บทที่ 7 เกมสังหาร

แสงแรกแห่งอรุณรุ่งสาดส่องเข้ามาในห้องอาหารของวิลล่าย่างตงไห่ บรรยากาศเช้านี้ดูเหมือนจะปกติตามครรลองของมัน ทว่ามวลอากาศกลับหนักอึ้งและเต็มไปด้วยคลื่นใต้น้ำที่พร้อมจะปะทุรุ่ยหมิงนั่งประจำที่หัวโต๊ะ จิบกาแฟดำด้วยท่วงท่าสง่างามและไร้อารมณ์เช่นเคย หวางเอี่ยนยืนอยู่ด้านข้าง ใบหน้าของเลขาหนุ่มซีดเซียวและมีรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด บ่งบอกถึงค่ำคืนที่สูญเสียพลังงานไปอย่างหนักหน่วง

เขาหลบสายตาเจ้านาย ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองและแล้ว นางพญาผู้กำชัยชนะ

(ในความคิดของเธอ) ก็ปรากฏตัว หรูชิงเว่ยเดินนวดนาดเข้ามาในชุดเสื้อคลุมผ้าไหมสีอ่อนที่ผูกสายรัดเอวไว้อย่างหลวมๆ ใบหน้าของเธอเปล่งปลั่งและสดใสราวกับดอกไม้ที่เพิ่งได้รับน้ำค้างยามเช้า ริมฝีปากที่ถูกแต่งแต้มด้วยสีชมพูระเรื่อเหยียดยิ้มหวานหยด

“อรุณสวัสดิ์ค่ะท่านประธาน… อรุณสวัสดิ์ค่ะคุณเลขา”

เธอเอ่ยทักทายด้วยน้ำเสียงสดใสเจื้อยแจ้ว ราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ชิงเว่ยจงใจเดินเฉียดร่างของรุ่ยหมิงไปหยุดยืนอยู่ข้างหวางเอี่ยน เธอวางมือเรียวลงบนลาดไหล่กว้างของเลขาหนุ่มเบาๆ แล้วบีบคลึงเล็กน้อยอย่างแสดงความเป็นเจ้าข้าวเจ้าของ

“คุณเลขาดูไม่ค่อยสบายเลยนะคะ สงสัยเมื่อคืนจะ ‘ทำงานหนัก’ ไปหน่อย”

หวางเอี่ยนสะดุ้งเฮือกราวกับถูกไฟช๊อต เขาไม่คิดว่าเธอจะกล้าทะไรบ้าบิ่นถึงเพียงนี้ เขารีบขยับตัวออกห่างจากสัมผัสของเธออย่างรวดเร็ว เหงื่อเย็นๆ เริ่มซึมตามไรผม

“ผม… ผมสบายดีครับคุณหรู” เขาตอบเสียงสั่น

“ทานเยอะๆ สิคะ จะได้มีแรงทำงานต่อ” เธอแสร้งทำเป็นห่วงใย หยิบจานขนมปังส่งให้เขา พร้อมกับส่งสายตายั่วยวนที่อ่านออกกันเพียงสองคน

รุ่ยหมิงยังคงจิบกาแฟอย่างเงียบงัน ดวงตาคมกริบกวาดมองการกระทำอันแสนจงใจของชิงเว่ยอย่างทะลุปรุโปร่ง เธอคิดว่าเธอกำลังปั่นหัวเขา คิดว่าการนำชู้รักมาเยาะเย้ยต่อหน้าจะทำให้เขาคลุ้มคลั่งและสูญเสียการควบคุม ช่างเป็นความคิดที่ตื้นเขินและโง่เขลาสิ้นดีรุ่ยหมิงวางถ้วยกาแฟลง เสียงกระทบของกระเบื้องดังก้องท่ามกลางความเงียบ ทำให้ทั้งชิงเว่ยและหวางเอี่ยนชะงัก

“หวางเอี่ยน” น้ำเสียงทุ้มต่ำและราบเรียบเอ่ยขึ้น ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังขนลุกซู่ “เตรียมเอกสารการโอนหุ้นของบริษัทลูกที่ซิงไห่ให้เรียบร้อย บ่ายนี้ฉันมีประชุมบอร์ดนัดพิเศษ”

“ครับท่านประธาน ผมจะรีบจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ” หวางเอี่ยนรับคำเสียงลนลาน รีบก้มหน้าก้มตาเตรียมรวบรวมแฟ้มเอกสาร หวังเพียงจะได้หนีออกไปจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้

