4

“พะย่ะค่ะ” หลี่อวี้เฉินลุกขึ้น เรียกหัวหน้าสาวใช้และคนรับใช้ในจวนมาสอบถามทีละคน ไม่นานนัก เขาก็กลับเข้ามารายงาน

“เรียนองค์รัชทายาท” อวี้เฉินเอ่ย

“พระชายาออกจากตำหนักตั้งแต่ยามสาย พร้อมสาวใช้คนสนิทนามพะย่ะค่ะ” มือของหยางจิ่งเซวียนหยุดนิ่งทันที

“ออกไปข้างนอก”

“พะย่ะค่ะ” หลี่อวี้เฉินตอบอย่างระมัดระวัง

“พระชายามิได้แจ้งจุดหมาย และยังไม่กลับเข้าจวนจนถึงบัดนี้” เงียบ... ความเงียบแผ่ซ่านในห้อง

หยางจิ่งเซวียนหรี่ตาลง ในดวงตาปรากฏแววครุ่นคิดอย่างชัดเจน

ออกจากตำหนักโดยไม่รายงาน โดยไม่รอเขา เป็นสิ่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

สามปีที่ผ่านมา เซี่ยหลิงอวิ๋นแทบไม่ก้าวออกจากจวนเลย

วัน ๆ อยู่แต่ในเรือน จัดการเรื่องภายใน ปรนนิบัติสามีอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง

แต่ตอนนี้… นางไม่รอ ไม่ถาม ไม่อยู่

หยางจิ่งเซวียนเอนตัวไปข้างหน้า สายตาเข้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว

“ตั้งแต่เมื่อใดที่พระชายาเริ่มออกไปเองเช่นนี้” หลี่อวี้เฉินตอบตามจริง

“ประมาณไม่กี่วันมานี้พะย่ะค่ะ” ไม่กี่วัน ตรงกับช่วงที่นางเริ่มเย็นชา เริ่มเมิน เริ่มหายไปจากสายตาของเขา ความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาอย่างช้า ๆ หรือว่านางไม่ได้แค่เปลี่ยนพฤติกรรม แต่นางตั้งใจถอยห่าง หยางจิ่งเซวียนหลับตาลงชั่วครู่ ก่อนจะลืมขึ้นอีกครั้ง เป็นครั้งแรก ที่เขาพบว่า ความเฉยเมยที่เคยมอบให้นาง กำลังย้อนกลับมาหาเขาเอง และครั้งนี้ เขากลับไม่อาจมองข้ามมันได้เหมือนเดิม

ยามเย็น ประตูจวนตะวันออกเปิดออกช้า ๆ รถม้าหยุดลงหน้าเรือนฝ่ายใน

เซี่ยหลิงอวิ๋นก้าวลงจากรถ สีหน้าเรียบสงบ ราวกับไม่ได้เหน็ดเหนื่อยจากการออกไปข้างนอก นางยังไม่ทันได้เปลี่ยนชุด สาวใช้ก็รีบเข้ามาแจ้งข่าว

“พระชายา พระสนมเอกมีรับสั่งให้ไปพบเดี๋ยวนี้เพคะ” เซี่ยหลิงอวิ๋นชะงักไปเพียงครู่เดียว ก่อนจะพยักหน้า

“ข้าทราบแล้ว” นางจัดเสื้อผ้าให้เรียบร้อย แล้วเดินตามไปโดยไม่เอ่ยถามเหตุผล

ตำหนักของ สนมเอกหลาน เงียบสงบ แต่เต็มไปด้วยความกดดัน

กลิ่นกำยานเข้มข้นลอยอวล หญิงวัยกลางคนในชุดหรูหรานั่งอยู่บนตั่ง ใบหน้าสวยงามแต่ดวงตาเย็นชา นางคือมารดาของหยางจิ่งเซวียน

อดีตสนมที่ได้รับความโปรดปราน และเป็นเหตุให้บุตรชายได้ขึ้นเป็นรัชทายาท เพราะฮองเฮาไร้ทายาทชาย เซี่ยหลิงอวิ๋นก้าวเข้าไป คุกเข่าลงอย่างเรียบร้อย

“หม่อมฉันถวายคำนับเสด็จแม่เพคะ” สนมเอกหลานไม่เอ่ยให้ลุก เพียงจ้องมองนางตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ได้ยินว่าวันนี้เจ้าออกไปข้างนอก” น้ำเสียงเรียบ แต่แฝงความกดดัน

“เพคะ”

“ใครอนุญาต” เซี่ยหลิงอวิ๋นก้มหน้า

“หม่อมฉันเห็นว่าไม่มีภารกิจอันใดในจวน จึงออกไปซื้อของจำเป็นเพคะ” เสียงหัวเราะเย็นดังขึ้น

