ซีรีส์ทายาทแม่ทัพ

เล่ม 1 ข้าคือทายาทแม่ทัพ

เสียงประทัดแดงแตกกระจายหน้าจวนกั๋วกง ธงมงคลสะบัดรับลม ผู้คนสองฝั่งถนนต่างรอชมพิธีสมรสระหว่างบุตรสาวท่านแม่ทัพกับซื่อจื่อผู้สูงศักดิ์ แต่ทันทีที่เกี้ยวเจ้าสาวหยุดลง บรรยากาศกลับเย็นเฉียบราวน้ำแข็ง

เซียวหลานเยว่ก้าวลงจากเกี้ยวโดยไม่ให้ใครประคอง ชุดแต่งงานสีชาดพลิ้วตามฝีเท้า ดวงตาคมเฉียบกวาดมองลานกว้างเหมือนแม่ทัพตรวจสนามรบ

เบื้องหน้า นอกจากเว่ยอวี้เฉินในชุดเจ้าบ่าว ยังมีหญิงสาวกับเด็กหญิงและเด็กชายอีกคนยืนอยู่ข้างกายเขาอย่างเปิดเผย เสียงกระซิบเริ่มดังขึ้นทันที

“นั่นคือลูกของซื่อจื่อหรือ”

เว่ยอวี้เฉินยิ้มเย็น มองเซียวหลานเยว่ตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงหยิ่งยโส

“หลานเยว่ เจ้าคงรู้แล้วว่าข้ามีสายเลือดสืบทอดอยู่ก่อน หากเจ้าเข้าจวนวันนี้ ก็ต้องรับพวกเขาเป็นบุตร”

ภรรยาลับของเว่ยอวี้เฉินก้มหน้าทำท่าขลาดกลัว แต่สายตาแฝงความย่ามใจ

ทั้งลานเงียบกริบ เซียวหลานเยว่ไม่ตอบทันที นางเดินไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ จนหยุดตรงหน้าเจ้าบ่าว

“ซื่อจื่อเว่ย” นางเอ่ยเสียงเรียบ

“ท่านกำลังดูหมิ่นตระกูลเซียว คิดว่าข้าจะยอมหรือ”

เว่ยอวี้เฉินหัวเราะเบา ๆ

“สตรีต้องมีที่พึ่งพิง เจ้าคิดว่าหลังท่านแม่ทัพจากไป ยังมีใครต้องการเจ้าอีกหรือ ข้ายอมรับเจ้าเป็นภรรยาเอก ก็นับว่าเมตตาพอแล้ว”

คำว่า เมตตา ยังไม่ทันจบ

เคร้ง!

เสียงโลหะฟาดพื้นดังสนั่น

ทวนยาวสีดำถูกดึงออกจากผ้าคลุมด้านหลังเกี้ยว ราวกับอสูรตื่นจากหลับใหล ดวงตาของเซียวหลานเยว่เย็นจัด

“ทวน ‘จันทราทมิฬ’ ของตระกูลเซียว ใช้กำจัดคนต่ำช้า” สิ้นเสียง นางเหวี่ยงด้ามทวนเข้าที่อกเจ้าบ่าวเต็มแรง

ปึง!

เว่ยอวี้เฉินกระเด็นถอยหลัง กระอักเลือดออกมา ผู้คนร้องออกมาอย่างตกใจ แต่เขากลับหัวเราะทั้งที่เลือดยังกบปาก

“เจ้ากล้าตีข้าหรือ เจ้าไม่กลัวถูกประหารทั้งตระกูลหรือไง”

“ประหาร” เซียวหลานเยว่ยิ้มมุมปากอย่างเย็นชา

“ข้าออกรบรับใช้แผ่นดินตั้งแต่อายุสิบหก ฆ่าศัตรูมานับไม่ถ้วน คนอย่างท่าน กล้าพูดเรื่องเกียรติยศต่อหน้าข้าอย่างนั้นหรือ”

ทวนหมุนอีกครั้ง ปลายด้ามฟาดเข้าที่เข่าของเจ้าบ่าวอย่างแม่นยำ

เว่ยอวี้เฉินทรุดลงทันที เสียงร้องของเด็กทั้งสองดังขึ้น ภรรยาลับหน้าซีดถอยหลัง เซียวหลานเยว่ชี้ปลายทวนไปยังชายตรงหน้า

“วันนี้ข้าจะบอกให้คนทั่วเมืองหลวงรู้ว่าตระกูลเซียวจะไม่ยอมให้ใครมาหยามกันได้ง่าย ๆ”

“การหมั้นหมายนี้” นางสะบัดแขนเสื้อสีแดง

“ข้าขอถอน” ผ้าคลุมศีรษะเจ้าสาวถูกโยนลงพื้นก่อนจะเหยียบซ้ำ ลมหนาวพัดผ่านลานหน้าจวน เงาของนางยืนเด่นสง่าราวแม่ทัพกลางสนามรบ ไม่มีใครกล้าขวางแม้แต่ก้าวเดียว

