ตอนที่ 4

“ข้าไม่กล้าพบเทพมังกร แค่อยู่ในรัศมีสิบเก้าตัวข้าร้อนราวกับจะแตกขืนข้าอยู่ใกล้เทพมังกรตัวข้าต้องสลายก่อนเทพมังกรจะได้ดื่มสุราพันปีแน่ๆ”

“ฮิ ฮิ เด็กโง่” นางฟ้าสวรรค์ยกมือปิดปากขบขัน

“ข้าไม่เด็กแล้วนะ องค์หนี่วาบอกข้าว่าอายุข้าห้าร้อยปีแล้ว”

“ที่เด็กนะจิตใจเจ้าต่างหากละซิ่วอิง ฮิ ฮิ”

“พอได้แล้ว เจ้ามีอะไรทำก็ไปทำ ข้าจะอยู่กับซิ่วอิงก่อนข้าจะไปบำเพ็ญพันปี” เจ้าแม่หนี่วาหันมาบอกนางฟ้าสวรรค์ที่ย่อตัวคำนับแล้วลอยตัวออกไป ซิ่วอิงหันกลับมามองเจ้าแม่หนี่วาหลังจากมองส่งคนที่จากไปอย่างงุนงง

“ข้าจะเล่าเรื่องราวของจิ้งจอกไฟให้ฟังดีหรือไม่”

“จิ้งจอกไฟ น่าฟังจังเลย” ซิ่วอิงนั่งขัดสมาธิเงยหน้าเท้าคางมองเจ้าแม่หนี่วาที่เริ่มเล่าเรื่องหันมามองหน้าหญิงสาวด้วยรอยยิ้ม

“ณ โลกมนุษย์ยังมีจิ้งจอกไฟที่บำเพ็ญเพียรฝึกตนจนสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้ วันหนึ่งนางจิ้งจอกไฟได้เข้าไปเที่ยวเล่นในหมู่บ้านที่มีผู้คนอยู่มากมาย ด้วยเสน่ห์ของจิ้งจอกที่ติดตัวนางนั้นทำชายมากหน้าไม่อาจหยุดเกี้ยวพาราสีได้”

“เกี้ยวพาราสี คืออะไร” ซิ่วอิงขมวดคิ้วนิ่งคิด

“เอื้อนเอ่ยให้หลงในรักจนได้มาครอบครองกาย”

“อ้อ เหมือนที่นางฟ้าสวรรค์ชอบลักลอบแอบเข้าหาเทพมังกร”

“แล้วเทพมังกรทำอย่างไร” เจ้าแม่หนี่วายิ้มกริ่มถามต่อมองซิ่วอิงที่ตอบด้วยความใสซื่อ

“เทพมังกรไม่สนใจพวกนางเลย การเกี้ยวของนางไม่ล้ำลึก”

“งั้นรึ ฟังต่อแล้วกัน แม้ชายในหมู่บ้านจะเกี้ยวนางจิ้งจอกหลายคนแต่นางก็ไม่สนใจผู้ใดสนแต่การเที่ยวเล่นกินอาหารที่มนุษย์กินอย่างตื่นตาตื่นใจจนกระทั่งพบบุรุษหนุ่มรูปงามราวคุณชายเทพบุตร ทั้งสองสบตากันอย่างลึกซึ้งโดยบุรุษหนุ่มผู้นั้นไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกหลุมเสน่ห์จิ้งจอกไฟ”

“ว้าว นางต้องงดงามมากแน่ๆ”

“ใช่จิ้งจอกไฟงดงามมาก ทั้งสองเริ่มต้นเรียนรู้ซึ่งกันและกันแต่งงานกันอยู่กินดั่งสามีภรรยาจนกระทั่ง…”

เปรี้ยงงง!

ท้องฟ้าเกรี้ยวกราดส่งเสียงคำรามราวกับกำลังโกรธเคืองชายหนุ่มรูปงามยืนโอบกอดหญิงผู้เป็นที่รักมองสายฝนตกชุ่มฉ่ำพร้อมท้องฟ้าที่เกรี้ยวกราดอยู่ที่ประตูก่อนลูบท้องน้อยของนางด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุข

“แพ้ท้องหนักหรือไม่” เสียงสุขุมเอ่ยขึ้นพร้อมซบไหล่ลูบท้องน้อยที่ตั้งครรภ์อ่อนๆด้วยรอยยิ้มแห่งความสุข

“เพียงมีท่านพี่เคียงข้างข้าไม่หวั่นสิ่งใดแล้ว” คำตอบที่แสนหวานหูชวนคนฟังยิ้มปลื้มด้วยความรักก่อนสายฟ้าจะฟาดลงเป็นทางยาวจนหญิงสาวสะดุ้งตกใจยกมือปิดหูที่ชายหนุ่มยกปิดให้อยู่ก่อน ดวงตากลมโตเหลือบมองชายผู้เป็นที่รักอย่างมีความสุขก่อนที่ความสุขนั้นจะหมดลงเมื่อบางอย่างเดินผ่านรั้วเข้ามาอย่างอาจหาญ

“เจ้าทำผิดกฎสวรรค์กลับขึ้นไปรับโทษกับข้า มังกรดำ!” เสียงทะมึนของชายวัยกลางคนในชุดเกราะสีทองอันแข็งแกร่งผู้เป็นแม่ทัพสวรรค์ปรากฏกายขึ้นพร้อมกองทัพสวรรค์ที่ลงจากฟากฟ้ามายืนล้อมบ้านไม้เก่าๆ ชายหนุ่มขมวดคิ้วจับตัวหญิงสาวผู้เป็นที่รักให้หลบรักตน

“มังกรดำอะไรกัน” หญิงสาวจับแขนชายหนุ่มถามอย่างสงสัยแต่ไร้คำตอบใดๆกลับมา

“ข้าทำอะไรผิด ข้าเพียงต้องการรัก” คำตอบลึกซึ้งตอบกลับจากชายหนุ่มที่กำมือแน่น

หญิงสาวยื่นมือสัมผัสหลังชายหนุ่มที่ไอดำวนรอบกายก่อนหน้าผากจะมีเขางอกขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ปลายหอกจากเทพสวรรค์จ่อมาทางทั้งสองพร้อมฝนที่ตกกระหน่ำ

“ท่านพี่” หญิงสาวโอบกอดชายหนุ่มหวังจะรั้งโทสะที่กำลังจะเกิดขึ้น

“ข้าจะอยู่กับนาง พวกเจ้าไม่รู้จักความรักอย่าได้อาจมายุ่งเรื่องของข้า” ชายหนุ่มชี้หน้าขึ้นเสียงแข็งอย่างเกรี้ยวกราด

“เจ้าไม่รู้รึว่าเจ้าอยู่กินกับนางจิ้งจอกไม่ใช่หญิงชาวบ้านธรรมดา” เสียงของแม่ทัพสวรรค์ทำหญิงสาวผงะตกใจก้าวถอยห่างจากชายหนุ่มกำมือแน่นกัดริมปากสะบัดกรงเล็บแหลมคมออกมาก่อนจะวิ่งใส่แต่ชายหนุ่มจับเอวรั้งไว้

“ข้ารู้ตั้งแต่พบนางและข้ายินดีที่ตกอยู่ในมนต์ของนาง” เสียงขรึมตอบกลับทำหญิงสาวหันมองด้วยความนิ่งค้างสบตากัน

“มังกรสวรรค์กับมารจิ้งจอกรักกันไม่ได้!” การขัดขวางยังคงเป็นไปต่ออย่างไม่หยุดยั้ง