ตอนที่ 6

“ข้าจะมาชวนไปป่าท้อ เห็นว่าออกผลมากหากเทพองค์ใดได้ลิ้มรสจะอิ่มหนำไปตลอดสามภพ”

“ผลท้อข้าไม่ต้องการ ข้าต้องการเพียงสุราพันปี” ชายหนุ่มลงมือบรรเลงพิณอย่างสุดเศร้าส่งผ่านทางทำนอง

“งั้นรึไม่สนใจเช่นนี้ข้าก็จนปัญญา แต่ข้าส่งผู้นำสุรามาให้แล้วไม่ได้รับรึ”

“ได้มาก็หมดไป หากท่านมีอะไรให้ข้าช่วยก็บอกกล่าวได้แต่หากจะชวนไปไหนนั้นข้าขออยู่ที่นี่เสียดีกว่า”

“นางฟ้าสวรรค์ที่ป่าท้องดงามมากเลยนะหลี่จวิน” ชายชราก้มหน้าลงมาหรี่ตาหลอกล่อชายหนุ่มที่ดูไม่สนใจ

“ความรักคือการสูญเสีย ไม่มีรักใดมั่นคงและถาวร”

“หากเจ้าต้องการสุราพันปีอีกละก็ข้าจะนำมาให้อีกครั้งแล้วกัน” ชายชรายกมือลูบเคราด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม

“นับเป็นสิ่งประทานที่ดีที่สุด” เสียงตอบรับเอ่ยขึ้นแต่ตาและมือยังคงจดจ้องอยู่กับพิณไม่ได้สนใจท่าทีของชายชราแม้แต่น้อย

ซิ่วอิงนั่งลงอยู่บนแท่นนั่งในอุทยานสวรรค์เป็นจุดรวมความงดงามของนางฟ้าสวรรค์ที่อาศัยพักอยู่ ณ ที่แห่งนี้ ซิ่วอิงแม้จะมีกายที่ไม่ถาวรแต่ความงามอันดึงดูดนั้นกลับมีมากกว่านางฟ้าประทานพรหลายตน ขาสองข้างลอยตัวมาเหยียบพื้นผิวอุทยานอย่างคล่องตัวพร้อมไม้เท้าค้ำยันเดินผ่านนางฟ้าสวรรค์ที่หลีกทางย่อตัวคำนับจนเดินเข้ามาในม่านกั้นแท่นนั่ง ดวงตาเฉียบมองผ่านม่านบางไปทางหญิงสาวที่นั่งเล่นไอขุ่นจากพลังลมปราณของตนเองก่อนเป่าให้จางหาย เนื้อตัวเรืองรองมีแสงเปล่งประกายสะกดสายตาคนที่ยืนอยู่หลังม่าน

“ซิ่วอิง”

“หือ… เสียงแก่ๆเหมือนตาเฒ่าจันทรา” เสียงใสตอบรับกลับมาพร้อมปรายตามองขยับผ้าที่นุ่งน้อยชิ้นบังกายให้ดูมิดชิดขึ้น

“ข้าเอง” ชายชรายกไม้เท้าเปิดม่านก้าวเข้าไปยืนทิ้งระยะห่างจากหญิงสาวที่นั่งมองด้วยความนิ่งเฉย “ข้ามีบางอย่างอยากวานเจ้าทำ”

“เทพมังกรดื่มสุราพันปีแค่ครั้งละหน เหตุใดถึงต้องการอีกเล่า”

“ดวงจิตมังกรไม่คงที่ต้องรับการรักษาเยียวยาอย่างถูกวิธี โลกมนุษย์เดือดร้อนหนักฟ้าฝนหยุดตกเกิดความแห้งแล้งส่งผลลำบากทุกข์เข็ญพามนุษย์อดตาย ลำบากไปถึงเมืองวิญญาณเนื่องด้วยเหตุของดวงจิตมังกรแตกละเอียดหากประกบเยียวยาขึ้นใหม่ได้ ทุกสรรพสิ่งจะอยู่อย่างเป็นสุข”

“องค์หนี่วาเล่าเรื่องราวของเทพมังกรกับจิ้งจอกไฟให้ข้าฟังแล้ว การที่เทพมังกรเจ็บปวดมันก็เพราะเทพจากสวรรค์ ทำไมเทพสวรรค์ไม่ปรับความเข้าใจกับเทพมังกร มนุษย์จะได้อยู่อย่างสงบไม่ได้ผลกระทบอะไร”

“เทพมังกรรักสันโดษหากเจรจาไม่ถูกวิธีจะกลายเป็นมังกรพิโรธล่มสวรรค์ เจ้าชอบฟังเรื่องเล่าไม่ใช่รึซิ่วอิง หากเจ้ารับการไหว้วานจากตาเฒ่าที่แก่ชราผู้นี้ข้าจะเล่าเรื่องมังกรพิโรธล่มสวรรค์เป็นการแลกเปลี่ยนดีหรือไม่” การหว่านล้อมกล่าวหยิบยกเหตุผลนำความชื่นชอบเข้าล่อและเป็นผลสำเร็จเมื่อนางขยับตัวลุกขึ้นเดินเข้ามาหาชายชราช้าๆ

“ไหนเล่าสุราพันปี”

“ขอบใจเจ้ามากนะซิ่วอิง มีเพียงเจ้าเท่านั้นที่ทำสิ่งนี้ได้” ชายชราแบมือออกปรากฏขวดน้ำเต้าอยู่บนฝ่ามือลอยไปหาซิ่วอิงที่ยกมือรับมาถือไว้แล้วเขย่าเอียหูฟังน้ำ

“ข้ากลับมาต้องเล่าเรื่องมังกรพิโรธให้ข้าฟังด้วยนะตาเฒ่าจันทรา” ซิ่วอิงถือขวดน้ำเต้าย้ำเตือนชายชราอีกครั้ง

“แน่นอนไปหาข้าที่จันทรา ข้าจะเล่าเรื่องมังกรพิโรธให้ฟังพร้อมโสมหมื่นปีให้เจ้าเล่น”

“ดีจริง ข้าไปก่อนนะจะรีบไปหาให้เร็วที่สุดเลย” ซิ่วอิงโบกมือลาพร้อมลอยตัวกลายเป็นไอขาวขุ่นก้อนกลมลอยเรืองรองผ่านตำหนักสวรรค์มาถึงบึงบูรพาอย่างรวดเร็วดั่งใจหมายก่อนเปลี่ยนร่างเท้าแตะพื้นอยู่กลางศาลาที่ไร้ผู้อยู่อาศัยมีเพียงพิณวางไว้ ซิ่วอิงวางขวดน้ำเต้าไว้ข้างพิณด้วยรอยยิ้มก่อนหมุนตัวกลับด้วยรอยยิ้มสบายใจ

ปึก!