6

“จับตาพระชายาให้ดี นางออกนอกจวนบ่อยขึ้นก็ยิ่งต้องระวัง ข้าจะดูให้ชัดว่านางเข้ามาเพื่ออะไรกันแน่”

ภายในห้องบรรทม แสงตะเกียงสลัวอ่อน ส่องเงาไหวบนผ้าม่านสีอ่อน เซี่ยหลิงอวิ๋นนอนนิ่งอยู่บนเตียง ลมหายใจแผ่วเบา ใบหน้ายังซีดขาวจากการหมดสติ

หยางจิ่งเซวียนนั่งอยู่ข้างเตียง ฉลองพระองค์ชั้นนอกถูกถอดวางไว้ด้านข้าง แขนเสื้อถูกพับขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

เขาชุบน้ำอุ่น บิดผ้าอย่างระมัดระวัง ก่อนจะค่อย ๆ เช็ดหน้าผากให้นาง ผิวของนางเย็นกว่าที่ควรจะเป็น ปลายนิ้วของเขาชะงักไปเพียงครู่ ก่อนจะเช็ดต่ออย่างเงียบงัน

ตลอดสามปี เขาไม่เคยนั่งใกล้นางเช่นนี้ ไม่เคยมองนางใกล้ขนาดนี้ ไม่เคยรู้ว่านางผอมลงไปมากเพียงใด หยางจิ่งเซวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้น

“อวี้เฉิน” หลี่อวี้เฉินก้าวเข้ามา คุกเข่าข้างหนึ่ง

“พะย่ะค่ะองค์รัชทายาท”

“ตอนข้าไม่อยู่” เสียงของหยางจิ่งเซวียนต่ำและนิ่ง

“เสด็จแม่ทำอะไรกับพระชายาบ้าง” คำถามนั้นทำให้หลี่อวี้เฉินนิ่งไปชั่วอึดใจ ก่อนจะตอบตามตรง

“เรียนองค์รัชทายาท พระชายาถูกสั่งให้คุกเข่าหลายครั้ง คัดกฎจวน คัดคัมภีร์ สวดมนต์ขอพร บางครั้งถูกเรียกไปตั้งแต่เช้าจนค่ำ โดยไม่ได้พักพะย่ะค่ะ” มือของหยางจิ่งเซวียนกำผ้าแน่นขึ้น

“คนในตำหนักล่ะ” อวี้เฉินก้มหน้า

“เพราะเห็นว่าพระชายาไม่เป็นที่โปรดปราน และเสด็จแม่ของพระองค์ทรงไม่พอพระทัย คนในจวนจึงปฏิบัติกับพระชายาอย่างเย็นชา บางครั้งก็เกินควรพะย่ะค่ะ” ความเงียบแผ่ซ่าน หยางจิ่งเซวียนหลับตาลงช้า ๆ ลมหายใจหนักขึ้นเล็กน้อย

“เกินควรเช่นนั้นรึ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วไม่มีใครทักท้วงหรือไร”

เขาไม่ใช่คนโง่ ไม่ใช่คนมองไม่ออก เพียงแต่ที่ผ่านมาเขาเลือกไม่สนใจ

“ไม่มีเลยพ่ะย่ะค่ะ”

“เรียกทุกคนในตำหนักตะวันออกมารวมกันให้หมด” เขาลืมตาขึ้น สั่งเสียงเรียบ

“พะย่ะค่ะ” ไม่นานนัก ลานหน้าตำหนักก็เต็มไปด้วยคนรับใช้ สาวใช้ และขันที ทุกคนคุกเข่าลงพร้อมกัน หยางจิ่งเซวียนยืนอยู่ด้านหน้า สีหน้าเรียบเฉย แต่แรงกดดันแผ่ออกมาอย่างชัดเจน

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป” เขาเอ่ยชัดถ้อยชัดคำ

“จงจำไว้ให้ดี เซี่ยหลิงอวิ๋น คือ พระชายาของจวนตะวันออก” สายตาคมกริบกวาดผ่านทุกคน

“ผู้ใดกล้าล่วงเกิน กล้าดูแคลน หรือทำร้ายพระชายา ไม่ว่าทางใด ถือว่าไม่ให้เกียรติข้า” น้ำเสียงเย็นเฉียบเอ่ยขึ้น

“โทษ จะหนักกว่าที่พวกเจ้าคิด” ไม่มีใครกล้าขยับ เหงื่อเย็นซึมทั่วลาน

“ถอยไป” เมื่อทุกคนสลายตัว หยางจิ่งเซวียนจึงหันกลับเข้าห้อง

หลี่อวี้เฉินตามเข้าไป เห็นสีหน้าของเจ้านายยังคงตึงเครียด

“อวี้เฉิน” หยางจิ่งเซวียนเอ่ยขึ้นอีกครั้ง

“ถึงแม้นางจะถูกมองว่าเป็นคนของฮองเฮา” เขาหยุดเล็กน้อย

“แต่ตลอดสามปีที่ผ่านมา ข้าไม่เคยเห็นนางส่งข่าวใด ๆ เข้าวัง” อวี้เฉินพยักหน้า

“กระหม่อมก็ไม่เคยพบพะย่ะค่ะ” หยางจิ่งเซวียนมองไปยังร่างบนเตียง แววตาซับซ้อนกว่าที่เคย

