ตอนที่ 3 ชีวิตของหงส์ฟ้า

ตอนที่ 3 ชีวิตของหงส์ฟ้า

เช้าวันรุ่งขึ้น

หงส์ฟ้าตื่นแต่เช้า เธอตื่นก่อนเขา รีบล้างหน้าล้างตาแล้วออกไปซื้ออาหารที่ตลาดหน้าปากซอยใกล้ๆ ช่วงเช้าจะมีพ่อค้าแม่ค้ามาขายอาหาร มื้อเช้าเธอมักจะใช้บริการอาหารง่ายๆที่นี่เสมอ ราคาถูกแถมอร่อย โดยไม่ลืมที่จะหาซื้อเสื้อผ้าชุดใหม่ไปให้เขาด้วย เธอไม่รู้ว่าเขาจะอยู่นานแค่ไหน แต่ถ้ารีบไปได้ก็ดี

ส่วนชัชพลเช้าวันนี้เขาตื่นสาย เป็นเพราะเมื่อคืนกว่าที่เขาจะข่มตาหลับลงไปได้ก็เกือบสว่าง ในใจของเขายังคงคิดถึงเหตุการณ์เมื่อวานไม่หาย รถบรรทุกคันใหญ่ขับปาดหน้า ปลายกระบอกปืนจ่อเข้ามาในรถ แถมลูกน้องของเขายังต้องมาเสียชีวิตในกองเพลิง เรื่องนี้ทำให้เขารู้สึกผิด ในใจบอกกับตัวเองซ้ำๆว่าจะต้องเอาคืนคนบงการให้สาสม

หงส์ฟ้ารีบไปรีบกลับ เพราะวันนี้เธอมีเรียนแต่เช้า ฝ่ามือเรียวเล็กผลักประตูห้องเข้ามา เห็นเขานั่งนิ่งๆอยู่ริมหน้าต่าง ใบหน้าและแววตานิ่งเฉยทำให้เธอมองไม่ออกว่าเขาคิดอะไรอยู่ในใจ แต่มีอยู่สิ่งหนึ่งที่เธอรู้สึกได้นั่นก็คือเขาไม่ได้ความจำเสื่อมอย่างแน่นอน

"กินข้าวเช้ากันค่ะ" ชัชพลหันไปมองตามเสียงเล็กๆ สายตาคมกริชจับจ้องไปที่ถุงอาหารในมือที่เธอกำลังถืออยู่ ตั้งแต่เกิดมาจนถึงอายุป่านนี้ เขายังไม่เคยกินอาหารแบบนี้มาก่อนเลยสักครั้ง ครั้นจะปฏิเสธก็คงไม่ได้เพราะมื้อเย็นเมื่อวานยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องเลย แล้วตอนนี้ท้องของเขาก็เริ่มร้องประท้วงแล้วด้วย

"ถุงนี้เสื้อผ้าคุณค่ะ หนูว่าคุณไปเปลี่ยนก่อนเถอะจะได้เดินสะดวกขึ้น" เสื้อผ้าของเธอที่อยู่บนตัวเขา เห็นแล้วก็อดขำไม่ได้

"ขอบใจนะ" ชัชพลรับถุงเสื้อผ้าที่เธอยื่นให้เอามาถือไว้ในมือ พลางคิดในใจว่า...ไม่ต้องซักก่อนเหรอ แต่ด้วยสภาพตัวเองตอนนี้ใส่เลยก็ดีเหมือนกัน!

ชัชพลเดินหายเข้าห้องน้ำไป เขาเปิดถุงที่ถือเข้ามาออกดู ด้านในมีกางเกงขาสั้นเอวยืดสีกรมและเสื้อยืดคอกลมสีขาวที่แสนธรรมดา ในขณะที่เขาหยิบเสื้อและกางเกงออกมาจากถุงหนึ่งชุด อยู่ๆสายตาก็เหลือบไปเห็นแปรงสีฟันอันใหม่และชุดชั้นในผู้ชาย!

"กางเกงใน" เขาพูดกับตัวเองเสียงเบา จากนั้นก็หยิบขึ้นมากางดู ขนาดพอดีเลย แต่เนื้อผ้าแย่ไปหน่อย เขาไม่รอช้า รีบอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่ทันที ในใจนึกเขินอายยัยตัวเล็กที่อยู่ด้านนอกเหลือเกิน แต่อีกใจก็นึกขอบคุณ ปกติแล้วหน้าที่พวกนี้เขามีแม่บ้านคอยทำให้

"อย่าให้น้ำโดนแผลนะคะ" เธอตะโกนเสียงดังเข้ามา แผลตรงอื่นแค่ถลอกเล็กน้อยเท่านั้น จะหนักหน่อยก็ตรงแขน ดีที่กระสุนไม่ฝังใน

สักครู่ใหญ่ๆชัชพลก็เดินออกมาจากห้องน้ำด้วยชุดใหม่ ชุดที่เธอซื้อให้ใส่พอดีตัว เธอซื้อมาให้เขาทั้งหมดสามชุด นั่นจึงทำให้เขาแอบคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอไม่ได้รังเกียจที่จะให้เขาอยู่ต่อ

"เลขที่บัญชีของหนูค่ะ" เธอยื่นกระดาษใบหนึ่งให้เขา

"........" ชัชพลมีสีหน้างุนงง เขาไม่ได้ขอ!