เว่ยอวี้เฉินกัดฟัน มองนางด้วยสายตาอาฆาต

“เซียวหลานเยว่ เจ้าจะต้องเสียใจ”

เซียวหลานเยว่หัวเราะเบา ๆ

“คำพูดแบบนี้ ข้าได้ยินจากศัตรูที่ตายไปแล้วนับไม่ถ้วน และคนที่คิดจะเป็นศัตรูของข้าไม่มีใครมีลมหายใจสักคน” คำพูดนั้นอำมหิตปนดุดัน ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ แล้วนางก็หันหลัง เดินออกจากจวนกั๋วกงท่ามกลางสายตาคนทั้งเมือง หน้าประตูจวนกั๋วกงยังคงวุ่นวายหลังการถอนหมั้น

เว่ยอวี้เฉินซื่อจื่อแห่งจวนกั๋วกงยืนกุมอก สีหน้าบิดเบี้ยว แม้จะกระอักเลือดแต่ยังไม่ยอมเสียหน้า ข้างกายเขาคือหลินซูอวี่ ภรรยาลับที่แสร้งทำหน้าน่าสงสาร พร้อมเด็กสองคน เว่ยจื่อหานและเว่ยชิงหลิง ที่หลบอยู่ด้านหลัง

“เซียวหลานเยว่” เขาตะโกนไล่หลัง

“ต่อให้เจ้าถอนหมั้น วันนี้คนทั้งเมืองก็รู้แล้วว่าไม่มีใครกล้าแต่งกับสตรีดุร้ายเช่นเจ้า แถมยังเป็นหม้ายอีก”

ฝูงชนหัวเราะคิกคัก เหมือนรอชมว่าเซียวหลานเยว่จะเสียหน้า

เซียวหลานเยว่หยุดฝีเท้า ชุดเจ้าสาวสีแดงสะบัดตามแรงลม นางหันกลับมาช้า ๆ ดวงตาเย็นเยียบราวน้ำแข็งในฤดูหนาว

“ไม่มีใครกล้าแต่ง” นางยิ้มอำมหิต

“ซื่อจื่อเว่ย ท่านคิดว่าข้าต้องแย่งเศษเดนคนทรยศอย่างท่านหรือ” เสียงฮือฮาดังขึ้นอีกระลอก

ทันใดนั้น สายตาของเซียวหลานเยว่กวาดไปเห็นชายคนหนึ่งนั่งพิงกำแพงอยู่ไกลออกไป เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ผมยาวยุ่งเหยิงเหมือนขอทานเร่ร่อน ใบหน้ามีรอยแผลเก่า แต่ดวงตาล้ำลึกสงบนิ่งอย่างประหลาด

ชื่อของชายผู้นั้น ผู้คนเรียกกันว่าอู๋หมิง “คนไร้นาม” ไม่มีใครรู้ว่าแท้จริงเขาคือใคร

เซียวหลานเยว่เดินตรงไปหาเขาโดยไม่ลังเล ทุกสายตาจับจ้อง นางหยุดยืนตรงหน้าเขา เงาทอดทับชายขอทานที่เงยหน้าขึ้นมองอย่างงุนงง

“เจ้า” นางเอ่ยเสียงดังฟังชัด

“อยากแต่งงานหรือไม่”

คนทั้งลานอ้าปากค้าง เว่ยอวี้เฉินหัวเราะลั่น

“เจ้าบ้าไปแล้วหรือ จะลดตัวไปแต่งกับขอทาน แทนที่จะแต่งกับข้า”

อู๋หมิงกะพริบตาเหมือนยังมึนงง จากความจำที่หายไป เขามองใบหน้าเซียวหลานเยว่ใกล้ ๆ ก่อนเอ่ยเสียงแหบ

“เจ้าสวยมาก ข้าชอบเจ้า” คำพูดนั้นทำให้คนรอบข้างหลุดหัวเราะ แต่เซียวหลานเยว่กลับยกมุมปากขึ้น

“ดี” นางกล่าว

“อย่างน้อยเจ้าก็ซื่อสัตย์กว่าซื่อจื่อบางคน” นางยื่นมือไปดึงเขาลุกขึ้นโดยไม่รังเกียจคราบฝุ่น

“ข้า เซียวหลานเยว่ บุตรสาวแม่ทัพเซียวเจิ้งกั๋ว ประกาศต่อหน้าทุกคน ยินดีแต่งกับคนไร้นามผู้นี้ ยังดีกว่าแต่งกับคนทรยศอย่างเว่ยอวี้เฉิน” เสียงฮือฮาดังกระหึ่ม ใบหน้าของซื่อจื่อบิดเบี้ยวทันที