บทที่ 3

“คิดถึงวันเก่าๆ เหมือนกันว่ะ” ดามูลาห์เองก็ถอนใจ นัยน์ตาเต็มไปด้วยประกายระยับ ยามเอ่ยถึงเพื่อนรักอีกหนึ่งคน ก่อนจะฮัมเพลงออกมาเบาๆ

“ เหยี่ยวราตรี บินโบยไปตามใจคิด

นัยน์ตาคมกริบ มองหาเหยื่อ เพื่อประทังชีวิต

อิสรเสรีคือสิ่งที่เจ้าสัมผัส ยามบินไปยังฟากฟ้า

ปุยเมฆขาวพราวพราย สายลมโชยต้องขนสะอาด”

ชีคซูนีอัลยิ้มน้อยๆ ก่อนจะร้องคลอตามเพื่อนรักเสียงทุ้ม ถึงบทเพลงแห่งจอมโจรเหยี่ยวราตรีท่อนต่อไป

“ท่องไปยังผืนทรายสีทองผ่องอำไพ

เพียงเดียวดาย และเด็ดเดี่ยว แสนเสรี

เพียงข้าเป็นอย่างเจ้า เหยี่ยวราตรี

เพียงข้าเป็นอย่างเจ้า ที่ได้สัมผัสลม เมฆ

เพียงข้าได้สัมผัส อิสรเสรีอันแสนหอมหวาน

นั่นคือฝันของข้า ฝันอันแสนผ่องอำไพ”

“คิดถึงคนแต่งเพลงนี้จริงๆ ผับผ่าเถอะ ฉันว่าเราสองคนไปไซราห์กันดีกว่า ไปชวนซากีมันไปเที่ยวเล่นในทะเลทรายด้วยกันสักวันสองวัน”

“หมอนั่นกำลังมีลูกอ่อน มันจะไปกับเราเรอะ” ดามูลาห์ว่า ชีคหนุ่มหัวเราะเบาๆ เมื่อนึกถึงใบหน้างดงามราวนางฟ้า และแววตามุ่งมั่นของภรรยาของเพื่อนรัก เจ้าหญิงจอมแก่นอย่างเจ้าหญิงแห่งไซราห์นั่นหรือจะห้าม อาจจะตามพวกเขาไปด้วยก็เป็นได้

“นายคิดว่ายังไงล่ะ ดามูลาห์ คนอย่างเจ้าหญิงซูราญาห์จะพูดว่ายังไง ถ้าเกิดเราชวนหมอนั่นไปเยี่ยมอูมาร์ด้วยกัน”

“หึๆ ก็คงจะขอตามไปด้วยน่ะสิ”

“นายคงจะจำ...” ชีคหนุ่มทำตาวาวเยิ้ม แล้วเอ่ยเสียงกระซิบทั้งๆ ที่อยู่กันเพียงลำพัง “ตอนก่อนที่พวกเราจะถูกจับได้ใช่ไหมวะ ว่าเราไปเที่ยวกันที่ไหน?”

“ได้สิ” ดามูลาห์เองก็ยิ้มกว้างเลยหนนี้ นัยน์ตาแพรวพราวไม่แพ้เพื่อนหนุ่ม สองหนุ่มขยิบตาให้กัน ก่อนจะหัวเราะร่วนอย่างชอบอกชอบใจ เสียงหัวเราะนั้นดังก้องห้องทำงานของชีคหนุ่มเลยทีเดียว

“ถ้าอย่างนั้น ก็หนีงานเที่ยวกันสักอาทิตย์เถอะ ดามูลาห์ ก่อนที่ฉันจะสมองระเบิดตาย กับงานตรงหน้านี่”

“แยกย้ายกันไปนอนคืนนี้ แล้วพรุ่งนี้เราหนีไปไซราห์กัน ไปเซอร์ไพรส์ไอ้นายพลซากีมัน”

“เยี่ยมไปเลย”

ตกลงกันได้ดังนั้นแล้ว ชีคหนุ่มก็เก็บเอกสารตรงหน้า สองหนุ่มพูดคุยกันอย่างออกรสชาติ ถึงสถานที่ท่องเที่ยวเฉพาะกิจสำหรับผู้ชาย ที่เคยพากันไปมาหนก่อน คืนนี้เขานึกดีใจนัก ที่ดามูลาห์มาเยี่ยมในยามวิกาล เขาคิดถึงบรรยากาศแบบเก่าๆ ชีวิตแบบเดิมๆ เสียเหลือเกิน การดำรงตำแหน่งเป็นผู้ปกครองของวาดาม กำลังจะทำให้เขาเครียดจนจะเป็นโรคประสาทอยู่แล้วรอมร่อ เวลาเพียงแค่หนึ่งปี แม้จะมีชีวิตที่มีเกียรติยศ และแสนสบายเยี่ยงราชา แต่เขากลับโหยหาการเป็นอิสระเสรี ไร้หัวโขนอย่างเดิมเสียเหลือเกิน แต่จะทำอย่างไรได้เล่า สายเลือดที่เขาสืบทอดมา มันทำให้เขามีภาระแบกไว้บนบ่า นั่นก็คือความสุขของคนวาดาม สิ่งที่ซาอิดเคยย้ำสอนหนักหนา ว่าเขาต้องช่วยเหลือผู้คนเดือดร้อน จากเงื้อมมือของคนชั่ว ตอนนี้เขากำลังพยายามทำตามคำสอนนั้น แม้จะถูกกีดขวางมากมายแค่ไหนก็ตามที

การไปพักผ่อนหนนี้ อาจจะทำให้เขากลับมาด้วยความสดชื่น พร้อมที่จะรับมือกับบรรดาผู้ที่ถืออำนาจทั้งหลายอยู่ก็เป็นได้ บางทีเขาอาจจะคิดวิธีการต่อกร และทำให้พวกจอมเขมือบเหล่านั้น ละความเห็นแก่ตัวของตนเองเสียบ้าง หันมาช่วยเหลือเขาในการทำให้วาดามพ้นจากความยากจน ประชาชนอยู่กันอย่างมีความสุข เป็นเมืองในฝันที่ซาอิดเคยวาดไว้ ปลูกฝังให้พวกเขามีอุดมการณ์มาตลอดตั้งแต่รู้ความ

เขาหวังไว้ว่าจะเป็นเช่นนั้น...