บทที่ 4 ความลับในห้องทำงาน

"อรุณสวัสดิ์ค่ะประธาน…เลขาหวาง" เธอส่งเสียงทักทายนุ่มนวล เป็นน้ำเสียงหวานที่เคยทำให้ชายหนุ่มมากหน้าหลายตาต้องชะงักมือและเหลียวมอง

“อรุณสวัสดิ์ครับคุณหรู” หวางเอี่ยนตอบรับด้วยน้ำเสียงสุภาพ ดวงตาคมของเขาช้อนขึ้นมองเธอเพียงแวบเดียว ก่อนจะรีบเลี่ยงออกไปมองทางอื่นตามมารยาท ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีที่สบตากัน ชิงเว่ยก็จับสังเกตได้ถึงรอยแดงระเรื่อที่พาดผ่านใบหูของชายหนุ่ม

“จะรีบไปไหนหรือคะคุณเลขา ไม่อยู่ทานมื้อเช้าด้วยกันหน่อยหรือ?” เธอเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม ขณะก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาอย่างจงใจ

“ผม…เอ่อผมเรียบร้อยแล้วครับ…” เขาชะงักไปชั่วครู่ พยายามจะขยับตัวถอยห่าง แต่หญิงสาวกลับก้าวเข้ามาใกล้มากขึ้น จนกลิ่นน้ำหอมยั่วยวนของเธอเคล้าคลออยู่รอบตัวเขา บดบังอากาศหายใจจนหมดสิ้น

“ดื่มสิคะ ฉันรินให้” ไม่รอให้เขาปฏิเสธ เธอเอื้อมมือไปจับมือของเขาไว้เบา ๆ มือเล็กนุ่มลื่นของเธอเลื่อนมาลูบไล้หลังมือเขาอย่างเชื่องช้าและแผ่วเบา ขณะที่น้ำชาอุ่นๆ ถูกรินลงถ้วยกระเบื้องเคลือบโดยมือเดียวกันนั้น สัมผัสนั้นแผ่วเบาแต่กลับร้อนรุ่มราวกับมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน หวางเอี่ยนเม้มปากแน่น กลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด

“คุณไม่ควร” เขาพยายามจะท้วงติงด้วยเสียงแหบพร่า

“ฉันควร…” เธอกระซิบแทรกขึ้นมาทันที รอยยิ้มยั่วเย้าประดับบนริมฝีปากสีสด

“ฉันรู้ว่าคุณ…รู้สึกยังไง” เสียงนั้นกระซิบชิดริมหู ใกล้เสียจนเขาสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ มันใกล้เกินกว่าที่เขาจะหาเหตุผลใดมาปฏิเสธได้ หวางเอี่ยนตัวแข็งทื่อ เขาเหลือบสายตาไปมองจ้านรุ่ยหมิง…ผู้เป็นเจ้านาย ที่ยังคงนั่งจิบกาแฟมองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนไม่ได้ยินอะไรเลย แต่เขารู้…รู้ดีแก่ใจว่าประธานของเขาไม่ได้หูหนวก

ทุกการกระทำ ทุกถ้อยคำ ล้วนอยู่ในโสตประสาทของชายผู้นั้นทั้งสิ้น ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีตีรวนขึ้นมาในอก แต่ความหอมหวานตรงหน้าก็เย้ายวนจนสติของเขาแทบจะแตกกระเจิง เวลาล่วงเลยไปจนถึงคืนถัดมา… ความมืดมิดเข้าปกคลุมวิลล่าย่างตงไห่จนเงียบสงัด เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนในยามดึกยังดังกังวานก้องอยู่ในโถงบ้านที่ไร้ผู้คน

ร่างบางในชุดเดรสสายเดี่ยวรัดรูปก้าวเดินไปตามทางเดินอย่างมั่นใจ เป้าหมายของเธอคือห้องหนังสือเล็กทางฝั่งตะวันตกของวิลล่า แม้ภายในจะมืดมิดแต่เธอก็รู้ว่าประตูไม่ได้ล็อก เธอผลักประตูเปิดเข้าไปช้าๆ โดยไม่เคาะให้สัญญาณใดๆ หวางเอี่ยนอยู่ที่นั่นจริงๆ เขากำลังนั่งตรวจแฟ้มเอกสารอยู่บนโซฟาหนังตัวใหญ่ อาศัยเพียงแสงสว่างสลัวจากโคมไฟตั้งโต๊ะ

“คุณ…” เขาเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นว่าใครเป็นผู้มาเยือนในยามวิกาลเช่นนี้ แฟ้มเอกสารในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น

“ฉันนอนไม่หลับ” หรูชิงเว่ยเอ่ยพร้อมเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ น้ำเสียงของเธอแหบพร่าและเต็มไปด้วยความนัย

