ตอนที่ 21 สืบเรื่องนางไปถึงไหนแล้ว

“นั่นมันแม่นางเฟิงเหยามิใช่หรือขอรับ หรือว่านางจะเป็นสายสืบจากแคว้นอื่นจริงๆ”

ฟู่เหย่มองตามสายตาผู้เป็นนาย สตรีนางนั้นกำลังวิ่งไปมาทำบางสิ่งอยู่หน้าเตาหลอมกลางดึก

“สืบเรื่องนางไปถึงไหนแล้ว”

“คาดว่าจะได้ข้อมูลครบวันมะรืนขอรับ สายของเราบอกว่าข้อมูลนางน้อยมาก แต่ก็มั่นใจว่าเป็นคนแคว้นชิงไห่หนานจริงๆ”

“เป็นคนแคว้นชิงไห่หนาน ก็มิได้หมายความว่านางจะไม่ได้ทำงานให้แคว้นอื่น”

“ท่านแม่ทัพหมายความว่านางเป็นกบฏ ขายข้อมูลให้แคว้นอื่นเช่นนั้นหรือ ทะทะโทษประหารเก้าชั่วโคตรเลยนะขอรับ”

ฟู่เหย่เอ่ยพลางกลืนน้ำลาย เหตุการณ์เช่นนี้เคยเกิดขึ้นมาแล้ว และมีตัวอย่างให้เห็นมานักต่อนัก ถึงเช่นนั้นเพราะอำนาจและเงินทองก็หวานเสียจนทำให้ผู้คนหลงผิด ซูอันเพ่ยมองนางอยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันหลังกลับไป เพราะเช่นไรที่นี่ก็ไม่มีข้อมูลอะไรสำคัญให้ต้องเป็นกังวล เขาก็อยากรู้เช่นกันว่านางจะทำอันใดได้

“อื้ม! ใช้ได้”

หญิงสาวเอ่ยขึ้นด้วยความพอใจ หลังเทน้ำเหล็กลงแม่พิมพ์หล่อที่นางทำไว้ก่อนแล้วเช่นกัน ตอนนี้นางยังคิดไม่ออกว่าจะตรวจสอบเช่นไรว่าส่วนผสมที่หลอมได้มีคุณภาพหรือไม่ แต่ดูจากน้ำเหล็กแล้วแตกต่างจากของที่หวั่นโรวหลอมออกมามาก จึงคาดว่าคุณสมบัติคงต่างกัน เพราะมีสิ่งเจือปนเยอะจากทรายเหล็กที่ได้จากการถลุง ทำให้มีสเลกหรือสิ่งเจือปนมาก ปัญหาใหญ่ต่อจากนี้คือร่างกายที่บอบบางและแขนที่ไร้เรียวแรง หากจะให้ตีเหล็กเคาะสิ่งเจือปน คงใช้เวลาไปหลายวันเป็นแน่

“วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกัน”

เพราะเกรงว่าหากมีคนผ่านไปมาบังเอิญเห็นคงมิดีแน่ เมื่อคิดได้เช่นนั้นและรอจนน้ำเหล็กเย็นก็แกะแบบ และเก็บข้าวของเตรียมตัวกลับไปนอน หญิงสาวใช้เวลาทำไปหลายชั่วยาม จนรู้ตัวอีกทีไม่กี่เค่อตะวันก็จะโผล่พ้นขอบฟ้าแล้ว นางใช้ผ้าพันดาบในมือไว้และค่อยๆย่องกลับที่พักตนเอง

“ผู้ใดน่ะ”

เสียงหนึ่งดังขึ้นข้างหลังหญิงสาว ร่างบางหยุดชะงักทันที ไม่กล้าแม้แต่หันหลังไปดู กลัวว่าจะถูกจับได้เสียก่อน คนผู้นั้นเดินอ้อมนางมาที่ด้านหน้า หญิงสาวจึงยิ้มกว้างตอบกลับไปเมื่อรู้ว่าเป็นผู้ใด และไม่ลืมที่จะซ่อนดาบเอาไว้ที่ด้านหลัง

“แม่นางเฟิงเหยานั่นเอง เช้าตรู่ถึงเพียงนี้เจ้ามาทำอันใดที่โรงหลอม ยังมิถึงเวลาเข้างานเลยด้วยซ้ำ”

“ท่านลุงหลัวเกานั่นเอง ข้าขยันเจ้าค่ะ รู้สึกนอนไม่หลับจึงได้ออกมาเดินเล่น ยืดเส้นยืดสาย”

หญิงสาวพยายามหาข้อแก้ตัว

“เดินเล่นไกลถึงเพียงนี้เชียวหรือ”

“ออกกำลังกายน่ะเจ้าค่ะ เห็นทหารออกกำลังทุกเช้าข้าเองก็อยากแข็งแรงด้วยเช่นกัน”

“แล้วด้านหลังเจ้ามันคืออันใด เหตุใดต้องคุมผ้าเอาไว้เช่นนั้น เจ้าขโมยของในโรงหลอมหรือ”

หลัวเกาเอ่ยพลางชี้ไปที่หญิงสาวอย่างจับสังเกต หญิงสาวรีบปฏิเสธทันทีด้วยใบหน้ารนราน นางโกหกผู้ใดเป็นที่ไหนกัน

“เป็นเศษเหล็กที่ทิ้งแล้วเจ้าคะ ข้าเห็นมันไม่ได้ใช้งานจึงเอามาพันผ้าไว้ ค่อยยกออกกำลังเช่นนี้ไงเจ้าคะ ข้าจะได้มีกล้ามแขนใหญ่ๆงามๆเหมือนท่านลุงอย่างไรล่ะเจ้าคะ”

หญิงสาวเอ่ยพลางทำท่าทียกออกกำลังกายให้หลัวเกาดู

“เจ้านี้แปลกเหมือนที่ผู้อื่นว่าจริงๆ เป็นสตรีก็อยากมีหมัดกล้ามเหมือนบุรุษด้วย เช่นนั้นเจ้าออกกำลังไปเถิด ข้าไปเตรียมตัวก่อน”

“เจ้าค่ะๆ เชิญเจ้าค่ะ”

หญิงสาวเอ่ยพลางยกมือโบกลาหลัวเกา เมื่อเห็นว่าไปจนสุดสายตาแล้วก็ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ด้วยความโล่งใจ โชคดีที่ท่านลุงไม่ได้มีความรู้เกี่ยวกับโรงหลอมเสียเท่าไหร่ วันๆทำหน้าที่ขนฟืนเหมือนกับนางเพราะอายุมากแล้ว

“หากชอบ…”

ตุบ!

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นที่ด้านหลังจนร่างบางตกใจล้มลงไปนั่งที่พื้นทันที

“หากชอบออกกำลังเสียขนาดนั้น ต่อไปนี้ทุกเช้าก็ตื่นมาวิ่งพร้อมเหล่าทหารกล้าช่วงยามเหมาเป็นเช่นไร”

“ท่านแม่ทัพ!”

จูเฟิงเหยาเอ่ยออกมาเมื่อเงยหน้าแล้วพบว่าเป็นผู้ใด