ มือคว้าข้อมือศัตรูบิดกลับอย่างแม่นยำ นักฆ่าชะงัก เหมือนเขาเคยทำแบบนี้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

ภาพสนามรบแวบขึ้นในหัว ธงดำ เสียงกลอง เลือดสาดบนพื้นทราย

“ข้า…เคย…สู้…” เขาพึมพำ

เซียวหลานเยว่หันมามองด้วยความตกใจ

“เจ้า”

ก่อนจะพูดจบ นักฆ่าหลายคนรุมเข้าหาฉินอ๋องพร้อมกัน

ดาบฟาดลง

ฉัวะ!

คมดาบเฉียดบ่า เลือดซึมออกมาทันที ร่างสูงชะงัก ร่างสั่นเล็กน้อย เขาหลับตาลง โลกทั้งใบเหมือนหยุดนิ่ง เสียงคำรามของกองทัพ ภาพแม่ทัพใหญ่ เซียวเทียนฉง เสียงเรียกชื่อที่หายไปนาน

“ฉินอ๋อง เยี่ยนหานโจว!”

ดวงตาของเขาเปิดขึ้นอีกครั้ง คราวนี้ ไม่ใช่สายตาของชายความจำเสื่อม แต่คือสายตาของผู้บัญชาการกองทัพ แรงลมปราณแผ่กระจายออกจากร่างเขา

ฟูมมม!

ฝุ่นบนพื้นปลิวกระจาย เสื้อคลุมสะบัดราวคลื่นพายุนักฆ่าทั้งหมดกระเด็น

“ถอย!” หนึ่งในนั้นร้อง แต่สายไปแล้ว

เพียงสะบัดแขนเดียว คลื่นพลังซัดออกไปเหมือนระเบิดเงียบ

ตูม!

ร่างนักฆ่าหลายคนปลิวไปชนก้อนหิน เลือดกระเซ็นทั่วลานสุสาน เซียวหลานเยว่ยืนแข็งค้าง นี่ไม่ใช่แค่คนสู้เป็น นี่คือแม่ทัพที่ผ่านสงครามนับพัน ฉินอ๋องก้าวไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ดวงตาเย็นเฉียบ

“ข้าจำทุกอย่างได้แล้ว” เสียงเขามั่นคง นักฆ่าที่เหลือพยายามหนี แต่ปลายดาบที่เขาหยิบขึ้นจากพื้นวาดเพียงเส้นเดียว แสงเงินวาบผ่านอากาศ

เคร้ง!

ดาบของศัตรูหลุดจากมือพร้อมกัน ความเงียบเข้าปกคลุมสุสานอีกครั้ง

ลมหายใจของเซียวหลานเยว่หนักขึ้นเล็กน้อย นางก้าวเข้ามาใกล้ช้า ๆ

“เจ้าคือใครกันแน่” ชายหนุ่มหันไปมอง แววตาที่เคยอ่อนโยนยังคงอยู่ แต่ลึกลงไปคือความหนักแน่นของผู้ปกครอง

“ข้าคือฉินอ๋อง เยี่ยนหานโจว” คำตอบนั้นทำให้หัวใจของเซียวหลานเยว่เต้นแรง เทพแห่งสงครามคือสามีของนางเช่นนั้นหรือ

ลมพัดผ่านหลุมศพดังซู่ซ่า ราวกับวิญญาณแม่ทัพผู้ล่วงลับกำลังรับรู้ ไกลออกไป นักฆ่าที่เหลือรีบถอยหนีไปเพื่อนำข่าวกลับไปรายงานเว่

ยอวี้เฉิน

ศึกครั้งนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เยี่ยนหานโจวหันกลับมาหาเซียวหลานเยว่ ก่อนเอ่ยเสียงต่ำ

“หลานเยว่…ข้าจำทุกอย่างได้แล้ว”

ดวงตาทั้งสองสบกัน และในความเงียบของสุสาน พายุการเมืองของเมืองหลวงกำลังก่อตัวอย่างช้า ๆ สุสานตระกูลเซียวกลับสู่ความเงียบ

ร่างของนักฆ่ากลุ่ม “เงาทมิฬ” นอนกระจัดกระจายบนพื้นหิน ลมหายใจแผ่วเบา บางคนหมดสติไปแล้ว

เซียวหลานเยว่ ยืนมองชายตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา เมื่อครู่ เขายังเป็นเพียงอู๋หมิง สามีความจำเสื่อมของนาง แต่ตอนนี้ ท่วงท่าของเขาเปลี่ยนไปโดยสิ้นเชิง

ฉินอ๋องเยี่ยนหานโจว ปัดเลือดที่ปลายดาบออกช้า ๆ แววตานิ่งลึกดุจทะเลในยามค่ำคืน ไม่มีความลังเล ไม่มีความสับสน

เหลือเพียงความสงบของผู้ปกครองที่เคยบัญชาการชีวิตนับหมื่น

“หลานเยว่” เขาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ

“เรื่องที่ข้าจำตัวเองได้ อย่าเพิ่งบอกใคร”

เซียวหลานเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“แม้แต่ท่านปู่น่ะหรือ”

“ท่านแม่ทัพใหญ่น่าจะรู้อยู่แล้ว” เยี่ยนหานโจวตอบเสียงเรียบ

“แต่คนอื่น รวมถึงเว่ยอวี้เฉิน ต้องคิดว่าข้ายังเป็นเพียงบุรุษไร้นาม”

สายลมพัดผ่านเสื้อคลุมสีเข้มของเขา ภาพนักรบที่เคยหายไปจากสนามรบ บัดนี้กลับมายืนอยู่ตรงหน้าอย่างสมบูรณ์ เซียวหลานเยว่ยกมุมปาก