บทที่ 4

ฉันพักอยู่ในห้องพยาบาลสี่วัน

ตลอดสี่วันนั้น ริคาร์โดไม่เคยมาหาฉันเลยแม้แต่ครั้งเดียว

ถึงจะคาดไว้อยู่แล้ว แต่ในอกก็ยังอดเจ็บหน่วงขึ้นมาไม่ได้

อีกไม่กี่วัน ฉันก็จะออกไปจากที่นี่ได้แล้ว

ฉันปลอบตัวเองแบบนั้น

อีกไม่กี่วัน ริคาร์โดก็จะไม่ได้เจอฉันอีกต่อไป

ในตอนนั้นเอง ประตูห้องพยาบาลก็ถูกเปิดออก

ริคาร์โดเดินเข้ามา

โซเฟียคล้องแขนเขาอยู่

วันนี้ เธอสวมแหวนเพชรสีน้ำเงินวงนั้น

เพชรเม็ดใหญ่ส่องประกายเจิดจ้าจนน่าแสบตา สะท้อนแสงบาดหัวใจอยู่บนนิ้วเรียวของเธอ

“คุณเอลล่า”

โซเฟียปล่อยแขนริคาร์โด ก่อนเดินมาที่ข้างเตียงฉัน

บนใบหน้ายังคงมีรอยยิ้มแสดงความห่วงใยที่สมบูรณ์แบบ ราวกับซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

“พวกเรามาเยี่ยมคุณค่ะ รู้สึกดีขึ้นหรือยัง?”

“ดีขึ้นเยอะแล้ว” ฉันตอบเรียบๆ

แต่สายตากลับเลยผ่านเธอไปหยุดที่ริคาร์โด

เขายืนอยู่ด้านหลังเธอ มือวางบนไหล่ของเธออย่างเป็นธรรมชาติ

ท่าทางนั้น ทำให้ฉันนึกถึงเมื่อหลายปีก่อนขึ้นมาทันที

ตอนนั้น ฉันเองก็นอนอยู่บนเตียงในห้องพยาบาลนี้

และริคาร์โดก็ยืนอยู่ข้างฉันแบบนี้เหมือนกัน

ต่างกันแค่ว่า—

ตอนนั้น เขาจะจับมือฉันไว้

โซเฟียนั่งลงบนเก้าอี้ข้างเตียงอย่างสง่างาม ก่อนนั่งไขว่ห้าง

สายตาของเธอจับอยู่ที่ใบหน้าฉันตลอด

แต่ฉันรู้ดีว่า สิ่งที่เธอสนใจจริงๆ ไม่ใช่เรื่องพวกนั้น

“รอยแผลของคุณ…”

เธอพูดเบาๆ สายตาเลื่อนลงมายังรอยสักเล็กๆ ที่โผล่พ้นคอเสื้อคนไข้ของฉัน

“ต่อไปมันจะเป็นแผลเป็นไหมคะ?”

“น่าจะเป็น” ฉันตอบ

“น่าเสียดายจัง”

น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความเสียดายจอมปลอม

จากนั้นเธอก็หันไปมองริคาร์โด

“ที่รัก จำครั้งแรกที่คุณเห็นรอยสักของคุณเอลล่าได้ไหมคะ? ตอนนั้นคุณยังบอกเลยว่ามันสวยมาก”

ริคาร์โดไม่ได้พูดอะไร

สีหน้าสงบนิ่ง

แต่ฉันรู้ว่าเขากำลังฟังอยู่

โซเฟียค่อยๆ ลุกขึ้น เดินไปยืนข้างริคาร์โด

เธอยกมือขึ้นลูบต้นคอของเขาเบาๆ

ปลายนิ้วสอดเข้าไปใต้ปกเสื้อเชิ้ต การเคลื่อนไหวเป็นธรรมชาติและสนิทสนม ราวกับเคยทำแบบนี้มานับครั้งไม่ถ้วน

“รอยสักที่ต้นคอของคุณ…”

เสียงของเธอนุ่มนวล แฝงความไม่มั่นใจไว้อย่างพอดี

“ทุกครั้งที่ฉันเห็น มันทำให้ฉันนึกถึงว่า คุณกับคุณเอลล่าเป็นคนออกแบบมันด้วยกัน”

“งูที่พันรอบหัวใจ แล้วก็มีดอกไอริสกำลังบานอยู่ข้างใน…”

“ลายมันสวยมากจริงๆ ค่ะ แต่ในใจฉันกลับรู้สึกไม่สบายใจ”

เธอเงยหน้ามองริคาร์โด ดวงตาเหมือนสัตว์ตัวเล็กที่กำลังหวาดกลัว

“มันเป็นตัวแทนของอดีตที่ฉันไม่เคยรู้จัก”

เสียงของเธอเบาลงเรื่อยๆ

“มันทำให้ฉันรู้สึกไม่มั่นคง”

ห้องพยาบาลตกอยู่ในความเงียบ

ฉันมองริคาร์โด รอปฏิกิริยาของเขา

คืนวันนั้นเมื่อเจ็ดปีก่อน

ฉันคุกเข่าอยู่ด้านหลังเขา ใช้ปากกาวาดร่างลายสักลงบนผิวของเขาทีละเส้น

งู หมายถึงเขา

ดอกไอริส หมายถึงฉัน

และหัวใจ คือสัญลักษณ์ของความผูกพันที่แยกจากกันไม่ได้ระหว่างเรา

ตอนนั้น เขายืนอยู่หน้ากระจก มองลายสักนั้น พร้อมรอยยิ้มจริงใจที่แทบไม่เคยเผยออกมา

เขาพูดว่า—

นี่คือความลับของพวกเรา

ความลับที่มีแค่เราสองคนเท่านั้นที่รู้

แต่ตอนนี้

มือของโซเฟียกำลังแตะอยู่บนความลับนั้น

ริคาร์โดเงียบไปไม่กี่วินาที

จากนั้น เขาก็หยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาใครบางคน

“มาร์โก” เขาพูด “พาช่างสักมาที่ห้องพยาบาล เดี๋ยวนี้”