ชิงเว่ยลอบยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ เธอคิดว่ารุ่ยหมิงกำลังพาลใส่ลูกน้องเพราะทำอะไรเธอไม่ได้ หญิงสาวเดินอ้อมโต๊ะไปยืนอยู่ฝั่งตรงข้ามกับรุ่ยหมิง เท้าแขนลงบนโต๊ะอาหาร จงใจโน้มตัวลงไปเบื้องหน้า เผยให้เห็นร่องอกลึกที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อคลุม

“แหม… ประธานจ้านใช้งานเลขาหนักจังเลยนะคะ ฉันเห็นแล้วอดสงสารไม่ได้ พอดีวันนี้ฉันว่าง… ไม่ทราบว่ามีอะไรให้ ‘คู่หมั้น’ อย่างฉันช่วยแบ่งเบาภาระได้บ้างไหมคะ?” เธอเสนอตัวด้วยรอยยิ้มท้าทาย หวังจะปั่นประสาทเขาให้ถึงขีดสุด

รุ่ยหมิงเงยหน้าขึ้นสบตากับดวงตาคู่สวยที่เต็มไปด้วยความอวดดีของหญิงสาว มุมปากหยักลึกกระตุกยิ้ม… เป็นรอยยิ้มที่เย็นยะเยือกจนสามารถแช่แข็งคนมองได้

“อยากช่วยงั้นหรือ?” รุ่ยหมิงเอ่ยเสียงเนิบนาบ “ได้สิ”

เขาเอื้อมมือไปหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่ประทับตรา ‘ลับที่สุด’ ซึ่งวางอยู่ข้างๆ ถาดอาหารขึ้นมา “นี่คือเอกสารสัญญาประมูลที่ดินแปลงสำคัญที่สุดของไตรมาสนี้

มันมีความสำคัญระดับคอขาดบาดตาย” รุ่ยหมิงเลื่อนซองเอกสารนั้นไปตรงหน้าชิงเว่ย “ฉันอยากให้เธอนำมันไปส่งให้ผู้จัดการฝ่ายสินทรัพย์ที่บริษัทด้วยตัวเอง… ห้ามให้คลาดสายตา และห้ามให้ใครเปิดดูเด็ดขาด” ชิงเว่ยชะงักไปเล็กน้อย เธอไม่ได้คาดคิดว่าเขาจะมอบหมายงานสำคัญระดับนี้ให้เธอ แต่เมื่อคิดดูอีกที มันก็เป็นโอกาสดีที่เธอจะได้ออกไปเฉิดฉายที่บริษัทในฐานะนายหญิงแห่งจ้านกรุ๊ป และที่สำคัญ… เธออาจจะได้หาเวลาแอบไปสานต่อความร้อนแรงกับหวางเอี่ยนในห้องทำงานของเขาด้วย

“ได้สิคะ ฉันจะดูแลมันอย่างดี ยิ่งกว่าชีวิตของฉันเลยค่ะ”

เธอรับซองเอกสารมาถือไว้ด้วยรอยยิ้มกว้าง

“ดี” รุ่ยหมิงพยักหน้าช้าๆ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ ราวกับพญาเสือที่กำลังมองเหยื่อเดินเข้าสู่กรงเล็บ

“และถ้าเธอว่างมากนัก… หลังจากส่งเอกสารเสร็จ ก็ช่วยแวะไป ‘ดูแล’ หวางเอี่ยนที่ห้องทำงานของเขาด้วยก็แล้วกัน ช่วงนี้เขาดูเหมือนจะขาดความอบอุ่น… และขาดความระมัดระวังไปหน่อย” คำพูดที่แฝงไปด้วยนัยยะอันตรายและน้ำเสียงที่เน้นย้ำคำว่า ‘ดูแล’ ทำเอาชิงเว่ยรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งค้าง เธอรู้สึกเหมือนถูกน้ำเย็นสาดโครมเข้าใส่อย่างจังเขาจงใจ… เขาจงใจส่งเธอไปหาหวางเอี่ยนที่บริษัท!หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น ความหวาดหวั่นเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ แต่ด้วยทิฐิและความจองหอง เธอจึงเชิดหน้าขึ้น “ไม่ต้องห่วงค่ะ… ฉันจะดูแลเขา… ให้อย่างดีค่ะ ท่านประธาน”

พูดจบเธอก็สะบัดหน้าเดินตึงตังออกไปจากห้องอาหาร ทิ้งให้รุ่ยหมิงนั่งมองตามแผ่นหลังบางนั้นด้วยสายตาสมเพช เกมนี้ใกล้จะถึงจุดจบแล้ว… และเมื่อหมากกระดานนี้ถูกล้ม ผู้ที่ต้องสูญเสียทุกอย่าง จะไม่มีวันได้ผุดได้เกิดอีกต่อไป