ตอนที่ 3 กาลเวลาผันเปลี่ยน

เมื่อวันก่อนมาโลกแห่งนี้ (ณ ห้องอาจารย์ที่ปรึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ )

"จ้าวอิงอิง วิชาสุดท้ายของชีวิตมหาลัยเธอแล้วนะ ผมเห็นคุณลงวิชานี้สองไม้แล้ว ทำไมยังเอฟอยู่ แบบนี้คุณคงจบทีหลังเพื่อน"

อาจารย์ที่ปรึกษาเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความไม่เข้าใจ เกรดเฉลี่ยของหญิงสาวก็มิได้น้อย แต่เพราะวิชานี้วิชาเดียวทำให้เธอต้องเสียเวลาเรียนอีกหนึ่งเทอมแทนทีจะได้จบพร้อมเพื่อน

"หนูพยายามแล้วค่ะอาจารย์ เทอมหน้าผ่านแน่นอนค่ะ"

หญิงสาวเอ่ยพรางยิ้มเกาที่ท้ายทอยส่งไปให้อาจารย์ มองกระดาษรักษาสภาพนักศึกษาที่ให้อาจารย์เซ็นชื่อ หญิงสาวเป็นนักศึกษาชั้นปีที่สี่มหาลัยแห่งหนึ่ง

หลังออกมาจากห้องพักก็เป็นสายแว็นเหมือนนักศึกษาทั่วไป ผู้ใดจะคิดเพียงเพราะเธอเห็นแมวข้างทาง มั่วแต่ดูแมวเลยไม่ได้ดูทาง ทำให้ไปชนเข้ากับขอบฟุตบาต ความทรงจำสุดท้ายคือภาพท้องฟ้าสีครามที่ใบไม้กำลังค่อยๆร่วงลงมาที่หน้านาง ก่อนทุกอย่างจะดับวูบไป

........

ปัจจุบัน

"หญิงสาวอนาคตไกล เป็นไงเล่านอกจากไม่มีอนาคตแล้ว ยังย้อนมาไกลกี่ร้อยปีก็ไม่รู้ อีกอย่างไม่รู้สถานที่นี้ยังมีอยู่จริงหรือไม่ แคว้นอะไรเนี้ยไม่เห็นมีบันทึกเอาไว้ในประวัติศาสตร์เลยด้วยซ้ำ"

หญิงสาวเอ่ยพรางแสยะยิ้มให้กับสภาพตนเองในตอนนี้

ฟิ๊ว~ ฉึก!

เสียงลูกธนูนับร้อยนับพันดอกพุ่งทะยานไปยังฝั่งศัตรู ฝูงลูกธนูเหล่านี้ยิ่งกว่าสายฝนเสียอีก ปลายแหลมคมสาดใส่จนฆ่าชีวิตฝั่งตรงข้ามไปได้กว่าร้อยคน แต่ถึงอย่างนั้นใบหน้าคมที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโลหิตจนดูน่ากลัว ทว่ากลับเต็มไปด้วยความกังวล การสูญเสียเหล่าทหารกล้าครานี้มากมายหนัก หากมองเพียงจุดมุ่งหมายคือการได้รับชัยชนะ มิผิดที่ศึกครานี้เขาสามารถนำทัพคว้าชัยมาได้อีกครั้ง แต่หากมองในอีกมุมเขานับว่าเป็นแม่ทัพใหญ่ที่แพ้ราบคาบในศึกนี้ เขาประมาทเกินไปที่ดูถูกคู่ต่อสู้ อาวุธศัตรูมีประสิทธิภาพเป็นอย่างมาก ทั้งแข็งแรงทนทาน เพียงฟันดาบสองคราก็สามารถทำให้ดาบของแคว้นซิงไห่หนานแตกละเอียด เหมือนกับว่าเป็นเพียงดาบของเล่นเท่านั้น หากครานี้เขามิมีแผ่นสำรองคงต้องพ่ายศึกไปแล้วเป็นแน่

"ท่านแม่ทัพ ระวัง!"

เสียงผู้ช่วยตะโกนเตือนมาแต่ไกล ลูกธนูสามดอกพุ่งมาทางเขา

เพล้ง เพล้ง! ฉึก!

