ตอนที่ 7 สหายคนแรก

"คือ คือ คือว่าฉันไม่ได้ขโมยนะ ฉันวางเงินเอาไว้ให้เธอแล้ว นั่นไง"

หญิงสาวไม่เอ่ยเปล่ายังชี้ไปที่เหรียญนั้นด้วย สตรีที่มาใหม่มองตามมือเรียวทันที ก่อนจะสลับมองหน้านางอีกครั้ง เนื่องด้วยเงินที่วางเอาไว้มีค่ามากกว่าอาภรณ์ที่ขโมยไป หรือเรียกได้ว่าซื้อได้สิบตัวเลยก็ว่าได้

"เงินนั้นพอไหมคะ หากไม่พอฉันให้เพิ่มอีกได้นะ"

จูเฟิงเหยาเอ่ยพลางชูถุงเงินขึ้นเพื่อยืนยันว่าตนเองมีเงินจ่ายจริงๆ สตรีตรงหน้าเดินเข้ามาหานางใกล้ จูเฟิงเหยาเองก็ถอยหนีด้วยเช่นกัน ใบหน้าของสตรีผู้นั้นนิ่งค้างอยู่กับที่เหมือนกำลังพิจารณาอะไรบางอย่าง

"เหตุใดข้าถึงได้คุ้นใบหน้าเจ้านักเหมือนเคยเห็นที่ใด อ้อ! ตอนนี้เขากำลังตามหาตัวเจ้าอยู่"

สตรีนางนั้นรีบเอ่ยออกมาทันที จูเฟิงเหยามีท่าทีร้อนรนไม่รู้จะทำเช่นไร พนมไหว้หญิงสาวขอร้องไม่ให้บอกผู้อื่น

"พี่สาว ฉันรู้ว่าเราพึ่งพบกัน แต่ฉัน...เอ่อ...ข้าไม่ใช่คนไม่ดี อย่าส่งข้าให้พวกมันเลยนะ"

"เจ้าไปทำอันใดผิดมาหรือ"

"เราเป็นผู้หญิง...หมายถึงสตรีหน่ะ สตรีด้วยกันพี่คงเข้าใจหัวอกข้าใช่ไหม พวกนั้นจะจับข้าไปแต่งงานกับบุรุษที่มีภรรยาอยู่แล้วสิบสามคน ข้าไม่อยากเป็นเมียคนที่สิบสี่จึงได้หนีออกมาเช่นนี้ ขอร้องเถอะนะพี่สาว ช่วยข้าด้วย อย่าจับส่งข้าให้พวกนั้นเลย พี่เอาเงินของข้าไปทั้งหมดก็ได้ เอาไปทั้งถุงนี่เลย"

จูเฟิงเหยาไม่เอ่ยเปล่ายังยัดถุงเงินไปที่ฝ่ามือเรียวของสตรีนางนั้นด้วยความกระตือรือร้น เงินทองสามารถหาใหม่ได้ แต่หากถูกส่งตัวกลับไปแล้วไม่มีทางรอด หนีออกมาได้อีกแน่

"เดี๋ยวสิ! ข้ายังมิทันได้บอกเลยว่าจะส่งเจ้าให้พวกเขา"

"เช่นนั้นพี่สาวจะปล่อยข้าไปใช่ไหมคะ เอ้ย! เจ้าคะ"

"หากคำพูดของเจ้าก่อนหน้านี้มิได้โกหกข้าจริงๆ....."

"ข้ามิได้โกหกจริงๆเจ้าค่ะ จะให้ข้าสาบานที่ไหนก็ได้"

จูเฟิงเหยารีบเอ่ยแทรกทันทีเนื่องด้วยกลัวไม่เชื่อ พร้อมชูนิ้วสามนิ้วเป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงการสาบาน สตรีผู้นั้นมองหน้าหญิงสาวอีกครั้งอย่างพิจารณา พลางคิดในใจว่าสตรีตัวเล็กแค่นี้หากเป็นผู้ร้ายจริงๆก็คงจัดการไม่ยาก นางมีผู้ช่วยอย่างอี้จินที่ขายขนมอยู่หน้าร้านหากเกิดเรื่องอันใดขึ้นก็คงจัดการได้ อีกอย่างทั้งคำพูดคำจาของหญิงสาวผู้นี้ดูแปลกๆอีกด้วย

"ก็ได้ เช่นนั้นเจ้าไปหลบอยู่หลังร้านข้าก่อน"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ ขอบคุณจริงๆ"

จูเฟิงเหยาเอ่ยพรางเดินตามสตรีผู้นั้นไปที่หลังร้าน ดวงตางามกวาดตามองอย่างระมัดระวัง ก่อนจะพบว่าร้านแห่งนี้คงเป็นร้านทำขนมขายเป็นแน่

"เจ้ามีนามว่าอัน"

"......"

"หากบอกมิได้ก็ไม่เป็นอันใด"

"อ้อ จ้าวอิงอิง...ไม่สิ! ข้ามีนามว่าจูเฟิงเหยาเจ้าค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยตอบไปอย่างไม่ปิดบัง เพราะสตรีผู้นี้รู้อยู่แล้วว่าตนเองเป็นคนที่ถูกประกาศตามหาพร้อมตั้งเงินรางวัล ที่ใต้รูปก็มีชื่อตนเองเขียนอยู่

"ข้านามลู่เข่อซิน เจ้ามิต้องเรียกข้าว่าพี่ เพราะดูแล้วเจ้ากับข้าคงอายุเท่ากัน"

"เจ้าค่ะ เอ่อ...นี่เงินค่าเสื้อเจ้าค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยพรางยืนถุงเงินให้ลู่เข่อซิน แต่กลับถูกห้ามเอาไว้ก่อน พลางส่ายหน้าและนั่งลงตรงข้าม

"เจ้ามิรู้หรือว่ามันใช้เช่นไร"

"....."

จู่เฟิงเหยาส่ายหน้าเป็นคำตอบ ลู่เข่อซินถอนหายใจออกมา พลางคิดว่าสตรีผู้นี้คงมีคนคอยดูแลมากมายเป็นแน่ เพียงแค่เงินยังมิรู้ว่าจะใช้เช่นไร หรือจวนของนางไม่สอนเรื่องพวกนี้เลยหรือมีผู้ใดไม่รู้บ้างกัน ลู่เข่อซินกวาดตามองสภาพหญิงสาว จากใบหน้าแล้วดูเหมือนว่าจะงามล่มเมืองจริงๆด้วย งามกว่าสตรีในห้องหอทั่วไปเสียอีกเพียงแต่ว่างดงามถึงเพียงนี้เหตุใดมิเคยเห็น หรือได้ยินชาวบ้านล่ำลือกันนะ การแต่งกายก็ซอมซ่อหากร่ำรวยเหตุใดมิมีอาภรณ์ดีๆใส่ ถึงจะหนีออกมาจากจวนก็ตามเถิด