ตอนที่ 16 แค้วนใดส่งเจ้ามา

"เฮ้อ~ แล้วจะบอกด้วยวิธีไหนกัน ดูก็รู้ว่าตอนที่หลอมเติมคาร์บอนเยอะไป จนเหล็กกล้ากลายเป็นเหล็กหล่อแล้ว" หญิงสาวเอ่ยกับตนเองในใจ

เพล้ง!

เสียงดาบตกกระแทกพื้นแตกกระจาย ขนาดยังไม่ได้เอาไปสู้รบยังบอบบางเสียงขนาดนี้ สายตาทั้งสามคู่หันมาหาหญิงสาวเป็นตาเดียว

"ข้าไม่ได้ตั้งใจนะเจ้าคะ เพียงเห็นดาบที่พวกท่านหลอมเหมือนมีรอยร้าวจึงหยิบมาดู ไม่นึกว่ามันจะพลาดหลุดมือแตกง่ายเสียยิ่งกว่าแก้วแบบนี้"

หญิงสาวเอ่ยตาใส ที่ว่าไม่ได้ตั้งใจแท้จริงแล้วจงใจทั้งนั้น ทั้งสามเห็นเศษดาบแตกละเอียดกลับไม่ได้เสียดายอันใด เพราะเช่นไรก็ใช้การไม่ได้อยู่ดี

"จริงๆนะเจ้าคะ มันหนักแล้วก็แข็งมาก เหมือนแบบว่าแข็งมากๆ จนมันร้าวเพราะแข็งมากๆเจ้าค่ะ"

จูเฟิงเหยาพยายามย้ำหลายคราเผื่อมีใครจะคิดตามได้ ปริมาณคาร์บอนทำให้เหล็กแข็งแรงก็จริง แต่ไม่ใช่ยิ่งเติมลงไปเยอะเท่าไหร่ก็จะแข็งแรงมากเท่านั้นเสียหน่อย

"เจ้าออกไปเถอะ วุ่นวายเสียจริง"

หวั่นโรวเอ่ยด้วยท่าทีรำคาญ และเกรงว่านางจะทำให้ท่านอ๋องและท่านแม่ทัพรำคาญไปด้วย คำพูดคำจาของนางก็ฟังไม่ค่อยรู้ความเสียเท่าไหร่

"ข้ายังต้องคอยรินชานะเจ้าคะ"

ครานี้กลับเป็นหญิงสาวที่ไม่อยากออกไปเสียเอง

"เดี๋ยวนะ แข็งไปอย่างนั้นหรือ"

ซูอันเพ่ยเอ่ยออกมาอย่างใช้ความคิด จูเฟิงเหยาพยักหน้างึกด้วยควาดีใจที่มีคนได้ยินประโยคนี้ ใบหน้าดำลุ้นยิ่งกว่าอะไรว่าเขาจะพูดอันใดต่อ

"แข็งแล้วต้องทำไง ทำยังไงๆ" หญิงสาวเอ่ยถามเขาในใจอย่ารอคำตอบ

"แข็งก็ดีแล้วมิใช่หรือ"

คำพูดของชายหนุ่มต่อจากนั้นทำเอานางหมดแรง

"แข็งเกินไปมันจะยึดเกาะกันเช่นไรหากไม่มีความเหนียวและความยืดหยุ่น อุ๊ป!"

หญิงสาวเอ่ยออกมาเสียงดังก่อนจะรีบยกมือปิดปาก เมื่อรู้ว่าตัวเองเผลอลืมตัวแสดงความคิดเห็นไป

"ชาในกาหมดพอดีเจ้าค่ะ ข้าขอตัวไปเติมชาก่อนนะเจ้าคะ"

หญิงสาวไม่เอ่ยเปล่า ยังสาวเท้ายาวเตรียมวิ่งออกไปด้วย แต่ก้าวไปได้เพียงก้าวเดียวเท่านั้นก็ต้องทำตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้กระทั่งขยับตัวเนื่องด้วยกลัวว่าก้าวต่อไปจะเอาชีวิตของนางไปด้วย แสงโลหะสีเงินสะท้อนแสงกระทบใบหน้าของนาง ตอนนี้มันจออยู่ที่คอคมกริบ มือเรียวยกมือขึ้นดันมันออกช้าๆและก้าวถอยหลังหนึ่งก็้าวอย่างระมัดระวัง

"ท่านแม่ทัพใจเย็นๆก่อนขอรับ"

หวั่นโรวเห็นท่าไม่ดีจึงเข้ามาห้ามปราม นางเป็นคนของเขา เช่นไรเขาก็เป็นคนพานางมาที่นี่ หากนางทำไม่ถูกเขาก็ควรเป็นคนรับผิดชอบ

"ผู้ใดส่งเจ้ามา แคว้นเจียงซีเช่นนั้นหรือ"

เสียงเข้มเอ่ยถาม

"ไม่มีใครส่งฉะ...ข้ามาเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงแค่ขอทานไร้ที่อยู่เท่านั้น"

"คำพูดคำจาของเจ้า ร่วมทั้งสำเนียงก็ไม่เหมือนคนจินไห่หนาน หากไม่อยากถูกส่งกลับไปเพียงหัวแต่ไร้ตัวก็สารภาพมาแต่โดยดี แล้วบอกมาว่าเจ้าได้รับภารกิจอันใดถึงแฝงตัวมาอยู่ที่นี่"

"ข้าพูดจริงๆเจ้าค่ะ ไม่มีแคว้นใดส่งข้ามาทั้งนั้น"

จังหวะที่หญิงสาวพูด ดาบคมกริบก็ยื่นไปที่คอหญิงสาวอีกครั้ง ร่างบางกลืนน้ำลายลงอึกใหญ่พร้อมใจที่เต้นรัว

"......."

"จริงๆนะเจ้าคะ ท่านลองคิดดู...พวกเขาจะส่งสตรีตัวเล็กเช่นข้ามาทำไมกันเจ้าคะ พูดก็ไม่รู้เรื่อง ไร้กำลัง ไร้ทักษะ สภาพข้าเช่นนี้จะไปทำอะไรได้ เย้ย......"

หญิงสาวสาธยายออกมายืดยาวจนทำให้ชายหนุ่มรำคาญใจ ขยับดาบใกล้คอหญิงสาวไปอีก เพราะคมกระบี่แหลมคมนัก ทำให้เมื่อสัมผัสกับผิวที่บอบบางของนางเล็กน้อย ก็ปรากฏบาดแผลเล็กๆจนมีโลหิตสีแดงซึมออกมา ไหลจากปลายดาบมาที่มือของเขา

"ท่านแม่ทัพโปรดระงับโทสะด้วยขอรับ"

หวั่นโรวนึกสงสารหญิงสาวจึงได้ช่วยเอ่ยขอร้อง

"เจ้าใจเย็นๆและเก็บกระบี่ก่อนเถิด ที่นางพูดก็มีเหตุผล เช่นไรเรื่องนี้ก็ตรวจสอบได้"

โจวหนิงเฉินเอ่ยเตือนสหาย สตรีบอบบางเช่นนี้มีอันใดให้น่าหวั่นเกรงกัน คำพูดของโจวหนิงเฉินทำให้ชายหนุ่มเก็บกระบี่

"อธิบายมา เหตุใดถึงพูดเช่นนั้น"