“ซื้อของ” สนมเอกหลานเอนตัวพิง

“หรือไปติดต่อใครบางคนแทนฮองเฮา” คำพูดนั้นเหมือนเข็มแหลม แทงลงกลางใจ ตั้งแต่วันแรกที่แต่งเข้าจวน นางก็ถูกตราหน้าเช่นนี้เสมอ เพราะการสมรสครั้งนี้ คือพระราชประสงค์ของฮองเฮา

ฮองเฮาผู้ไร้โอรส ต้องการผูกอำนาจเอาไว้ จึงประทานสมรสให้เซี่ยหลิงอวิ๋น และนั่นเอง ทำให้ทั้งรัชทายาทและมารดาของเขาเชื่อว่านางคือ “คนของฮองเฮา” ไม่ใช่คนของจวนตะวันออก

“หม่อมฉันไม่เคยติดต่อผู้ใดเพคะ” เซี่ยหลิงอวิ๋นตอบเสียงเรียบ

“ไม่เคย” สนมเอกหลานหัวเราะหยัน

“ถ้าไม่ใช่คนของฮองเฮา แล้วเหตุใดนางจึงเลือกเจ้า” คำถามนั้น นางตอบไม่ได้ และไม่จำเป็นต้องตอบ

“คุกเข่าต่อไป” สนมเอกหลานสั่ง

“จนกว่าข้าจะอนุญาตให้ลุก” พื้นหินเย็นเฉียบ เข่าของเซี่ยหลิงอวิ๋นเริ่มชา

เวลาผ่านไปเนิ่นนาน ไม่มีใครพูดอะไรอีก เมื่อสาวใช้ยกถ้วยชาเข้ามา สนมเอกหลานปรายตามองนาง

“ไปคัดคัมภีร์บทนี้” นางโยนม้วนกระดาษลงบนพื้น

“หนึ่งร้อยจบ หากผิดแม้แต่ตัวเดียว อย่าคิดว่าจะได้พัก” เซี่ยหลิงอวิ๋นก้มลงเก็บ รับคำอย่างสงบ

“เพคะ” มือของนางสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะคุ้นชิน สามปีที่ผ่านมา นางถูกเรียกมาคุกเข่า ถูกใช้ ถูกกลั่นแกล้ง โดยไม่มีใครถามไถ่ด้วยความห่วงใย ไม่มีใครปกป้อง นอกจากสาวใช้คนสนิทที่คอยช่วยทายาให้เสมอ ไม่ว่าจะที่เข่าหรือมือที่ได้รับบาดเจ็บ

แม้แต่สามีของนางเอง ก็ไม่เคยเอ่ยปากสักคำ แต่อาจเพราะเขาไม่สนใจด้วยกระมัง ในอดีตนางทน เพราะไม่มีทางถอย แต่บัดนี้ ขณะนางคัดอักษร ดวงตากลับสงบนิ่งกว่าที่เคย คำพูดหนึ่งผุดขึ้นในใจอย่างชัดเจน พวกเขาไม่เคยมองข้าเป็นคนของที่นี่อยู่แล้ว เช่นนั้นางก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ต่อไป และเป็นครั้งแรก ที่การคุกเข่า ไม่ได้ทำให้นางรู้สึกต่ำต้อย หากแต่ทำให้นาง ตัดใจได้เด็ดขาดยิ่งกว่าเดิม

กลิ่นกำยานเข้มข้นยังคงอบอวลในตำหนัก แสงเทียนสั่นไหววูบวาบบนผนังไม้แกะสลักลายมังกร

เซี่ยหลิงอวิ๋นคุกเข่ามาเนิ่นนานจนแทบไม่รู้สึกถึงเข่าของตนเองแล้ว ฝ่ามือวางทาบบนพื้นหินเย็นเฉียบ

หลังตรงไว้ให้สง่างามที่สุด ทั้งที่ภายในสั่นคลอน เสียงบนตั่งดังขึ้นอย่างเย็นชา

“คุกเข่าให้ดี อย่าทำท่าทางเหมือนเจ้าถูกกลั่นแกล้ง”

ผู้เอ่ยคือหลานกุ้ยเฟย สนมเอกหลาน มารดาของรัชทายาท สตรีผู้เคยเป็นเพียงสนม แต่กุมอำนาจในตำหนักตะวันออกได้เพราะบุตรชาย

เซี่ยหลิงอวิ๋นก้มหน้า รับคำโดยไม่ตอบ นางรู้ดี คำพูดใด ๆ ล้วนเป็นความผิด