ตอนที่ 6 หลีกหนีการตามตัว

แสงจากดวงอาทิตย์ปลายยามเฉิน ส่องมากระทบใบหน้างามที่นอนหลับอยู่ใต้โต๊ะไม้หลับตาคน จูเฟิงเหยาตื่นขึ้นมาด้วยสภาพงัวเงีย มือเรียวยกขึ้นเช็ดที่มุมปากตนเองแบบลวกๆ ไม่คิดเลยว่าในสภาพเช่นนี้ตนเองจะหลับลงได้ หากมีคนคิดมิดีมิร้ายขึ้นมาจะทำเช่นไรกัน ร่างนี่ยิ่งแต่งดงามอยู่ หญิงสาวยันกายตัวเองลุกขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะหันไปยังบริเวณที่ชายผู้นั้นอยู่ แต่กลับพบว่าตอนนี้ไม่เห็นเขาแล้ว ร่างบางรีบเดินไปดูบริเวณนั้นทันที มือเรียวย่อกายไปสัมผัสพื้นที่ยังหลงเหลือคราบเลือดอยู่

"หรือว่าเขายังไม่ตาย หรือว่ามีคนนำศพเขาไปแล้ว" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ เมื่อคืนดันลืมตรวจดูว่าเขายังหายใจหรือเปล่า แต่สภาพกระอักเลือดออกมาคำโตขนาดนั้น เกรงว่าคงรักษาชีวิตไว้ไม่ได้แล้วล่ะ นี่มันชีวิตจริงไม่ใช่ในซีรีส์ที่เคยดูเสียหน่อย

"เอ๊ะ! หรือว่าโลกนี้จะมีคนแบบว่า...เหาะเหินเดินอากาศได้"

หญิงสาวพึมพำกับตนเองเบาๆ พร้อมทำท่าทางก่อนจะได้รับสายตาแปลกๆจากคนที่เดินสวนนางมา นางรีบทำท่าปกติทันที ก่อนะรีบเดินเข้าไปในตลาด บอกตรงๆว่าตอนนี้นางเองก็ไม่มีจุดหมายปลายทางเหมือนกันว่าจะไปอยู่ที่ใด ดวงตางามมองผู้คนโดยรอบก็พบว่าแต่งกาย คำพูดคำจา และการใช้ชีวิตเป็นคนยุคโบราณอย่างที่คิดเอาไว้จริงๆ แล้วแบบนี้นางต้องทำตัวอย่างไร ต้องเก่งป่ะแบบเปิดโรงเตี๊ยมร่ำรวย หรือว่าแบบทำตัวให้ท่านอ๋องหรือว่าองค์ชายตกหลุมรัก ปลูกผักขายเนื้อสัตว์ เปิดโรงสุราสูตรเด็ด หรือว่าคนไม่ธรรมดาอะไรทำนองนั้นเหมือนในซีรี่ส์ย้อนยุค นิยายข้ามภพที่ชอบอ่าน ข้ามมาขนาดนี้นางก็ต้องเป็นนางเอกของเรื่องนั้นสินะ

"แต่นางเอกที่ไหนจะตกอับ เป็นบ้าไม่พอสภาพตอนนี้ไม่ต่างจากขอทานเลยแม้แต่น้อย" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจพร้อมใบหน้าที่แสดงออกถึงความเบื่อโลกสุดๆ ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นคนกลุ่มหนึ่งที่ดูเหมือนกำลังจะตามหาคนอยู่ หญิงสาวเพ่งสายตามองใบหน้าคนที่อยู่ในภาพวาด ถึงแม้ว่ามันจะดูยากไปนิด แต่เมื่อดูดีๆมันเหมือนภาพเจ้าของร่างนี้ตอนที่นางส่องกระจกทองแดงมิผิด

"ตายแล้ว~"

หญิงสาวเอ่ยพลางรีบวิ่งไปหลบทันที

"เคยเห็นแม่นางผู้นี้หรือไม่ ท่าทางของนางดูเงอะงะ บ้าๆหน่อย"

ชายผู้นั้นที่ดูเหมือนว่าจะเป็นบ่าวรับใช้ที่ตระกูลเจียงส่งมา ให้ออกตามหาหญิงสาวเอ่ยถามร้านขายของ ที่ด้านล่างของรูปภาพมีเขียนข้อความเงินรางวัลนำจับอีกด้วย ดูเหมือนว่าคราวนี้หญิงสาวจะหลบหนียากเสียแล้ว เห็นทีว่าจะต้องหนีออกจากเมืองหลวงนี้ซะ

จูเฟิงเหยาค่อยๆพาตนเองลักลอบออกทางด้านหลังตลาดมาเรื่อยๆ พบเจอผู้ใดก็รีบหลบทันที ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มีเพียงจวนตระกูลเจียงเท่านั้นยังมีกลุ่มคนที่อยากได้เงินจากการจับนางไปแลกเงินรางวัลอีกด้วย ก่อนที่หญิงสาวจะไปสะดุดตากับราวตากผ้าที่หลังร้านของร้านๆหนึ่ง นางก้มมองตนเองในภาพที่อาภรณ์ขาดและเก่ามากๆ

"ในซีรีส์ผู้หญิงปลอมตัวเป็นผู้ชายไม่เนียนสักนิดยังมีคนจำไม่ได้ ฉันต้องลองหน่อย" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ ก่อนจะไปล้วงเอาเหรียญที่อยู่ในถุงเงินที่ขโมยออกมา หน้าตาของเหรียญเหล่านี้ทำเอาหญิงสาวต้องทำหน้าสงน เนื่องด้วยไม่รู้ว่าจะใช้มันอย่างไร เหรียญสีทอง เหรียญสีเงิน และเหรียญสีทองแดง แต่เมื่อเห็นว่าเหรียญสีทองมีมากที่สุด จึงหยิบมันออกมาหนึ่งเหรียญและวางมันทิ้งไว้ตรงนั้น แล้วหยิบเอาอาภรณ์ที่ตากไว้มา

"ขโมยหรือ!"

เสียงสตรีนางหนึ่งดังขึ้นด้านหลังหญิงสาว มือเรียวหยุดชะงักอยู่กลางอากาศหลังคว้าอาภรณ์มาได้แล้ว ก่อนจะรีบนำมันไปซ่อนไว้ที่ด้านหลัง หันหน้ามาทางสตรีที่มาของเสียงทันที หน้าหญิงสาวรนรานทำอะไรไม่ถูก