"ค่าชุดวันนี้ค่ะ มีรองเท้าแตะด้วยวางอยู่หน้าห้อง ทั้งหมดหนึ่งพันสองร้อยบาท มีเมื่อไหร่อย่าลืมโอนคืนด้วยนะคะ" เขาอุตส่าห์คิดว่าเธอใจดี ที่ไหนได้ขี้งกเหมือนกันนะเนี่ย

"มากินข้าวกันค่ะ" เขาเดินไปนั่งลงกินข้าวตามคำเชิญของเธอ สายตามองดูอาหารบนโต๊ะเล็กๆ คิดในใจว่ากินได้แน่นะ!

"คุณคงไม่ได้คิดจะอยู่ยาวหรอกนะ" แค่ลำพังตัวเธอคนเดียวก็ยังลำบาก เธอหวังว่าเขาจะไม่อยู่เป็นภาระให้เธอนาน

"ไม่รบกวนนาน คิดออกเมื่อไหร่แล้วจะไป" หงส์ฟ้าพยักหน้ารับทราบ สีหน้าของเขาดูเหมือนคนคิดมากตลอดเวลา เขาน่าจะมีปัญหาอะไรบางอย่าง

ห้องเช่าห้องนี้เธอใช้ซุกหัวนอนวันละแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น ส่วนช่วงกลางวันให้เขาอยู่เฝ้าไปก็ได้ ส่วนข้าวของในห้องไม่ได้มีอะไรที่มีค่า

"หนูอิ่มแล้วคุณกินไปนะ วันนี้หนูมีเรียนเช้า หนูวางเงินค่าอาหารไว้บนโต๊ะให้คุณสองมื้อ ถ้าหิวก็ออกไปซื้อเอา" บนโต๊ะยังมีกุญแจห้องอีกหนึ่งดอกที่เธอทิ้งไว้ให้เขา

"มื้อเย็นไม่กลับมากินด้วยกันเหรอ"

"หลังเลิกเรียนหนูต้องไปทำงานพาร์ทไทม์ต่อ กว่าจะกลับเข้าห้องก็ดึกเหมือนเมื่อวานนั่นแหละ" ชัชพลพยักหน้ารับทราบ ก่อนที่จะหันกลับไปกินข้าวต่อ เขากินข้าวจนหมดจานไม่รู้ว่าหิวหรืออร่อย แกงเขียวหวานหน้าตาธรรมดากับผัดกระเพราที่มีแต่ผัก ส่วนข้าวสวยที่เทออกมาจากถุงก็เย็นจนแข็ง

ไม่นานนักหงส์ฟ้าก็เดินออกจากห้องไปด้วยชุดนักศึกษาพอดีตัว เขามองตามแผ่นหลังของเธอไปจนประตูหน้าห้องถูกปิดลง พลางคิดในใจว่า เด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวต้องเรียนและทำงานด้วยคงลำบากมาก

ห้องของเธอเล็กกว่าห้องน้ำที่บ้านเขาตั้งครึ่ง ประตูหน้าต่างและบริเวณรอบๆ ดูไม่ปลอดภัยเลยสักนิด แถมยังอยู่สุดซอยอีกด้วย

หลังจากกินข้าวอิ่มแล้วเขามองจานชามตรงหน้า แล้วบอกกับตัวเองว่า...ต้องล้างสินะ! ถึงแม้ว่าเขาจะไม่เคยล้างจานมาก่อนเลยก็ตาม แต่มันก็คงไม่ใช่เรื่องยาก

ชัชพลล้างจานจนสะอาดและเก็บเข้าที่ให้เรียบร้อย จากนั้นเขาก็เริ่มทำแผล เหตุการณ์เมื่อวานที่เกิดขึ้นยังคงวนเวียนอยู่ในใจของเขาไม่ยอมหายไป เขาบอกกับตัวเองซ้ำๆว่า...จะลากคอคนทำออกมารับโทษให้ได้

ป่านนี้รถยนต์ของเขากับลูกน้องที่ถูกไฟไหม้คงเป็นข่าวดังแล้ว ภายในห้องนี้ไม่มีแม้แต่ทีวี แล้วเขาจะรู้ข่าวสารด้านนอกได้ยังไง

ณ เวลานี้เขาต้องการให้คนร้ายคิดว่าเขาได้เสียชีวิตไปในกองเพลิงเมื่อวานแล้ว การทำแบบนี้ทำให้เขาหาตัวคนร้ายได้เร็วขึ้น ถึงแม้ว่าตอนนี้เขาจะยังเดาไม่ออกก็ตามว่าใครคิดจะเอาชีวิตของเขา ซึ่งที่นี่ก็เหมาะมากถ้าเขาจะขอหลบอยู่ที่นี่สักพัก

ช่วงเวลาประมาณสามทุ่ม หงส์ฟ้ากลับมาถึงห้อง เธอใช้กุญแจเปิดประตูเข้ามา เห็นคนตัวสูงนั่งอยู่ที่โซฟา...เขายังไม่ไป!

