ตอนที่ 3

“สังหารนังปีศาจ! ฆ่า” เสียงฮึกเหิมดังอึกทึกกึกก้องอยู่ในหูร่างกายช่วงบนอุ้มท้องเป็นมนุษย์ส่วนช่วงล่างเลื้อยคลานหดหางหาทางรอดน้ำตาหยดลงอาบแก้มยืนลูบท้องอาลัยอาวรณ์มองชาวบ้านยืนล้อมหัวเราะสาปแช่ง จิ้งจอกน้อยใช้แรงสุดท้ายพยุงตัวลุกขึ้นวิ่งเข้ามาขู่แยกเขี้ยวกระโจนกัดชาวบ้านแตกฮือก่อนถูกตีเหวี่ยงเข้ากองไฟดิ้นทุรนทุราย

“จิ้งจอกน้อย…” หญิงสาวใช้หางฝ่าดงไฟรัดตัวจิ้งจอกน้อยเข้ามาโอบกอดหัวใจสัตว์เล็กเริ่มหยุดเต้นโรยรา “สรรพสิ่งล้วนอนิจจัง”

ค่อยๆก้มลงลูบขนจิ้งจอกน้อยอ้าปากคลายดวงจิตเรืองแสงเข้าสู่ตัวจิ้งจอกแล้วใช้หางรัดตัวจิ้งจอกเหวี่ยงออกไปไกลก่อนลอยฟ้าแต่กลับดิ่งลงสู่พื้นเพราะเจ็บท้อง

“สังหารปีศาจร้าย” เสียงชาวบ้านยังคงกึกก้องอยู่ในหัวจนล้มลงสิ้นใจในที่สุด ชาวบ้านทั้งหลายมองดูตื่นตาแห่เอาน้ำมาดับไฟแล้วกรูกันเข้ามามองร่างครึ่งคนครึ่งงูนอนสิ้นใจในขณะที่มือยังกุมท้องแก่

“ผ่าท้องปีศาจสังหารลูกหลานให้สิ้นซาก” เสียงหนึ่งดังขึ้นปลุกระดมคนก่อนมีหนึ่งคนถือมีดเดินเข้ามานั่งลงกรีดมีดผ่าท้องแก่ ท้องฟ้าแปรปรวนมืดครึ้มคมมีดกรีดลงจนสุดช่วยกันสองคนแหวกท้องแก่

ฟืบบ!

ลำตัวยาวดำทะมึนคล้ายงูมีหนวดยาวราวกับไม้เลื้อยแผงคอเหมือนสิงโต เกร็ดลงคางข้อศอก สันหลังเป็นหนามทอดยาวไปยันหาง ขาสี่ข้างมีกรงเล็บแข็งแกร่งลอยเหนือฟ้าไปอย่างรวดเร็วทำให้ชาวบ้านที่พบเห็นต่างแตกตื่นตระหนกตกใจและยิ่งตกใจจนต้องแทบวิ่งหนีเมื่อร่างที่ถูกผ่าท้องจางหายซึมเข้าสู่ผิวดินไปต่อหน้าต่อตาราวกับเรื่องราวเหล่านี้ไม่เคยเกิดขึ้น

ปึก!

น้ำเต้าตกลงสู่อกฉุดสติให้ชายหนุ่มลืมตาขึ้นมองน้ำเต้าบนอกก่อนลุกขึ้นนั่งวางมือชันเข่าจับน้ำเต้าตั้งไว้บนพื้นหย่อนขาลงน้ำช่วงร่างแปรเปลี่ยนเป็นเกล็ดดำขลับพร้อมหางยาวก่อนเปลี่ยนเป็นร่างมังกรดำทั้งร่างแหวกว่ายสู่ธาราโดยไม่รู้เลยว่ามีดวงตาคู่หนึ่งจับจ้องมองอยู่