หลังวางสาย เขาก็ก้มลงมองโซเฟีย

สายตาอ่อนโยน

“แบบนี้ เธอก็จะไม่รู้สึกไม่มั่นคงอีกแล้ว”

คำพูดนั้นเหมือนมีดคมกริบที่แทงเข้ากลางอกของฉันอย่างแม่นยำ

ฉันมองเขา พยายามค้นหาความลังเลจากบนใบหน้าของเขา

สักนิดก็ยังดี

ความสับสน ความเสียดาย หรือความไม่ยอมปล่อยมือ

แต่ไม่มีเลย

สีหน้าของเขานิ่งและเด็ดขาด

ราวกับแค่ตัดสินใจเรื่องธรรมดาที่สุดเรื่องหนึ่ง

ยี่สิบนาทีต่อมา ช่างสักก็มาถึง

เป็นชายหนุ่มคนหนึ่ง

เห็นได้ชัดว่า พอเห็นภาพในห้องพยาบาล เขาก็ชะงักไป

“บอสครับ” เขาถามอย่างระมัดระวัง “แน่ใจนะครับว่าจะทำที่นี่…”

“แน่ใจ”

ริคาร์โดตอบไปพร้อมปลดกระดุมเสื้อเชิ้ต

โซเฟียช่วยถอดเสื้อให้เขา

คล่องแคล่วราวกับทำแบบนี้มาแล้วหลายครั้ง

แผ่นหลังของเขาเผยออกสู่สายตาอย่างสมบูรณ์

ฉันเห็นรอยสักนั้นชัดเจน

งูที่พันเกี่ยว

ดอกไอริสที่กำลังบาน

ลายที่ฉันเป็นคนออกแบบด้วยมือของตัวเอง

ทุกเส้น ทุกจุด ฉันจำได้หมด

“ใช้ตราหมีคู่ทับไปเลยค่ะ”

โซเฟียพูดกับช่างสัก

น้ำเสียงแทบปิดความพอใจเอาไว้ไม่มิด

“ตราประจำตระกูลรอสตอฟ ลบทับลายเดิมให้หมดไปเลย”

ช่างสักหันไปมองริคาร์โด

ริคาร์โดพยักหน้า ก่อนนั่งลงบนเก้าอี้

เสียงเครื่องสักเริ่มทำงาน ดังแสบหูในห้องพยาบาลที่เงียบสงัด

ตอนที่เข็มแทงลงบนผิวเป็นครั้งแรก กล้ามเนื้อแผ่นหลังของริคาร์โดเกร็งขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

แต่เขาไม่ส่งเสียงแม้แต่นิด

เพียงแค่จับมือของโซเฟียเอาไว้

“เจ็บไหมคะ?”

โซเฟียถามเบาๆ

เธอยังหยิบทิชชูมาเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริงบนหน้าผากเขาอีกด้วย

“ไม่เจ็บ”

ริคาร์โดมองเธอ

สายตาจริงจังและอ่อนโยน

“เพื่อเธอ เรื่องแค่นี้ไม่เจ็บหรอก”

ฉันมองรอยสักบนต้นคอเขาค่อยๆ หายไปต่อหน้าต่อตา

หมึกสีดำกลืนกินสีม่วงอ่อนของดอกไอริสทีละน้อย

กรงเล็บหมีทับลงบนลำตัวงู

ตราหมีคู่ของตระกูลรอสตอฟค่อยๆ ปรากฏขึ้นอย่างสมบูรณ์

สัญลักษณ์ที่แทนความสัมพันธ์เจ็ดปีของเรา

กำลังถูกลบออกต่อหน้าฉัน

และบนใบหน้าของริคาร์โด ไม่มีความเจ็บปวด

ไม่มีความลังเล

มีเพียงการยอมรับอย่างสงบนิ่ง

หรือแม้แต่—

ความพึงพอใจเล็กๆ

เพราะเขารักเธอ

ความจริงข้อนั้น เหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดลงมาจากหัวจรดเท้า

ช่างสักทำงานเร็วมาก

ไม่ถึงหนึ่งชั่วโมง รอยสักเดิมก็หายไปอย่างสมบูรณ์

แทนที่ด้วยตราหมีคู่ใหม่

ผิวบริเวณต้นคอแดงและมีเลือดซึมจากรอยเข็ม

แต่ลวดลายชัดเจนสมบูรณ์แล้ว

โซเฟียโน้มตัวเข้าไปมองอยู่นาน

สุดท้าย รอยยิ้มสดใสก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ

“สมบูรณ์แบบ”

เธอก้มลงจูบแก้มริคาร์โดเบาๆ

“ตอนนี้ มันเป็นของฉันคนเดียวแล้ว”

ริคาร์โดสวมเสื้อกลับเข้าที่

ยื่นมือไปโอบเอวโซเฟีย ก่อนก้มลงจูบหน้าผากของเธออีกครั้ง

เพื่อเธอ

เขาทำต่อหน้าฉัน

ลบร่องรอยของความสัมพันธ์เจ็ดปีของเราด้วยมือของตัวเองจนหมดสิ้น