5

“จริงด้วยค่ะ” สิริกานดามองสาวน้อยด้วยแววตาอ่อนโยนรักใคร่

แก้มหวานเติบโตเป็นเด็กสาวอ่อนหวาน น่ารัก และเรียบร้อยในวัยสิบแปด ทั้งปริญและสิริกานดารักเธอเหมือนแก้วตาดวงใจ ความรักที่มีให้นั้นเต็มเปี่ยม

ความสุขของครอบครัวถูกเติมเต็ม หลังผ่านความเจ็บปวดในอดีต

ในเช้าวันหนึ่ง หน้าบ้านของปริญ

“คุณผู้หญิงครับ มีผู้หญิงแปลกหน้า ยืนอยู่หน้าบ้าน เหมือนจะเป็นลมครับ”

“ใครกัน” เธอเอ่ยขึ้น ก่อนจะเดินออกไปดู

ผู้หญิงคนนั้นคือนงลักษณ์ สิริกานดาตกตะลึง สีหน้าเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยวทันที

“นงลักษณ์”

ปริญรีบพุ่งออกมาเช่นกัน สั่งให้คนงานจับตัวเอาไว้ในทันที

“จับเธอไว้ อย่าให้หนี”

ลูกน้องรีบคว้าตัวนงลักษณ์เอาไว้ เธอไม่ขัดขืนแม้แต่นิดเดียว กลับยิ้มเศร้า ๆ แล้วคุกเข่าลงกับพื้น

นงลักษณ์เสียงแผ่ว

“ฉันขอโทษ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดที่ขโมยลูกของพวกคุณไป ฉันทำผิดจริง ๆ”

“เธอพูดคำว่าขอโทษแล้วทุกอย่างจะจบแล้ว เอาลูกฉันมา เอาลูกฉันคืนมา ลูกฉันอยู่ไหน” น้ำตาหยดลงอย่างกลั้นไม่อยู่

นงลักษณ์เงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำเหมือนคนเจ็บปวด

“ลูกคุณยังอยู่” คำพูดนั้น ทำให้สิริกานดาเซไปหนึ่งก้าว ปริญต้องรีบพยุง

สิริกานดา เสียงสั่น

“อะไรนะ ลูกฉันยังมีชีวิต แล้วตอนนี้อยู่ที่ไหน”

นงลักษณ์พยักหน้าอย่างช้า ๆ

“เธอโตแล้ว ตอนแรกฉันขโมยเธอไปเพื่อจะกำจัดทิ้ง แต่ก็ทำไม่ลง ก็เลยเลี้ยงมาจนโต”

ปริญชี้หน้าเธอด้วยความโกรธสุดขีด

“พาเราไปหาเธอเดี๋ยวนี้”

นงลักษณ์ลุกขึ้นอย่างยากลำบาก ทำท่าเหมือนจะเดินไม่ไหว เธอพาพวกเขาไปร้านเช่าเก่า ๆ ไม่ไกลจากตัวเมืองมากนัก

ในห้องเช่าเก่า ๆ ผู้หญิงวัยรุ่นคนหนึ่งนั่งอยู่บนเสื่อผืนเก่า เสื้อผ้ามอมแมม ผมไม่ได้หวี ใบหน้ามีรอยเปื้อนฝุ่น เธอเงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่อย่างงุนงง

“แม่พาใครมาเหรอคะ” สิริกานดาเห็นหน้าเด็กสาวก็ร้องไห้โฮในทันที

หัวใจของคนเป็นแม่ที่เคยเจ็บช้ำกลับมีความสุขขึ้นมาอีกครั้ง

“ลูก…ลูกของแม่ ในที่สุดแม่ก็เจอหนู คุณคะ ลูกหน้าเหมือนคุณมากเลยนะคะ” เธอโผเข้าไปกอดพีรดาโดยไม่สนใจว่าเด็กสาวจะเลอะเทอะขนาดไหน

พีรดาทำท่างง ๆ แต่แอบยิ้มบาง ๆ อย่างเจ้าเล่ห์แต่สิริกานดามองไม่เห็น

พีรดา แกล้งสับสน

“คะ คุณป้า หมายถึงอะไรคะ หนูเป็นลูกของแม่นงลักษณ์นะคะ ไม่ใช่ ไม่ใช่ลูกของคุณ คุณจำคนผิดหรือเปล่า”

