7

“เจ้าถูกส่งไปเพื่อสืบ” ฮองเฮาเอ่ยต่อ

“แต่เจ้ากลับไร้ประโยชน์” เซี่ยหลิงอวิ๋นเงยหน้าขึ้น ดวงตานิ่งสงบ

“หม่อมฉันไม่อาจสืบอะไรได้ องค์รัชทายาทระวังตัว ไม่เคยเปิดโอกาสให้หม่อมฉันเข้าใกล้เพคะ” นางหยุดเล็กน้อย ก่อนเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

“และที่สำคัญ… หม่อมฉันไม่เคยคิดจะสืบ” บรรยากาศในตำหนักแข็งค้าง

“เจ้าว่าอะไรนะ!” ฮองเฮาทุบพนักตั่ง

“หม่อมฉันแต่งงานเพราะถูกบีบบังคับ” เซี่ยหลิงอวิ๋นพูดชัด

“เพื่อให้บิดารักษามารดา หม่อมฉันเพียงยื้อเวลาไม่ได้คิดทรยศผู้ใด”

“บังอาจ!” มารดาเลี้ยงตวาดลั่น

“เจ้ายังกล้าเถียง!” ฮองเฮาชี้ไปที่ขันที

“เอากะละมังน้ำมา!” ขันทีนำกะละมังทองใส่น้ำเต็มวางลงตรงหน้า ฮองเฮาเอ่ยสั่งอย่างเย็นชา

“ยกขึ้น ชูไว้เหนือศีรษะ ให้รู้ว่าการขัดคำสั่งผู้ใหญ่มีผลเช่นไร” เซี่ยหลิงอวิ๋นมองกะละมัง แล้วเงยหน้าขึ้นช้า ๆ

“หม่อมฉัน…ไม่ทำ” คำตอบนั้นทำให้ทั้งตำหนักอื้ออึง

“ต่อจากนี้ไป” นางเอ่ยช้า ๆ แต่หนักแน่น

“ห้ามพวกท่านมาสั่งให้หม่อมฉันทำสิ่งใดอีก” มารดาเลี้ยงหน้าซีด ฮองเฮาลุกพรวด

“เจ้ากล้าดีอย่างไร!”

“เพราะหม่อมฉันไม่ใช่คนของฮองเฮา” เซี่ยหลิงอวิ๋นกล่าวตรง ๆ

“และไม่เคยเป็น องค์รัชทายาทเป็นคนดี เป็นรัชทายาทที่เหมาะสม หม่อมฉันไม่มีวันทรยศสามี” คำพูดนั้นดังชัด ก้องไปทั้งตำหนักและในจังหวะเดียวกันนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นหน้าประตู

หยางจิ่งเซวียนก้าวเข้ามา ในฉลองพระองค์เต็มยศ ข้างกายคือหลี่อวี้เฉิน เขาหยุดยืน ได้ยินประโยคนั้นเต็มหู ดวงตาคมกริบหรี่ลงช้า ๆ

“จับตัวนางไว้!” ฮองเฮาตะโกนด้วยความโกรธ ขันทีและแม่นมกรูกันเข้ามา แม่นมยกมือขึ้น

“ตบปาก!” มือกำลังจะฟาดลง แต่เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นอย่างเย็นเฉียบ

“หยุด” ทั้งตำหนักเงียบกริบ หยางจิ่งเซวียนก้าวเข้าไป ถวายบังคมอย่างสมบูรณ์แบบ

“ถวายพระพร ฮองเฮา” ฮองเฮาหน้าเสีย

“รัชทายาท…เจ้ามาได้อย่างไร”

“กระหม่อมเข้าวังเพื่อเข้าเฝ้าฝ่าบาท” เขาตอบเรียบ

“ย่อมต้องมาคารวะฮองเฮาตามประเพณี” สายตาของเขาเลื่อนไปยังเซี่ยหลิงอวิ๋น ที่ถูกจับแขนไว้แน่น ผิวขาวขึ้นรอยแดงชัดเจน

“ไม่ทราบว่า…” เขาถามอย่างสุภาพ แต่แฝงความดุดัน

“ชายาของข้าทำสิ่งใดผิด ถึงโดนจับตัวเอาไว้เช่นนี้” ฮองเฮาอึกอัก

“นางเถียงผู้ใหญ่ ทำตัวไม่งาม และแต่งงานมานาน ยังไม่มีทายาท” หยางจิ่งเซวียนพยักหน้าเล็กน้อย

“เถียง…เรื่องอะไร” ฮองเฮานิ่งไป

“ส่วนเรื่องทายาท” เขาเอ่ยต่อ

“หากจะโทษนาง ข้าก็ผิดด้วย” บรรยากาศตึงเครียดขึ้นทันที หยางจิ่งเซวียนยกสายตามองฮองเฮาตรง ๆ น้ำเสียงเรียบสนิท

