ตอนที่ 5

“นางไม่ใช่มารนางไม่เคยทำร้ายใคร คนที่คิดจะทำร้ายสิ่งที่ผิดธรรมชาติก็มีแต่มนุษย์เท่านั้น!” ชายหนุ่มเริ่มระเบิดโทสะปล่อยมือออกจากหญิงสาวแล้วก้าวออกไปประชันหน้ากับกองทัพสวรรค์ เจดีย์ใหญ่ดิ่งลงมาจากเบื้องบนครอบตัวบ้านที่หญิงสาวอยู่ทำให้ติดอยู่ด้านใน ชายหนุ่มกลับหลังหันอย่างตกใจก่อนวิ่งเข้าไปพยายามผลักเจดีย์เจ็ดชั้นที่ไร้ประตูเปิดปิด

“ปล่อยนางขุนพลสวรรค์ หากต้องการข้า ข้ายินดีอย่าทำอะไรนางและลูก”

“ไม่ ม่ายย อย่าพรากข้าจากท่านพี่” เสียงก้องกังวานดังลั่นภายในเจดีย์ไร้ซึ่งทางออกมีเพียงความเงียบและเสียงลมหายใจตน หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าก้มหน้าหยดน้ำตาหลั่งรินสะบัดหางเก้าหางสีน้ำตาลเข้มก่อนง้างกรงเล็บเรียกลูกไฟออกมาเหวี่ยงใส่เจดีย์หวังให้ทะลุออกแต่กลับเป็นดั่งเงาสะท้อนลูกไฟพุ่งกลับเข้าหาตนเองจนกระเด็นชนผนังเจดีย์

“ขุนพลสวรรค์!” ชายหนุ่มหันกลับมามองหน้าชายวัยกลางคนกระโดดลงจากก้อนเมฆ ท้องฟ้ายังคงอึมครึมหยุดเพียงแต่สายฝน

“กลับไปกับข้าแต่โดยดี มังกรสวรรค์ไม่อาจมีพันธะผูกพันได้ กฎสวรรค์เจ้าเข้าใจดี อย่าทำให้มันยากไปกว่านี้ ข้าสัญญาว่าจะไม่ทำอะไรนาง” เสียงขึมเอ่ยขึ้นอย่างน่าเชื่อถือ ชายหนุ่มเหลียวมองเจดีย์ที่ขังหญิงสาวอย่างจนใจ

“ข้ายินยอม” สิ้นเสียงแขนขาแปรเปลี่ยนเป็นเกล็ดรอบตัวกรงเล็บอันแข็งแกร่งตะกายขึ้นเหนือเวหาวนรอบเจดีย์หยดน้ำตาจากดวงตาที่เศร้าโศกต้องฝืนจากไปพร้อมแม่ทัพสวรรค์ ท้องฟ้าปลอดโปร่งเป็นปกติขุนพลสวรรค์ดีดตัวขึ้นลอยฟ้าก่อนแบมือรับเจดีย์ที่ลอยขึ้นพร้อมหดเล็กลงมาอยู่ในมือเผยให้เห็นร่างคนครึ่งจิ้งจอกเก้าหางประคองตัวขึ้นเงยหน้าชี้ไปทางคนที่กักขัง

“ข้าทำอะไรผิด สวรรค์ถึงลงทัณฑ์ข้า ข้าถือศีลตามองค์หนี่วาเหตุใดพวกสวรรค์ถึงทำกับข้าเช่นนี้!” หญิงสาวทรุดตัวลงกุมหน้าอกอย่างปวดร้าว “พรากคนที่ข้ารักจากไปถึงสองครั้ง ข้าผิดอะไร”

“เจ้าไม่ผิดแต่อาจผิดที่ชะตาถือเสียว่าเป็นการพิสูจน์ใจแล้วกัน ตัดใจซะจิ้งจอกไฟ”

“ข้าผิดที่ข้าเป็นจิ้งจอก ข้าผิดที่ข้าบำเพ็ญเพียรใช่หรือไม่ เช่นนั้นข้าจะเป็นมนุษย์ข้าจะได้อยู่กับท่านพี่ อยู่กันเป็นครอบครัว ข้าทำให้ได้” นางจิ้งจอกสยายหางลุกขึ้นยืนเหลียวมองก่อนยื่นมือใช้พลังจิตดึงดูดขวานที่ปักอยู่กลางท่อนไม้มาไว้ในมือ

“อย่าทำเช่นนั้น” ขุนพลสวรรค์ยกมือห้ามแต่ไม่ทันนางจิ้งจอกยกขวานตัดหางทั้งเก้าหางของตนก่อนล้มลงทรุดตัวเข่ากระแทกพื้น ท้องฟ้าคำรามมืดครึ้มสายฟ้าฟาดผ่าลงมายังบ้านเรือนในหมู่บ้านชาวบ้านหนีตายจ้าละหวั่น ขุนพลสวรรค์มองความวิปโยคที่เกิดขึ้นก่อนก้มมองนางจิ้งจอกคุกเข่ากุมมือหลับตาลง

“ข้าจะรักท่านหมื่นปีหมื่นๆปี” ประโยคกินใจเอ่ยพร้อมน้ำตาที่หลั่งเป็นสายโลหิตก่อนโน้มตัวลงหมดลมต่อหน้าต่อตาขุนพลสวรรค์ที่หลับตาแน่นก่อนลอยขึ้นท้องฟ้าปล่อยให้ร่างจิ้งจอกนอนไร้ลมหายใจอย่างเดียวดาย ไอขุ่นสีขาวกระจายคละคลุ้งรอบตัวดวงจิตจิ้งจอกลอยออกมาจากปากวนรอบร่างที่เริ่มเปลี่ยนสภาพเป็นจิ้งจอกสีน้ำตาลไร้หางเก้าหางก่อนลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า ฝ่ามือเรียวบางยืนอยู่ในอุทยานป่าท้อแบรับดวงจิตด้วยรอยยิ้มก่อนหมุนตัวกลับหลังเดินเข้าไปในป่าท้อสวรรค์

เจ้าแม่หนี่วาก้มมองซิ่วอิงที่นั่งเท้าคางหลับใหลด้วยความเพลินพาคนมองอดอมยิ้มไม่ได้ก่อนเดินออกไปปล่อยให้นางนั่งหลับอยู่ท่ามกลางป่าท้อ

ขาสองข้างก้าวขึ้นน้ำเมื่อสัมผัสได้ว่ามีเทพตนหนึ่งยืนอยู่บนศาลาเอามือจับไม้เท้าค้ำยันตนแล้วยกมืออีกข้างลูบเครายาวสีขาวยืนหลังงอด้วยความชรา

“เฒ่าจันทรา” ชายหนุ่มสวมชุดดำหันมองชายชรายืนยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ตรงหน้าอย่างแปลกใจ

“สุราพันปีเยียวยาหรือจะเท่าสิ่งที่คู่กัน” เสียงเอื้อนเอ่ยกล่าวอย่างมีเลศนัย

“ท่านมีอะไรให้ข้าช่วยงั้นรึถึงได้มาหาถึงที่ได้” เสียงตอบกลับเดินไปนั่งหน้าพิณที่วางไว้อยู่ตรงกลางศาลา