ตอนที่ 18 ใบหน้านางดำ ถูกใจข้าดี

ชีวิตแม่ทัพใหญ่ต้องนำทัพออกศึกทุกคราอยู่แล้ว ทุกสนามรบ ทุกศึกสงคราม สามารถเอาชีวิตของเขาไปได้หรือแม้กระทั่งนอนหลับในเรือนก็ตาม บิดาของเขาก็เป็นหนึ่งในคนที่สละชีพในสนามรบ คนที่จากไปเหลือเพียงเถ้ากระดูกส่งกลับจวน ส่วนคนที่ยังอยู่กลับเหมือนตายนับครั้งไม่ถ้วน เพราะความทรมานในใจที่เกิดขึ้น เขาจึงสัญญากับตนเองว่าไม่อยากเห็นใครต้องทุกข์ทรมานเช่นนั้นเพราะเขาที่จากไป

"ใบหน้านางดำ ถูกใจข้าดี"

ชายหนุ่มเอ่ยเล่นด้วยท่าทีอารมณ์ดี ก่อนจะมองแบบแผนปริมาณวัตถุดิบใช้ในการหลอมเหล็ก ที่หวั่นโรวรวบรวมมาให้ทุกสูตร

"หากเจ้าชอบสตรีใบหน้าดำ ข้าจะป่าวประกาศทั่วแคว้นให้พวกนางได้ทราบ"

ในเมื่อสหายเอ่ยมาเช่นนั้น เขาเองก็ทำให้สมใจ

"......"

ซูอันเพ่ยไม่ได้เอ่ยตอบเพียงส่ายหน้าเท่านั้น

จ๊อก~

เสียงชาร้อนกระทบถ้วยกระเบื้อง โจวหนิงเฉินยกขึ้นดื่มด้วยท่าทีผ่อนคลาย

"แล้วเจ้าจะกลับไปพักที่วังหลวงหรือที่จวนหรือไม่"

"ไม่ วันนี้คงพักที่นี่ ข้าให้คนจัดเตรียมที่พักแล้ว อย่างไรเรื่องอาวุธก็ต้องเรียบร้อยก่อนออกศึกคราต่อไป ตอนนี้แคว้นซิงไห่หนานเหมือนกับกำลังสู้รบด้วยมือเปล่า ข้าไม่อยากให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้น"

"เฮ้อ~ หากมิกลับไปรักษาตัวในวังหลวง เจ้าก็กลับจวนเสียบ้าง ใหญ่โตเสียขนาดนั้นกลับมิมีผู้ใดอยู่ ให้หาฮูหยินสักคนช่วยดูแลจวนเจ้าก็มิยอม"

"เรื่องดูแลจวนข้ามีพ่อบ้านต๋วนหยง เหตุใดต้องหาคนดูแล"

"เอาเถอะ! สนทนากับเจ้าทำข้าเสียเวลา หากมิกลับเข้าไปรักษาที่วัง ข้าจะให้เฟิ่งเย่ว(สหายของทั้งสอง เป็นหมอหลวงในวังหลวง) มาอยู่รักษาให้เจ้าที่นี่สักระยะ นี่ก็เย็นแล้ว ข้าต้องรีบไปรับฮูหยินของข้าที่ร้าน"

โจวหนิงเฉินเอ่ยพลางยกคิ้วให้สหาย

"ขอบใจเจ้ามาก ฝากบอกแม่นางลู่ว่าคราหลังข้าจะไปอุดหนุนขนมที่ร้าน"

ซูอันเพ่ยเอ่ยพลางลุกทำท่าคารวะ ถึงเขาจะเป็นสหายเช่นไรก็เป็นถึงอ๋อง ก่อนจะหันมาสนใจงานตรงหน้าต่อ

.......

ยามซวี

แสงเทียนในกระโจมผ้าใบหลังเล็กยังคงส่องสว่าง ถึงแม้กระโจมอื่นจะดับไฟมืดสนิทเข้านอนกันหมดแล้ว เนื่องด้วยเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานหนักมาทั้งวัน เพราะนางเป็นตรีผู้เดียวในโรงหลอม ทำให้ถูกพักแยกออกมาเป็นการส่วนตัว สิ่งนี้ถือว่าโชคดีนักที่ไม่ต้องไปนอนเบียดเสียดกับผู้ใด หลังจากเหตุการที่เผชิญในวันนี้ นางรู้สึกว่าตนเองไม่สามารถใช้ชีวิตเลื่อนลอยได้ เหมือนกับว่าทุกเส้นทางที่นางเดิน จะถูกกำหนดย้อนให้กลับไปยังจวนตระกูลเจียงทุกเส้นทาง

ตอนนี้นางไม่สามารถหนีออกไปจากที่นี่ได้ แต่หากอยู่ไปแล้วถูกสืบจนรู้ที่มาที่ไป เกรงว่าก็อยู่ไม่ได้เช่นกัน เพราะฉะนั้นต้องหาวิธีต่อรองเพื่อให้ตนเองรอดพ้น

"เรื่องที่เขากำลังมีปัญหาอยู่ตอนนี้ นอกจากอาหารบาดเจ็บที่ยังออกรบไม่ได้ คงเป็นเรื่องอาวุธ"

จูเฟิงเหยาเอ่ยออกมาอย่างให้ความคิด ตรงหน้านางยังมีกระดาษกับพู่กันที่นำมาจากโรงหลอมอีกด้วย มือเรียวกำพู่กันวงกลมสีแดงตรงคำว่าอาวุธใหญ่ๆ

"ข้าไม่มีอำนาจ แต่ข้ามีความรู้ เช่นนั้นคงต้องใช้ความรู้เป็นอำนาจในการต่อรองกับเขาดูสักครา"

หญิงสาวเอ่ยพลางขีดเขียนสูตรเคมีที่หวั่นโรวหารือกับทั้งสอง ในกระโจมเมื่อตอนกลางวันออกมา จากนั้นพินิจปริมาณส่วนผสม ธาตุที่ใช้ออกมาปรับเปลี่ยนให้เหมาะสมตามที่ตนเองได้ร่ำเรียนมา โชคดีที่ตั้งใจเรียนภาคทฤษฏีทำให้การคำนวณมือไม่ยากนัก ถึงแม้เทคโนโลยีจะพัฒนาไปไกลไม่ต้องมาคำนวณเช่นนี้ก็ตาม แต่ในยุคนี้อะไรก็ยากไปหมด ธาตุบางตัวนางยังไม่รูู้ด้วยซ้ำว่ามันชื่ออะไร การเรียนแตกต่างกัน คงต้องสังเกตจากรูปลักษณ์เอาเสียแล้ว ขอเพียงแค่ว่าตอนหลอมไม่เผลอใส่ผิดจนเกิดระเบิดก็เป็นพอ