“ฮองเฮาก็ไม่มีโอรส เช่นนี้เรียกว่าผิดหรือไม่” คำพูดนั้น คมกริบยิ่งกว่าดาบ

“หยางจิ่งเซวียน!” ฮองเฮาทุบพนักตั่ง ร่างสั่นด้วยความโกรธ แต่รัชทายาทกลับนิ่ง ไม่สะทกสะท้าน

“ข้าขอตัวพาพระชายากลับ” เขากล่าวเรียบ ๆ สายตาดุดันกวาดผ่านขันที ทุกคนรีบปล่อยมือทันที

เซี่ยหลิงอวิ๋นทรุดตัว ขาอ่อนแรง ก่อนที่นางจะล้ม แขนแข็งแรงก็อุ้มร่างนางไว้ นางตกใจ รีบยกมือกอดคอหนาของเขาโดยสัญชาตญาณ สายตาทั้งสองสบกันใกล้ชิด

เขาปกป้องข้าจริง ๆ หรือ หัวใจของเซี่ยหลิงอวิ๋นสั่นไหว ความคิดนั้นทำให้นางแทบหายใจไม่ออก

ก่อนจะออกจากตำหนัก หยางจิ่งเซวียนหันกลับไปมองอย่างดุดันแข็งกร้าว

“แม่นม” เขาเอ่ยเรียก แม่นมชะงัก

“ตบคนที่จับตัวพระชายา เพราะทำให้ร่างกายของนางเป็นรอย” แม่นมหันไปมองฮองเฮา แต่ดวงตาคมของรัชทายาทจ้องนิ่ง

“หากไม่ทำ” เขากล่าวเสียงต่ำ

“เจ้าจะโดนแทน” แม่นมหน้าซีด จำต้องลงมือ เสียงฝ่ามือตบดังชัด

กลางตำหนักอันเงียบงัน ฮองเฮากัดฟันแน่น คนเป็นมารดาเลี้ยงได้แต่หน้าซีดเผือด ไม่กล้าพูดแม้แต่คำเดียว คั่งแค้น แต่ไม่อาจทำอะไรได้

หยางจิ่งเซวียนอุ้มเซี่ยหลิงอวิ๋น เดินออกจากตำหนักฮองเฮาอย่างสง่างาม ทิ้งไว้เพียงความเงียบ และความพ่ายแพ้ที่ไม่อาจเอ่ยคำใดได้

ลมยามเย็นพัดผ่านระเบียงวัง หยางจิ่งเซวียนยังคงอุ้มเซี่ยหลิงอวิ๋นไว้ในอ้อมแขน ก้าวเดินมั่นคง ราวกับน้ำหนักในอ้อมแขนไม่ต่างจากขนนก

เซี่ยหลิงอวิ๋นเม้มริมฝีปาก ก่อนจะเอ่ยเสียงแผ่ว

“ปล่อยหม่อมฉันลงเถิดเพคะ” เขาไม่ตอบ ฝีเท้าไม่ชะลอแม้แต่น้อย

“ไม่จำเป็นต้องอุ้มแล้ว” นางพูดอีกครั้ง น้ำเสียงยังคงสงบ แต่แฝงความอึดอัด

“มีคนมองอยู่มาก” หยางจิ่งเซวียนเพียงก้มมองนางแวบหนึ่ง แล้วอุ้มต่อไปเหมือนไม่ได้ยิน

เมื่อถึงรถม้า เขาก้าวขึ้นไปก่อน วางนางลงบนเบาะอย่างระมัดระวัง ก่อนจะขึ้นไปนั่งตรงข้าม

ม่านรถม้าปิดลง โลกภายนอกถูกตัดขาด เหลือเพียงความเงียบอึดอัดในพื้นที่แคบ

รถม้าเคลื่อนตัวช้า ๆ หยางจิ่งเซวียนมองนางครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถามเสียงต่ำ

“เรื่องเช่นวันนี้… เจ้าถูกกระทำเช่นนี้บ่อยหรือไม่”

เซี่ยหลิงอวิ๋นไม่ตอบทันที เพียงมองพื้นรถม้า นิ้วเรียวกำชายเสื้อแน่น

“แล้วเหตุใด…” เขาถามต่อ

“ไม่เคยบอกข้า” นางเงยหน้าขึ้น สบตาเขาตรง ๆ เป็นครั้งแรกตั้งแต่ออกจากตำหนักฮองเฮา ดวงตานั้นสงบ แต่เย็นชาจนเขาชะงัก

“องค์รัชทายาท” นางถามกลับช้า ๆ

“เคยสนใจหม่อมฉันด้วยหรือเพคะ” คำถามนั้น ไม่ดัง ไม่แข็งกร้าว แต่กลับหนักหน่วงอย่างประหลาด

หยางจิ่งเซวียนนิ่งไป เซี่ยหลิงอวิ๋นคลี่ยิ้มบาง ๆ เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความหวังปะปน