บทที่ 6 บทรักที่เย้ยฟ้าท้าดินnc

ชิงเว่ยครางอือม์ในลำคออย่างพึงใจ มือบางสอดขยุ้มกลุ่มผมของเขาเพื่อระบายความเสียวซ่าน ร่างกายของทั้งคู่เบียดเสียดเข้าหากันจนไร้ช่องว่าง ความร้อนรุ่มจากกายแกร่งถ่ายทอดผ่านเนื้อผ้าบางเบาจนผิวของเธอร้อนฉ่ามือหยาบกร้านของหวางเอี่ยนไม่ยอมอยู่นิ่ง เขาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเนียนนุ่ม ก่อนจะเลื่อนลงมาบีบเคล้นสะโพกกลมกลึงอย่างหนักหน่วงและดุดัน ความปรารถนาที่ถูกเก็บกดมาหลายวันระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก เขาไม่สนใจอีกต่อไปแล้วว่าใครจะเป็นเจ้าของเธอ ในวินาทีนี้ เธอคือเหยื่ออันโอชะที่เขาต้องกลืนกินให้สมใจ

“อา… เอี่ยน…” ชิงเว่ยหอบหายใจถี่เมื่อเขายอมถอนริมฝีปากออกไปซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่น เรียวลิ้นร้อนลากไล้ไปตามเส้นชีพจร ดูดเม้มจนเกิดรอยรักสีสดฟ้องความปรารถนาอันรุนแรงสายเดี่ยวของชุดเดรสถูกปัดให้หลุดพ้นจากลาดไหล่มนอย่างรวดเร็ว ผ้าชีฟองเนื้อดีร่วงหล่นลงไปกองที่ผืนทราย เผยให้เห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าที่งดงามสมส่วนภายใต้แสงจันทร์ เนินอกอวบอิ่มชูชันท้าทายสายตา หวางเอี่ยนครางต่ำในลำคอราวสัตว์บาดเจ็บ เขาประคองร่างบางให้นอนราบลงบนผืนทรายที่เย็นเฉียบ ทว่าอุณหภูมิในร่างกายของคนทั้งคู่กลับเดือดพล่านจนแทบจะเผาไหม้ซึ่งกันและกัน

“คุณสวยเหลือเกิน… ชิงเว่ย…” เขากระซิบเสียงพร่า ขณะที่ปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของเธอและของตนเองออกอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มแทรกกายเข้าไประหว่างเรียวขาที่แยกอ้ารอรับอย่างเต็มใจ มือหนากอบกุมทรวงอกเต่งตึง บีบเคล้นและใช้ปลายนิ้วสะกิดยอดอกที่แข็งขืนจนหญิงสาวบิดเร่าด้วยความเสียวซ่าน

ริมฝีปากร้อน

ครอบครองยอดปทุมถัน ดูดดึงและขบเม้มสลับซ้ายขวาจนชิงเว่ยต้องแอ่นอกรับสัมผัสนั้นอย่างลืมอาย

“อ๊า… เอี่ยน… ได้โปรด… อย่าทรมานฉัน…” เธอร้องขอเสียงกระเส่า เล็บแหลมคมจิกเกร็งลงบนลาดไหล่กว้างของเขาเพื่อระบายความซ่านสยิวที่แล่นพล่านไปทั่วท้องน้อย หวางเอี่ยนยกสะโพกกลมกลึงเหมือนลูกท้อขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะสอดประสานความแข็งแกร่งดุดันเข้าสู่ความอ่อนนุ่มที่คับแคบและเปียกชุ่มของเธอ

“อะอ๊ายยย ซี๊ด” ชิงเว่ยครางออกมาพร้อมกับสะบัดหน้าไปมาด้วยความเสียวซ่าน เมื่อความยิ่งใหญ่แทรกซึมเข้ามา ความรู้สึกจุกแน่นผสมผสานกับความเสียวซ่านจนสมองขาวโพลน “ซี๊ดด...แน่น..แน่นเหลือเกิน…” หวางเอี่ยนกัดฟันกรอด ข่มอารมณ์ดิบที่อยากจะกระแทกกระทั้นให้หนักๆ เขาแช่นิ่งอยู่ชั่วครู่เพื่อให้เธอปรับตัว ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออกอย่างเชื่องช้าและเนิบนาบในตอนแรก เพื่อลิ้มรสความอ่อนนุ่มที่ตอดรัดเขาราวกับจะกลืนกิน ทว่าความอดทนของชายหนุ่มมีขีดจำกัด เมื่อความนุ่มหยุ่นภายในตอดรัดถี่กระชั้นขึ้นตามแรงอารมณ์ หวางเอี่ยนก็ไม่อาจยับยั้งชั่งใจได้อีกต่อไป เขาเพิ่มจังหวะการถาโถมให้เร็วและแรงขึ้น ดุดันและดิบเถื่อนราวกับสัตว์ป่าที่กำลังเสพสังวาส เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังก้องแข่งกับเสียงเกลียวคลื่นที่ซัดฝั่ง

“ตอกเข้ามาอีก… เอี่ยน… แรงอีก… อ๊า!” ชิงเว่ยเรียกร้องอย่างไม่รู้จักพอ เธอยกสะโพกรับแรงกระแทกอย่างถึงพริกถึงขิง เรียวขางามตวัดรัดรอบเอวสอบของเขาแน่น เพื่อให้เขาสอดแทรกเข้ามาได้ลึกซึ้งยิ่งขึ้นหวางเอี่ยนคำรามในลำคอ เขาจับเรียวขาทั้งสองข้างของเธอพาดขึ้นบนบ่าแกร่ง เปิดเปลือยทุกสัดส่วนให้เขารุกล้ำได้อย่างถนัดถนี่ เอวสอบตอกกระแทกลงมาอย่างหนักหน่วง ทุกลมหายใจ มีเพียงความหิวกระหายที่ต้องการปลดปล่อย ทุกจังหวะที่ถาโถมเข้าใส่ ล้วนแฝงไปด้วยความรุนแรงที่ทำให้ชิงเว่ยต้องร้องครางหลุดการควบคุม

แห่งตัณหา กลิ่นคาวโลกีย์คละคลุ้งไปกับกลิ่นอายของทะเล ความสัมพันธ์ที่ผิดบาปถูกถักทอให้แน่นแฟ้นยิ่งขึ้นด้วยหยาดเหงื่อและแรงปรารถนาที่ไม่มีวันดับมอด... ทว่า… ในขณะที่ไฟราคะกำลังแผดเผาคนทั้งคู่อยู่เบื้องล่าง บนระเบียงชั้นสองของวิลล่าหรูที่มืดมิด กลับมีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องมองภาพกิจกรรมอันเร่าร้อนนั้นด้วยความสงบนิ่งที่ชวนให้ขนลุก จ้านรุ่ยหมิงนั่งนิ่งอยู่บนรถเข็นไฟฟ้า ม่านผมสีเข้มของเขาถูกลมทะเลพัดปลิวไหวบดบังดวงตาคมกริบ แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาเผยให้เห็นรอยกระตุกที่มุมปากหยักลึก… มันไม่ใช่รอยยิ้มของความเศร้าโศก หรือความหึงหวงของสามีที่ถูกสวมเขา แต่มันคือรอยยิ้มเย้ยหยันของนายพรานที่กำลังทอดมองสัตว์ สองตัวที่เดินเข้ามาติดกับดักอย่างโง่เขลา

“ช่างน่าขยะแขยง” เขาสบถในใจ สายตาทอดมองร่างสองร่างที่กำลังกระตุกเกร็งพรั่งพรูความสุขสมใส่กันและกัน รุ่ยหมิงไม่เคยมีความรู้สึกใดๆ ให้กับหรูชิงเว่ยเลยแม้แต่น้อย สำหรับเขา ผู้หญิงคนนี้ก็แค่ปลิงดูดเลือดที่พวกญาติๆ ส่งมาเกาะกินและสอดแนมเขา การที่เธอเลือกที่จะร่านสวาทกับเลขาของเขา ไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสูญเสียศักดิ์ศรี ในทางกลับกัน มันกลับเป็นข้ออ้างชั้นเลิศที่จะทำให้เขาสามารถเขี่ยผู้หญิงสกปรกคนนี้ทิ้งได้อย่างชอบธรรม และยังเป็นการกำจัดหวางเอี่ยน… หมากที่เริ่มจะควบคุมไม่ได้ ออกไปจากกระดานอำนาจของเขาในคราวเดียว

เกมชิงไหวชิงพริบไม่ได้วัดกันที่ว่าใครลงมือก่อน แต่วัดกันที่ว่าใครจะสามารถใช้จุดอ่อนของศัตรูมาเป็นอาวุธเชือดพวกมันเองได้แนบเนียนที่สุด เขากดรีโมทบังคับรถเข็นให้หมุนกลับเข้าสู่ห้องนอนที่มืดสนิท ปล่อยให้เสียงครวญครางของหมาจรจัดสองตัวดังแว่วแข่งกับผีสางริมทะเลคืนนี้พวกมันอาจจะเสพสุขกันจนลืมวันลืมคืน… แต่พรุ่งนี้เช้า นรกขุมที่แท้จริงกำลังรอต้อนรับพวกมันอยู่