“คุณช่วยฉันได้นี่คะ…” ก่อนที่เขาจะทันได้ตั้งสติหรือเอ่ยปากตอบโต้ หญิงสาวก็เดินทอดน่องเข้ามาหาเขาช้า ๆ ราวกับนางแมวป่าที่กำลังไล่ต้อนเหยื่อ แล้วทรุดตัวลงนั่งเบียดแนบชิดข้าง ๆ เขา มือเรียวเล็กเลื่อนลงไปวางทาบบนแผ่นอกกว้างของเลขาหนุ่มอย่างถือวิสาสะ สัมผัสได้ถึงก้อนเนื้อที่กำลังเต้นระรัวอยู่ภายใต้เสื้อเชิ้ต

“คุณคิดว่าฉันน่ารังเกียจไหม?” เธอช้อนสายตาขึ้นมองเขา เสียงของเธอสั่นนิด ๆ แสร้งทำเป็นอ่อนแอและเปราะบางอย่างแนบเนียน

“ไม่ใช่แบบนั้น…” หวางเอี่ยนพยายามหลบตากลมโตคู่นั้น เขาเบือนหน้าหนีเพื่อหลบหลีกความรู้สึกผิดที่ตีตื้นขึ้นมา แต่หญิงสาวไม่ยอมแพ้ เธอใช้ปลายนิ้วเชยปลายคางของเขาให้หันกลับมาสบตาเธอโดยตรง

“ฉันแค่เหงา…ฉันไม่เคยต้องอดทนกับความเงียบ ความว่างเปล่าแบบนี้มาก่อนเลยในชีวิต”

เธอพึมพำชิดริมฝีปากเขา ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนแทบจะเป็นศูนย์ ริมฝีปากสีสดของเธอแนบชิดลงบนริมฝีปากของเขาอย่างเชื่องช้า ในจังหวะที่เขายังไม่

ทันได้ตัดสินใจว่าจะผลักไสหรือตอบรับ ทั้งสองต่างก็โอนอ่อนให้กับอารมณ์ดิบเถื่อนที่ท่วมท้นขึ้นมาจนไม่อาจต้านทาน ความอดทนของหวางเอี่ยนขาดสะบั้นลงในวินาทีนั้น เขาโอบท่อนแขนแกร่งรัดเอวคอดของเธอไว้แน่น ริมฝีปากที่เคยนิ่งเฉยกลับตอบสนองจูบนั้นอย่างกระหายและเรียกร้อง มือซุกซนของหญิงสาวสอดลึกเข้าไปใต้เสื้อเชิ้ตที่เคยเนี๊ยบและเรียบหรู ลูบไล้แผงอกแกร่งอย่างปลุกเร้า ความร้อนรุ่มแล่นผ่านผิวหนังซึมลึกเข้าสู่หัวใจ ความเกรงใจต่อเจ้านายและความรู้สึกผิดชอบชั่วดีกลายเป็นเพียงเงาจาง ๆ ที่ถูกลบเลือนหายไปในค่ำคืนนั้น เสื้อเชิ้ตของเขาหลุดร่วงจากลาดไหล่ ด้านในของเดรสตัวสวยถูกรูดร่นลงช้า ๆ จนผิวเนื้อเนียนละเอียดกระทบเข้ากับไอเย็นของเครื่องปรับอากาศ ความวาบหวามแพร่กระจายไปทั่วสรรพางค์กาย เมื่อเรียวลิ้นร้อนชื้นสัมผัสลากไล้ผ่านปลายอกชูชัน ฝ่ามือหนาของเขาแนบกระชับกับสะโพกกลมกลึง บีบเคล้นอย่างหลงใหล

ทุกจังหวะของการเคลื่อนไหวเป็นเหมือนบทเพลงรักที่ไม่มีเสียง แต่กลับเร่าร้อนและเรียกร้องจนไม่อาจจะหยุดยั้ง เวลาล่วงเลยไปเนิ่นนานเท่าไรไม่มีใครในห้องนั้นรับรู้ เสียงลมหายใจแผ่วกระเส่าคลอเคล้าปะปนไปในความมืด เสียงกระซิบเรียกชื่อของกันและกันแผ่วเบายิ่งกว่าสายลมอ่อนเอื่อย ทว่าดังก้องอยู่ในโสตประสาทของคนทั้งคู่ หลังจากพายุอารมณ์สงบลง หวางเอี่ยนนอนนิ่งเงียบ เขากอดร่างบางกระสับกระส่ายของเธอไว้ในอ้อมแขนที่ยังอุ่นจัด หรูชิงเว่ยหลับตาพริ้ม ใบหน้าสวยงามอิงแอบอยู่กับแผงอกกว้างของเขาอย่างออดอ้อน เธอกำลังยิ้มเยาะให้กับชัยชนะที่ได้มาอย่างง่ายดาย แต่ทว่า... ความหลงใหลนั้นกลับมีอายุสั้นเพียงแค่ข้ามคืน