นางฟ้าสวรรค์เดินตรวจลูกท้อตามต้นในสวนที่กว้างใหญ่บนสรวงสวรรค์ที่งดงามก่อนย่อตัวคำนับเจ้าแม่หนี่วาผู้ให้กำเนิดทุกสรรพสิ่ง

“คำนับองค์หนี่วา”

“ซิ่วอิงอยู่ที่นี่หรือไม่” เจ้าแม่หนี่วากวาดสายตามองรอบพร้อมเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานไพเราะ

“ไม่เห็นวี่แววเลยเจ้าแม่ ข้าวนตรวจดูทั่วแล้ว โดยปกติซิ่วอิงจะแอบมากินลูกท้อแต่ข้ายังไม่เห็นนางเลย”

“งั้นรึเช่นนั้นนางคงไปบึงบูรพา” เจ้าแม่หนี่วาอมยิ้มก่อนก้าวขาเดินดูลูกท้อที่มีผลใหญ่อย่างชื่นชมพลางหยุดชะงักเมื่อมีไอสีขาวขุ่นขนาดกำปั้นลอยเข้ามาอยู่ตรงหน้าเจ้าแม่หนี่วาก่อนเปลี่ยนร่างมีขาแขนหน้าตาราวกับนางฟ้าสวรรค์ต่างเพียงชุดที่สวมใส่ไม่มิดชิดเปิดส่วนเว้าโค้งเผยเรือนร่าง ทุกการขยับมีไอสีขาวคละคลุ้งวนรอบตัว

“ซิ่วอิง เจ้าแอบไปบึงบูรพามาอีกแล้วใช่หรือไม่” เจ้าแม่หนี่วาเดินต่อมองผลท้ออย่างชื่นชมโดยมีซิ่วอิงที่ปรากฏกายเมื่อครู่เดินตามทุกฝีก้าวด้วยรอยยิ้มสดใสตอบกลับอย่างอ่อนน้อม

“องค์หนี่วา ข้าแค่ทำตามที่ตาเฒ่าจันทราสั่งเท่านั้น”

“เฒ่าจันทราสั่งว่าอย่างไร” เจ้าแม่หนี่วาเหลียวหลังมองท่าทีของซิ่วอิงยกมือปิดปากหาวก่อนลดมือลงเมื่อสบสายตาคนด้านหน้า

“นำสุราพันปีไปให้เทพมังกร หากเทพมังกรขาดสุราหล่อเลี้ยงตบะเทพมังกรจะสลาย” ซิ่วอิงวาดมือทำท่าทางอย่างเห็นภาพทำนางฟ้าสวรรค์หลุดขบขันชอบอกชอบใจ เจ้าแม่หนี่วาหยุดเดินหันกลับมามองหน้าซิ่วอิงที่กะพริบตาถี่เกาหัวงุนงง

“แล้วเทพมังกรเป็นอย่างไรบ้าง”

“รูปงามหรือไม่ ฮิฮิ” นางฟ้าสวรรค์เอ่ยสมทบอย่างชอบใจมองหน้าซิ่วอิงที่เอียงหน้ากะพริบตาถี่นึกย้อนไปตอนที่แอบมองชายหนุ่มชุดดำเผยอปากรับสุราที่ไหลรินจากน้ำเต้าก่อนหันมองนางฟ้าสวรรค์แล้วหันมาตอบเจ้าแม่หนี่วาที่ฉีกยิ้มรอฟังคำตอบอยู่

“รูปงามแต่ดูทุกข์ใจ หากมีรอยยิ้มสักนิดคงเป็นที่หมายปองของนางฟ้าสวรรค์แน่ๆ” รอยยิ้มสดใสตอบตามที่เห็นอย่างไม่คิดอะไร

“งั้นรึแล้วเทพมังกรพบเจ้าหรือไม่” คำถามของเจ้าแม่หนี่วาเอ่ยต่อด้วยรอยยิ้มเช่นเดียวกับนางฟ้าสวรรค์ที่รอฟังคำตอบอย่างลุ้นใจจดใจจ่อจนออกนอกหน้า