ตอนที่ 20 สมกับที่เขาว่าเจ้าเป็นสตรีบ้า

ป๊อกๆ เพล้งๆ

เสียงตีเหล็กดังก้องไปทั่วโรงหลอม ทุกคนต่างทำหน้าที่ตนเอง ไม่เว้นแม้กระทั่งหญิงสาว ตอนนี้หน้าที่หลักๆของนางคือขนฟืนไม้มาที่เตาหลอม นางพิจารณาแล้วว่ายังเป็นการหลอมแบบดั้งเดิม เชื้อเพลิงที่มีอยู่ทำให้ความร้อนไม่มากพอ เพราะฉะนั้นนางจึงคิดว่าที่ดาบคุณภาพเช่นนั้น สาเหตุใหญ่อีกหนึ่งอย่างคือความร้อนขณะหลอม เพราะอุณหภูมิมีผลต่อความบริสุทธิ์ของเหล็ก และประสิทธฺิภาพการใช้งาน

"เร่งมือหน่อย อย่ามัวชักช้า"

"เจ้าค่ะ"

หญิงสาวถูกตำหนิเนื่องด้วยยืนดูนานเกินไป ช่วงนี้ทุกคนวุ่นวายกันมากเนื่องด้วยนางได้รับข่าวว่ากำลังจะเกิดสงครามขึ้นอีกในไม่ช้า คิดมาถึงตรงนี้ก็อดรู้สึกนับถือคนผู้นั้นมิได้ อาการบาดเจ็บยังไม่หาย เขานังทุ่มเทเพื่อบ้านเมืองขนาดนี้ แอบรู้สึกผิดเหมือนกันที่นางตั้งใจจะเอาเรื่องพวกนี้มาต่อรองกับเขา คนเราก็ต้องมีชีวิตอยู่ถึงจะช่วยผู้อื่นได้ เพราะเช่นนั้นนางแค่หาประโยชน์เพื่อเอาชีวิตรอดเท่านั้น

"นั้นคืออันใดหรือ"

จูเฟิงเหยาเอ่ยถามรุ่ยฉีที่นั่งพักอยู่ใกล้กองฟืน

"สิ่งนี้หรือ"

รุ่ยฉีชี้ไปยังก้อนหินที่ติดกลับมากับพวกแร่เหล็กที่ใช้ก่อนการถลุง

"ก้อนหินน่ะ ติดมาด้วยแบบนี้ทุกครา จึงต้องแยกออกมาก่อนเอาไปทิ้ง"

รุ่ยฉีเอ่ยอย่างอธิบาย จูเฟิงเหยารีบเข้าไปดูใกล้ๆด้วยรู้สึกคุ้นตาเหมือนเคยเห็นที่ใดมาก่อน

"บิทูมินัส นี่มันถ่านหินนี่"

หญิงสาวพึมพำออกมาเบาๆพร้อมรอยยิ้ม นางจำไม่ผิดแน่ เป็นถ่านหินที่เด็กโลหะหรือวิศวกรด้านวัสดุรู้จักกันดี เพราะมันเนื้อแน่น สีน้ำตาลออกไปทางดำ ผิวมันวาว เหมาะสำหรับเป็นเชื้อเพลิงในการถลุงโลหะ

"บิๆอันใดของเจ้ากัน เห็นก้อนหินยังกับเห็นทองคำมีค่าเสียอย่างนั้น มิน่าผู้คนถึงเรียกเจ้าว่านางบ้า"

ชายหนุ่มเอ่ยพลางส่ายหัวให้นาง จากนั้นลุกขึ้นไปทำหน้าที่ของตนเองต่อ

ตกดึกในคืนนั้นเอง โรงหลอมที่ไร้เงาผู้คน เพราะที่นี่คือค่ายทหารการป้องกันแน่นหนา ตรวจสอบคนเข้าออกเป็นอย่างดี ทำให้ไม่ต้องมีคนคอยเฝ้าระวัง อีกทั้งที่นี่คือโรงหลอมเท่านั้น ตำราและข้อมูลทุกอย่างถูกเก็บรักษาเป็นอย่างดี ไม่มีทางที่จะถูกขโมยไปได้ มีเพียงวัตถุดิบแต่ไร้วิธีการมิมีอันใดให้น่ากังวล จูเฟิงเหยาศึกษาวิธีการหลอมของคนในยุคนี้มาแล้วคร่าวๆตลอดหลายวันที่ผ่านมา เมื่อแน่ใจว่าตัวเองสามารถลงมือทำได้แล้ว ก็เลยไม่รอช้า เวลาผ่านไปเรื่อยๆไม่รู้ว่าตนเองจะสามารถทำสำเร็จในคราแรกไหม

“ขอให้ข้าทำสำเร็จตั้งแต่คราแรกด้วยนะเจ้าคะ ไม่เห็นแก่ข้าก็ขอให้เห็นแก่บ้านเมือง ข้าเพียงใช้ประโยชน์จากมันเพื่อเอาตัวรอดเท่านั้น”

หญิงสาวยกมือขึ้นพนมมืออ้อนวอนต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ เช่นไรก็ต้องบนบานเพื่อเอาโชคเอาชัยเสียก่อน เมื่อเรียกความมั่นใจแล้วก็มองหาวัตถุดิบ นำส่วนผสมที่สังเกตมาตลอดหลายวันมาวางตรงหน้า เพียงแค่ต้องลดละบางส่วนเท่านั้น เพื่อให้ได้สูตรเคมีตามที่ต้องการ

"คิดถึงโปรแกรมสุดล้ำสมัยจัง มิต้องมาคำนวณเช่นนี้“

หญิงสาวมองกองโลหะกองโตที่หลอมออกมาแล้วใช้การไม่ได้ก็เสียดาย ทรัพยากรที่นี่มีมากมายไม่จำกัดเพียงแค่ใช้เวลามากในการทดสอบและหาความรู้ มิเหมือนยุคปัจจุบัน หากสงสัยอันใดหรือไม่แน่ใจก็ท่องเว็บไซต์ อ่านงานวิจัย และนำมาทดลองก็จบ

จูเฟิงเหยานำถ่านหินมาใช้เป็นเชื้อเพลิงในการหลอม เพราะอยากอยากทดสอบว่ามันทำให้เหล็กที่ได้บริสุทธิ์กว่าของที่หวั่นโรวทำหรือไม่ ใส่ส่วนผสมทางเคมีที่จดจำชื่อและเวลาตอนผู้อื่นหลอมออกมา นางทำตามขั้นตอนเพราะกลัวว่ามันจะระเบิดจนถูกจับได้เสียก่อน

“ท่านแม่ทัพหยุดทำไมหรือขอรับ”

ชู่ว!!

ซูอันเพ่ยเอ่ยส่งสัญญาณให้เงียบเสียง และย่อกายลงมองไปยังเงาตะคุ่มๆที่กำลังวุ่นอยู่หน้าเตาหลอม เปลวเพลิงจากไฟทำให้เขามองเห็นรูปลักษณ์ของคนผู้นั้นจากที่ไกลๆ ถึงแม้ว่าจะไม่เห็นหน้าก็รู้ได้ว่าเป็นสตรี สตรีในค่ายแห่งนี้มีเพียงผู้เดียว ทำให้เราไม่ต้องเดาว่าเป็นผู้ใด