“หากพระชายาถูกเหยียบย่ำ” เขาเอ่ยช้า ๆ

“ก็เท่ากับว่าข้าถูกเหยียบย่ำด้วย” คำพูดนั้นหนักแน่น ไม่ใช่เพราะรัก แต่เพราะศักดิ์ศรี

“ภรรยาของข้าไม่ควรเป็นสิ่งไร้ค่า ที่ใครจะทำอะไรก็ได้โดยไม่เกรงใจข้า” หยางจิ่งเซวียนหันกลับมา สีหน้ากลับมาเรียบสงบดังเดิม

“ข้าอาจไม่สนใจนาง แต่ข้าไม่ใช่คนไร้เหตุผล” เขาไม่เคยกลั่นแกล้ง ไม่เคยตั้งใจทำร้าย เขาเพียงไม่เข้าใกล้ แต่ดูเหมือนว่า ความไม่เข้าใกล้ของ

เขา จะกลายเป็นใบอนุญาตให้ผู้อื่นทำร้ายแทน หยางจิ่งเซวียนยืนเงียบอยู่ข้างเตียง ก่อนจะเอื้อมมือไปวางผ้าเย็นลงอย่างเบามืออีกครั้ง

“พักเถอะ” เสียงนั้นเบาจนแทบไม่ได้ยิน ไม่รู้ว่าเขาพูดกับนาง หรือกับตนเอง และเป็นครั้งแรก ที่รัชทายาทแห่งแผ่นดิน เริ่มตระหนักว่า ความเย็นชาของตน ได้ทิ้งบาดแผลไว้ลึกกว่าที่คิด

ท้องฟ้าเหนือวังหลวงมืดครึ้ม ลมหนาวพัดผ่านระเบียงยาวจนชายแขนเสื้อปลิวไหว

เซี่ยหลิงอวิ๋นยืนอยู่กลางตำหนักฮองเฮา พื้นหินเย็นเฉียบซึมผ่านฝ่าเท้า ตรงหน้าคือกระถางไฟที่คุกรุ่น กลิ่นควันลอยอวล

หายจากอาการป่วย ก็โดนฮองเฮาเรียกเข้าวัง ทุกอย่างไม่เคยจบสิ้น เกมการเมืองของคนสองฝั่งที่นางไม่เคยอยากเข้าไปเกี่ยวข้อง แต่กลับได้รับผลของมันปะทะเข้าเต็มแรงจนบาดเจ็บเจียนตาย

บนบัลลังก์หงส์ ฮองเฮาประทับอยู่ด้วยสีหน้าเย็นเฉียบ ข้างกายคือสตรีวัยกลางคนในชุดหรูหรา มารดาเลี้ยงของเซี่ยหลิงอวิ๋น ผู้เป็นลูกพี่ลูกน้องของฮองเฮาแห่งตระกูลขุนนางใหญ่

“แต่งเข้าจวนรัชทายาทตั้งนาน เจ้ายังสืบความลับอะไรไม่ได้เลย” ฮองเฮาเอ่ยเสียงเรียบ แต่คมชัดเชือดเฉือนและแสดงถึงความไม่พอใจ

เซี่ยหลิงอวิ๋นกำมือแน่น แต่ยังคงยืนหลังตรง

“หรือว่า…” ฮองเฮาหรี่ตา

“เจ้าจงใจไม่รายงาน” มารดาเลี้ยงของนางหัวเราะเบา ๆ อย่างไม่พอใจ

“เสียแรงที่พวกเราวางแผนส่งเจ้าเข้าไป ข้าก็ว่าแล้ว ลูกพ่อค้าก็ยังเป็นลูกพ่อค้า ไม่มีทางรับใช้ตระกูลได้ดี” คำพูดนั้นเหมือนมีด แต่เซี่ยหลิงอวิ๋นไม่สะทกสะท้านอีกต่อไป

ภาพในอดีตผุดขึ้นมาอย่างชัดเจน มารดาเลี้ยงไม่มีบุตรสาว มีแต่บุตรชาย ฮองเฮาไร้โอรส หวาดระแวงรัชทายาท ทั้งสองต้องการ “สาย” ในจวนตะวันออก และคนที่ถูกเลือก คือบุตรสาวที่เกิดจากตระกูลพ่อค้าที่สุดแสนต่ำต้อยเช่นนาง