บทที่ 1.6

ทุกสิ่งพังทลายลงอย่างสิ้นหวัง หญิงสาวเจ็บปวดราวกับร่างทั้งร่างถูกกรีดแยก นางอ้าปากหายใจหอบพยายามสะกดความเจ็บปวด ร่างทั้งร่างสั่นระริกจนไม่อาจขัดขืนหรือดันปิศาจร้ายออกไปให้พ้นกาย ได้แต่นอนนิ่งอย่างคนไร้วิญญาณ

ดวงตาดุดันก้มลงสบตาเหม่อลอย เขาสูดดมไปทั่วใบหน้า ลำคอ กระทั่งเริ่มขยับเอวสอบพร้อมกับเสียงครวญครางกระหึ่ม

ริมฝีปากคาวคลุ้งด้วยกลิ่นเลือดประทับลงมาหานาง ถานชิงหรูทั้งสะอิดสะเอียดและเกลียดชัง ถึงอย่างนั้นเรี่ยวแรงอันน้อยนิดที่หลงเหลือ ทำให้ไม่อาจดิ้นรนได้อีกแล้ว

นางเพียงปล่อยให้เขาสัมผัส เคล้นคลึง กระแทกกระทั้นอย่างคนที่ไร้วิญญาณ กระทั่งไม่นานเสียงคำรามพร้อมกับร่างกระตุกเร่าหยุดทุกอย่างลง เช่นกันกับสติของหญิงสาวที่ดับมอดลง

เช้าตรู่ของอีกวันที่ตื่นขึ้นในถ้ำน้ำพุร้อนบนยอดเขา ถานชิงหรูมองแผ่นหลังของบุรุษประหลาดด้วยดวงตาเกลียดชัง ยิ่งมองเห็นชุดเจ้าสาวสีแดงที่ถูกฉีกเป็นชิ้นๆ หัวใจของนางก็ยิ่งรวดร้าว สายตาเหลือบไปเห็นปิ่นปักผมตกอยู่ไม่ไกล กระทั่งแผ่นหลังของปิศาจร้ายที่ทำลายทุกอย่างในชีวิต

เพิ่งขยับลุกขึ้นยังไม่ทันได้ก้าวออกไปหยิบปิ่น บุรุษประหลาดผู้นั้นก็ลุกขึ้นหันหน้ามาหานาง ใบหน้ามอมแมมผมเผ้ารุงรังบดบังสายตาของเขาเอาไว้ ขณะที่เขาก้าวเข้ามาหาหญิงสาว

ถานชิงหรูถอยกรูดแต่เขากลับยื่นชามสมุนไพรมาให้ นางปัดมันตกลงบนพื้น

“ไสหัวไป! สัตว์ร้าย ปิศาจ! เจ้า...”

เขาปราดเข้ามาพร้อมกับสอดแขนกอดเอวนางเอาไว้แน่น ถานชิงหรูหัวใจหล่นวูบกลัวจนร่างสั่นระริก เขาก้มลงฉกชิงริมฝีปากของนาง สอดปลายลิ้นเข้ากวาดควานและดูดกลืนถ้อยคำด่าทอ กระทั่งดันร่างของนางเข้าไปชิดผนังหิน

ยิ่งนางดิ้นรนขัดขืนเขาก็ยิ่งแทรกตัวบดเบียด ท่อนขาเพรียวภายใต้เสื้อตัวยาวถูกแหวกออก ชุดของนางถูกเขาดึงทึ้งจนขาดวิ่น หลงเหลือปกปิดกายเพียงไม่กี่ชิ้น แค่เขาแหวกออกตัวตนของนางก็ถูกเปิดเปลือย

ถานชิงหรูดิ้นรนขัดขืน นางถูกเขารุกเร้าจนร่างกายเจ็บปวดยังไม่ทุเลา ถึงตอนนี้กลับถูกเขาสัมผัสส่วนอ่อนไหว กระทั่งลูบไล้ฝ่ามือไปทั่วผิวกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยของการร่วมรัก

เขาลงมืออย่างไม่ปรานีปราศรัยดังนั้นนางจึงบอบช้ำไปทั่วทั้งตัว

เสียงหอบหายใจกระเส่าดังขึ้นเมื่อเขาบังคับกุมมือนางไปวางยังแก่นกายแข็งขึงผงาดกล้า ถานชิงหรูกรีดร้องด้วยความกลัว แต่ลมหายใจของนางถูกช่วงชิงด้วยริมฝีปากร้อน กายสาวอ่อนยวบเมื่อปลายลิ้นร้อนพัวพันราวต้องการปลุกเร้า

ยิ่งเขาบังคับให้ฝ่ามือนางประทับกอบกุมตัวตนของเขา พร้อมกันนั้นก็ขยับมือเป็นจังหวะ เสียงหอบครางก็ยิ่งดังกระเส่าขึ้นข้างหู

จุมพิตบีบบังคับเลื่อนลงไปยังลำคอขาวผ่อง ขบเม้มลำคอกรุ่นกายสาวหนักหน่วงตามอารมณ์อันพลุ่งพล่าน เขา...ไม่ได้บีบบังคับให้นางรับตัวตนกล้าแกร่งของเขา แม้ว่าแก่นกายแข็งขึงจะตื่นตัวจนเต็มฝ่ามือของนาง

ถานชิงหรูหลับตาแน่น ร่างทั้งร่างสั่นเทาด้วยความกลัว ร่างใหญ่ที่กระทั้นเอวสอบตามจังหวะที่เขาบีบให้นางเลื่อนรูดปลายนิ้ว ทำให้นางหวาดหวั่นว่าเขาอาจโจนจ้วงเข้าหานางเมื่อใดก็ได้

เพียงแต่...เขาไม่ได้ทำ เพียงปลดปล่อยอย่างท่วมท้นกลางฝ่ามือน้อยที่บัดนี้เปรอะเปื้อนเปียกชุ่ม

จุมพิตแผ่วเบาที่ข้างแก้มทำให้ถานชิงหรูสะดุ้ง นางลืมตาขึ้นเมื่อร่างใหญ่ผละไป เขาก้มลงอุ้มนางขึ้นเดินเข้าไปด้านในถ้ำน้ำพุ จุ่มล้างมือเปียกชุ่มให้นาง ก่อนพากลับมาวางลงยังผืนหญ้า

ลืมตาขึ้นมองแผ่นหลังที่กำลังถอดเสื้อ หญิงสาวถอดกรูดยกสองขาขึ้นกอด กลัวเหลือเกินว่าสิ่งที่เพิ่งจบลงนั้นจะเป็นเพียงการเริ่มต้น หากแต่เขาเพียงโยนเสื้อเก่าๆ สีซีดที่เขาสวมติดตัวมาให้ก่อนเดินหายออกไป

ถานชิงหรูมองเสื้อตัวนั้นของเขาก่อนก้มลงมองตัวเอง กระทั่งเศษชิ้นส่วนของชุดเจ้าสาวขาดวิ่น ทำให้นางเข้าใจการกระทำของเขา

ถึงอย่างนั้นนางก็รังเกียจเกินกว่าจะสวมมัน เพียงเลือกหยิบเสื้อผ้าขาดวิ่นนั้นมาสวมปกปิดร่างกายที่เต็มไปด้วยร่องรอยแดงช้ำ