ตอนที่5

“มีอะไร”

มู่หวังสูดลมหายใจแผ่ว ก่อนจะตอบออกมาตามตรง

“องค์ชายห้า… ถูกพระชายาทำร้ายจนสิ้นสติ แล้วถูกนำไปวางทิ้งไว้ที่ประตูหลัง พ่ะย่ะค่ะ”

ปลายนิ้วที่วางอยู่บนโต๊ะชะงักเพียงเล็กน้อย แต่ใบหน้ายังคงสงบนิ่ง เขาเพียงพยักหน้ารับเบา ๆ ก่อนเอ่ยเสียงเรียบ

“องค์ชายห้ามาร่วมดื่มสุรามงคล จนเมาหนักเจ้าก็ช่วยส่งเขากลับตำหนักแล้วกัน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

มู่หวังประสานมือโค้งกายอีกครั้ง แล้วถอยก้าวออกจากห้องอย่างเงียบเชียบ

เยี่ยนอ๋องค่อย ๆ รินน้ำชาใส่ถ้วย ยกขึ้นจิบแผ่วเบา ริมฝีปากโค้งหยักขึ้น เผยรอยยิ้มบางเพียงครู่ ก่อนจะลดสายตามองตัวอักษรในฎีกาต่ออย่างเรียบนิ่ง

….

ตำหนักองค์ชายห้า (หลี่หรงอี้)

ภายในห้องที่เงียบสงบ แสงแดดยามสายลอดผ่านบานหน้าต่างส่องกระทบเรือนกายของบุรุษผู้หนึ่งที่ยังหลับไหลอยู่บนเตียงใหญ่

ทันใดนั้น ปัง!!!

ประตูถูกผลักเปิดออกเสียงดังสะท้าน

“หลี่หรงอี้!”

เสียงแหลมที่เปี่ยมไปด้วยโทสะดังลั่นขึ้น อัลตันฮวาก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ามืดครึ้ม ดวงตาเต็มไปด้วยอารมณ์โกรธ นางตรงรี่ไปยังเตียง ใช้มือเขย่าร่างที่นอนอยู่ด้วยแรงอารมณ์

“เจ้าคนสารเลว! เมื่อคืนทิ้งข้าไป ข้ารู้นะ เจ้าลอบไปหาไป๋หลิงเซี่ยในงานแต่งของนาง! หรือว่าเจ้ายังอาลัยอาวรณ์นางอยู่!”

หลี่หรงอี้ขมวดคิ้ว ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างอิดโรย เขาพยายามยันกายลุกขึ้นนั่ง ริมฝีปากเม้มแน่น ความปวดร้าวทั่วร่างยิ่งทำให้สีหน้าเขาเคร่งเครียด แววตาคมฉายแววงุนงงเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน

อัลตัลฮวาไม่หยุดโวยวาย เสียงสั่นเครือผสมโกรธเคือง

“ไหนว่าเจ้าจะช่วยข้าแก้แค้น ไหนว่าเจ้าจะทำทุกวิถีทางให้ข้าได้ในสิ่งที่ต้องการ! มาเมืองหลวงตั้งนานแล้ว เจ้ากลับไม่ทำอะไรสักอย่าง!”

หลี่หรงอี้ถอนหายใจ เอ่ยขึ้นเสียงต่ำ

“เจ้าออกไปก่อน”

นัยน์ตาอัลตัลฮวาเบิกกว้าง นางกัดริมฝีปากแน่น เอ่ยเสียงสั่นด้วยทั้งความโกรธและน้อยใจ

“เจ้า… เจ้าไล่ข้า? เสียแรงที่ข้าเชื่อใจเจ้า คนสารเลว”

นางระบายโทสะด้วยการทุบไปที่ตัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“หยุดได้แล้ว!!”

เสียงคำรามต่ำของหลี่หรงอี้ดังลั่น เขารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างของนางไว้แน่น ดวงตาแววโรจน์ด้วยความขุ่นเคือง จากนั้นผลักร่างบางออกอย่างแรงโดยไม่ลังเล

อัลตัลฮวาเสียหลัก ร่างบางเซถลาล้มลงกระแทกพื้นห้องเย็นเฉียบ ใบหน้างามหันไปมองเขา ดวงตาแดงก่ำ น้ำตาเอ่อคลอด้วยความคับแค้น

หลี่หรงอี้ทอดสายตามองสตรีที่ทรุดตัวลงบนพื้น ความดื้อรั้นและโกรธเคืองฉายชัดในแววตาของนาง เขาถอนหายใจยาว ก่อนจะยันกายลุกขึ้นจากเตียง ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า แล้วย่อตัวลงประคองร่างบางให้ลุกขึ้น

“เจ้าใจเย็นเสียก่อน”

เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยนเขาสบตานางพลางเอ่ยต่อ

“ข้าบอกแล้วมิใช่หรือ… ว่าในใจข้ามีเพียงเจ้า ส่วนไป๋หลิงเซี่ยนางยังมีประโยชน์อยู่ ข้าเพียงหลอกใช้นางเท่านั้น”

สิ้นคำ เขาก็ก้าวพานางไปนั่งลงบนเตียงกว้างฝ่ามือหยาบจับมือนางไว้แน่น

อัลตันฮวาหันหน้าหนี ใบหน้างามเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“เจ้าเคยรับปากข้า หากข้ามาเมืองหลวงเจ้าจะดูแลปกป้องข้า จะช่วยข้าแก้นแค้น แต่นี่แม้เพียงตำแหน่งชายารองข้ายังเป็นไม่ได้ หากรู้เช่นนี้ ข้าจะไม่มากับเจ้า”

ดวงตานางแดงก่ำ น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความน้อยใจและแค้นใจ

หลี่หรงอี้เอื้อมมือแตะไหล่บาง ดันให้นางหันกลับมา สบตาพลางเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล

“รอข้าได้ตำแหน่งรัชทายาทมาเสียก่อน… ข้าจะให้เจ้าทุกอย่าง ถึงตอนนั้นแม้แต่เสด็จแม่ก็ไม่กล้าขัดข้า”

ถ้อยคำของเขาหนักแน่นเสียจนนางเองก็พลันพยักหน้าตอบอย่างแผ่วเบา มือใหญ่ดันร่างเล็กให้เอนตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม แล้วโน้มตัวลงประทับริมฝีปากร้อนลงบนริมฝีปากนุ่มของนางทันที

“คนสารเลวเจ้าคิดจะรังแกข้าอีกแล้ว”

อัลตัลฮวาพึมพำเสียงแผ่ว พร้อมกับตอบรับสัมผัสร้อนแรงของเขาอย่างชำนาญ

บรรยากาศภายในห้องที่เงียบสงบพลันสะเทือนด้วยเสียงหอบหายใจและเสียงครวญครางเร่าร้อน หลี่หรงอี้ก้มลงมองสตรีใต้ร่างด้วยสายตาหลงใหล มุมปากยกยิ้มเล็ก ๆ อย่างพึงพอใจเพราะนางนั้นทำให้เขาเร่าร้อนอย่างบอกไม่ถูก นางไม่เหมือนสตรีเมืองหลวงที่ทั้งอ่อนแอและเชื่อง่าย แต่สตรีจากทุ่งหญ้าผู้นี้นางตรงไปตรงมา ดื้อรั้น ยิ่งนางขัดขืน ยิ่งทำให้เขาอยากปราบพยศและทำให้นางยอมศิโรราบใต้ร่างเขาอย่างเร่าร้อน

….