"คุณยังไม่นอนอีกเหรอ" ประโยคคำถามที่ไม่ได้ต้องการคำตอบ ซึ่งเขาก็ไม่ได้ตอบคำถามนี้กลับไป ยังคงนั่งนิ่งใบหน้านิ่งเฉยเหมือนอย่างเช่นเคย

"ยังไม่ได้นอนก็ดี หนูมีเรื่องจะเล่าให้ฟัง" หงส์ฟ้าเป็นคนคุยเก่ง ในเมื่อมีเรื่องตื่นเต้นก็ควรแบ่งปัน เธอรีบสาวเท้าเดินเข้าไปหาเขาแล้วนั่งลงที่โซฟาตัวเดียวกัน ก่อนที่จะเริ่มเล่าข่าวสุดระทึกที่เธอบังเอิญไปได้ยินมาตอนช่วงทำงาน

"........." เขาหันไปมองใบหน้าจิ้มลิ้มของคนตรงหน้า ประมาณว่ารอฟังอยู่

"เมื่อวานช่วงหัวค่ำที่ถนนด้านนอกโน้น ไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่นี่ มีรถหรูเสียหลักตกถนนไฟไหม้ทั้งคัน" ประโยคบอกเล่าของเธอทำให้เขาเริ่มสนใจขึ้นมาทันที

"แล้วยังไงต่อ"

"เห็นในข่าวว่า ไฟไหม้ไม่เหลือซาก แม้แต่คนที่อยู่ในรถกระดูกก็ไม่เหลือ ไม่รู้ว่าเป็นรถของใคร เห็นว่าตอนนี้ตำรวจกำลังเร่งสืบหาจากป้ายทะเบียนรถอยู่" ภายในรถถึงแม้ว่าจะไม่เจอกระดูก แต่เขาเชื่อว่ากระสุนสามนัดที่ยิงเข้ามาต้องยังคงอยู่อย่างแน่นอน กระสุนสามนัดนี้คือหลักฐานชั้นเยี่ยม เขาหวังว่าคนร้ายจะไม่มาเก็บหลักฐานไปเสียก่อน

"มีอะไรอีกไหม" เขาถามด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยไม่ได้บ่งบอกถึงอารมณ์ของคนถามแต่อย่างใด

"ไม่มีแล้วค่ะ น่าสงสารเนอะ"

"สงสารตัวเองก่อนเถอะ ออกจากห้องแต่เช้าไปเรียน เรียนเสร็จต้องทำงานต่ออีก เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆคนเดียวไม่กลัวบ้างหรือไง" ประโยคนี้ของเขาทำให้ใบหน้าจิ้มลิ้มคลี่ยิ้มบางๆออกมา เธอกำลังรับรู้ได้ว่าเขาเป็นห่วง

"กลัวสิคะ หน้าปากซอยมีกลุ่มวินมอเตอร์ไซค์ ชอบแซวหนูทุกวันเลย น่ากลัวมาก" ในทุกๆวันเธอจะต้องเดินผ่านตรงนี้ ซึ่งทุกครั้งที่เธอผ่าน เธอมักจะโดนคุกคามอยู่บ่อยๆ ถึงแม้ว่าจะเป็นแค่คำพูดก็ตาม

"........."

"คุณมาอยู่เฉยๆ ขาก็ไม่ได้เจ็บ ช่วงสองทุ่มครึ่งคุณช่วยเดินไปรับหนูที่หน้าปากซอยหน่อยได้ไหมคะ" คนพวกนั้นน่ากลัวจนเธอไม่กล้านั่งวิน ระยะทางเกือบหนึ่งกิโลเมตร เธอใช้เท้าเดินไปกลับเอา

"........."

"นะคะ...คิดซะว่าเป็นค่าข้าวค่าที่พักก็ได้" ถึงแม้ว่าเขาจะเป็นคนแปลกหน้าสำหรับเธอ แต่ในใจของเธอกับรู้สึกว่าเขาดูน่าไว้ใจมากกว่าจิ๊กโก๋หน้าปากซอยที่ชอบแซวเธอทุกวัน

"อือ..." ชัชพลยอมรับปาก ครั้นจะอยู่เฉยๆก็รู้สึกเกรงใจเธอเหลือเกิน

"ขอบคุณค่ะ" เธอยิ้มรับด้วยสีหน้าพอใจ ก่อนที่จะเดินหายเข้าห้องน้ำไปทำธุระส่วนตัว