สิริกานดารีบจับมือเธอแน่น

“ไม่ใช่ หนูเป็นลูกของพ่อกับแม่ หนูถูกขโมยไปตั้งแต่ยังเป็นเด็กทารก หนูคือเลือดเนื้อเชื้อไขของเรา”

พีรดากัดปาก แกล้งน้ำตาคลอ ทั้งที่ใจสั่นด้วยความตื่นเต้นตามแผนที่มารดาวางเอาไว้ พีรดาเสียงสั่นกลั้นยิ้ม

“ถ้า…ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง หนูก็…ดีใจค่ะ แต่แม่นงลักษณ์เลี้ยงดูหนูมาตลอด แม้จะลำบากไปบ้างแต่ท่านก็รักหนูมากนะคะ”

“แต่เขาทำให้เราต้องพลัดพรากจากกัน”

“หนูรู้ดีค่ะ แต่บุญคุณที่เลี้ยงดูมา หนูไม่สามารถลบล้างได้ค่ะ อย่าเอาผิดแม่นงลักษณ์เลยนะคะ ถือว่าหนูขอร้อง อีกอย่างแม่ก็ป่วยหนักคะ ท่านคงมีเวลาอยู่บนโลกนี้อีกไม่นาน ให้ท่านจากไปอย่างสงบ ดีกว่าต้องไปติดคุกนะคะ” คำพูดนั้นทำให้สิริกานดาใจอ่อน เธอลูบศีรษะเด็กสาวเบา ๆ อย่างน้อยก็ได้ลูกคืนมาแล้ว เธอไม่อยากทำให้ลูกสาวแท้ ๆ ต้องรู้สึกไม่ดี

“จ้ะลูก แม่ไม่เอาเรื่องแล้ว ไม่เอาเรื่องกับผู้หญิงคนนั้นแล้ว” สิริกานดาเอ่ยขึ้น เมื่อเห็นลูกสาวร้องไห้ขอร้องเช่นนั้น

“คุณจะปล่อยให้ผู้หญิงคนนี้ลอยนวลเหรอกานดา”

“ฉันเจอลูกแล้ว แค่นี้ก็พอแล้วคุณ ต่อไปเราจะอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา” นงลักษณ์เริ่มแสดงละครขั้นสุด เสียงไอแรงขึ้น นงลักษณ์ก้มตัวลง ไอจนตัวงอ ก่อนจะ กระอักเลือดออกมา

ทุกคนตกใจ แต่พีรดารู้เพราะนี่คืออีกหนึ่งฉากในแผนของมารดา

“นงลักษณ์ เธอเป็นอะไร”

นงลักษณ์ทำท่าอ่อนแรงทรุดลงกับพื้น

“ฉันป่วยป่วยหนักหมอบอกว่าอยู่ได้อีกไม่นาน ฉันเลยอยากส่งลูกคืนให้พวกคุณก่อนฉันจะตาย” นงลักษณ์ แสร้งหอบ

“แม่! แม่อย่าตายนะ! ฮือ”

ปริญเองก็ยังตกใจกับเลือดที่ไหลออกมาจากปากของนงลักษณ์ สิริกานดารีบประคองศีรษะของอีกฝ่ายเอาไว้

“อย่าเพิ่งพูดอะไร”

นงลักษณ์ ส่ายหัวแรง ๆ

“ไม่ต้อง ฉันไม่ไหวแล้ว พีรดาแม่รักลูกนะ แม่ขอโทษที่ขโมยหนูมาจากพ่อแม่ที่แท้จริง หลายปีมานี้เลยทำให้หนูต้องลำบาก แทนที่หนูจะได้ใช้ชีวิตคุณหนูอย่างสุขสบาย แม่กลับพรากความสุขนั้นไป แต่ตลอดหลายปีมานี้แม่กลับรักหนูเหมือนลูกในไส้จริง ๆ”

พีรดาร้องไห้กอดนงลักษณ์เอาไว้แน่น ทั้งที่มุมปากแอบยิ้มจาง ๆ

“ถึงแม้จะลำบากไปบ้าง แต่ตลอดหลายปีมานี้หนูก็รักแม่นะคะ อดมื้อกินมื้อไปด้วยกัน แม่ก็ไม่เคยทิ้งหนูเลย แม้ว่าหนูจะไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของแม่ก็ตามที”

นงลักษณ์ปิดตาลง ทำท่าเหมือนจะสิ้นลมหายใจ

สิริกานดาและปริญยืนตะลึง ความรู้สึกทั้งหมดถาโถมจนพูดไม่ออกมา