ซูอันเพ่ยใช้กระบี่ในมือปัดป้องธนูทั้งสองดอกได้ทันท่วงที แต่ก็ยังไม่สามารถหลบอีกลูกได้ ปลายแหลมพุ่งเข้าที่ไหล่ซ้ายเฉียดหัวใจเขาไปไม่มาก แต่เขาหาได้ใส่ใจธนูที่ปักอยู่ ดวงตาคมมองปลายกระบี่ในมือที่สั่นสะท้านชี้คงพื้น พบว่ามีบางจุดที่แตกและเกิดความเสียหาย กระบี่ที่เขาใช้นับว่าแข็งแรงและประสิทธิภาพดีเยี่ยมยิ่งกว่าของเหล่าทหารเสียอีก ไม่คิดว่าลูกธนูเล็กๆจะทำให้มันเสียหายได้ขนาดนี้ ซูอันเพ่ยมองฝ่ายศัตรูที่ถอยทัพหนีหายไป ยอมจำนนต่อความพ่ายแพ้ให้แคว้นซิงไห่หนาน

"ท่านแม่ทัพเป็นอันใดหรือไม่"

เสี่ยวกังลูกน้องคนสนิทรีบเข้ามาดูผู้เป็นนายทันที ซูอันเพ่ยเพียงส่ายหน้าปฏิเสธ ก่อนจะชูธงแคว้นขึ้นเหนือศีรษะประกาศชัยชนะของศึกครั้งนี้ เสียงเหล่าทหารส่งเสียงโห่ร้องด้วยความภาคภูมิใจ คงมีเพียงแม่ทัพใหญ่ที่แววตากลับไม่ได้ภาคภูมิใจในศึกครั้งนี้เลยสักนิด

"ทุกคนจงฟังให้ดี พาเหล่าพี่น้องที่ได้รับบาดเจ็บทุกคน ทุกนาย กลับแคว้นห้ามให้ตกหล่นแม้เพียงคนเดียว"

ซูอันเพ่ยเอ่ยพลางกระโดดจากหลังม้า เข้าไปช่วยแบกหามทหารที่นอนจมกองเลือดกับพื้นดิน สายฝนโปรยปรายเทลงมาเหมือนกำลังตอกย้ำความล้มเหลวที่เข้ากำลังเผชิญ ลูกน้องทั้งสี่คนมองตามผู้เป็นนาย ด้วยเข้าใจดีว่าถึงแม้จะชนะศึกแต่ชายหนุ่มกลับรู้สึกผิดหวังจนน่าเห็นใจ

"ท่านแม่ทัพ ท่านไปทำแผลก่อนดีหรือไม่ขอรับ ฝนตกหนักแล้ว"

ซือหานผู้ช่วยอีกคนเข้ามาบอกผู้เป็นนายเนื่องทนดูไม่ได้ ที่ไหล่ของซูอันเพ่ยยังคงมีโลหิตสีแดงไหลออกมาเรื่อยๆไม่หยุด เขาเพียงหักปลายธนูออกเท่านั้น ช่วยยกหามศพทหารอย่างกระตือรือร้น หน้าที่พวกนี้เขาไม่ต้องทำก็ได้ คนที่เหนื่อยและใช้พลังมากที่สุดในศึกนี้ก็คือแม่ทัพใหญ่แห่งแคว้นซิงไห่หนาน กว่าสองชั่วยามในสนามรบ

ครึ่ม! คลืน~

เสียงฟ้าร้องและฝนเม็ดใหญ่กระหน่ำตกมาไม่หยุด ซูอันเพ่ยยืดตัวตรงกวาดตามองสนามรบที่เต็มไปด้วยคราบเลือด มองร่างทหารที่ถูกแบกห้ามกลับแคว้นในใจของเขาเจ็บปวด มือหนายกขึ้นกุมที่ไหล่ซ้าย เดินเซไปยังกระโจมที่ตัวเองอยู่ ลูกน้องพยายามเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกปฏิเสธ หลังถึงกระโจมมือหนาค่อยๆถอดชุดเกาะออกทีละชิ้นและโยนมันไปที่พื้น ก่อนจะถอดอาภรณ์ท่อนบนออก เผยให้เห็นร่างกายกำยำสมชายชาติทหาร หลังกว้างมีแต่หมัดกล้าม ผิวกายเนียนละเอียดแต่เต็มไปด้วยบาดแผลจากการถูกฟันบนแผ่นหลัง ความลึกของบาดแผลแต่ละที่ลึกจนทิ้งรอยแผลเป็นเอาไว้