ตอนที่ 2 พบเจอ

ตอนที่ 2 พบเจอ

ทางด้านชัชพล

เสียงปืนนัดสุดท้าย เกือบฆ่าชีวิตของเขาไปจากโลกใบนี้ แต่ดีที่เขาหลบทัน กระสุนเฉี่ยวโดนแขนไปแบบถากๆ และก่อนที่รถอีกคันจะขับเข้ามาจอด เขาไม่ได้อยู่ในรถคันนั้นแล้ว

ณ เวลานี้เขาไม่สามารถไว้ใจใครได้อีกต่อไป เขาแอบซุ่มดูอยู่ไกลๆ ดีที่บริเวณนี้เป็นป่ารกอีกทั้งยังมืด เขาเห็นหน้าคนร้ายไม่ชัด เห็นแค่เงาตะคุ่มดำๆเท่านั้น รู้แต่ว่าคนที่ก่อเหตุรูปร่างสูงใหญ่ไม่คุ้นตาเลยสักคน

ความมืดทำให้คนร้ายไม่ได้สังเกตว่า ชัชพลไม่ได้อยู่ในรถ คนที่อยู่ก็คือตี๋ ลูกน้องที่คอยทำหน้าที่ขับรถให้เขา ชัชพลเชื่อว่าคนร้ายน่าจะอยากเอาชีวิตเขา ไม่ใช่ชีวิตตี๋

ประโยคที่ชัชพลได้ยินคนร้ายคุยกัน

"พวกมึงดูต้นทางเดี๋ยวกูเผาเอง" ประโยคนี้ทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าคนกลุ่มนี้คือคนร้าย ดีที่เขายังไม่ได้ปรากฏตัวให้พวกมันเห็น

"เร็วๆนะเว้ย ถ้ามีคนมาเห็นเข้าจะซวยกันหมด" ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก ชัชพลรู้สึกสงสารตี๋และครอบครัว ตี๋มีลูกสองคน ผู้ชายหนึ่งคน ผู้หญิงหนึ่งคน วัยกำลังเรียนหนังสือทั้งคู่ ผู้เป็นพ่อไม่อยู่แล้วต่อจากนี้ไปครอบครัวคงลำบากมากน่าดู

"มึงก็อย่าเร่งสิ...เผาแล้ว...ไปเว้ย" พวกมันรีบจุดไฟและรีบถอยหนี สิ่งที่พวกมันต้องการก็คือทำลายหลักฐาน โชคดีที่คนร้ายทำงานไม่รอบคอบบวกกับเป็นเวลากลางคืน ชัชพลจึงรอดมาได้

ชัชพลเดินโซเซลึกเข้าไปในป่าข้างทาง สุดท้ายก็หาทางออกเจอ เขาใช้เวลาเดินอยู่นานพอสมควร สุดท้ายก็ทนฤทธิ์บาดแผลไม่ไหว หมดสติล้มพับลงไปที่ไหนสักที่ รู้แค่ว่าเข้ามาอยู่ในหมู่บ้านแล้ว

หงส์ฟ้า...นักศึกษาปีหนึ่ง เข้ามาเรียนในกรุงเทพฯ เพียงลำพังได้ไม่นาน บ้านของเธออยู่ต่างจังหวัด มีอาชีพทำสวนและค้าขาย

ช่วงกลางวันวันจันทร์ถึงวันศุกร์เธอเรียนหนังสือ หลังเลิกเรียนเธอทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านอาหารตามสั่ง กว่าจะกลับมาถึงห้องก็เกือบสามทุ่ม ห้องของเธอเป็นห้องเล็กๆอยู่สุดซอย ค่อนข้างเปลี่ยว ข้อดีของห้องพักที่นี่มีเพียงหนึ่งเดียวคือราคาถูก ส่วนวันเสาร์กับวันอาทิตย์เธอทำงานทั้งวัน อยู่ที่ร้านซักรีด หงส์ฟ้าเป็นเด็กขยัน มีมานะอดทน และที่สำคัญคือเธอเรียนเก่งมาก

"อะไรน่ะ" ดวงตากลมโตมองเห็นสิ่งผิดปกติตรงหน้าไกลๆ ขาที่กำลังก้าวฉับๆ เดินกลับห้อง ตอนนี้ไม่อยากก้าวไปข้างหน้าเลย แต่ด้านหน้าคือทางเดินกลับห้องของเธอ เธอสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วก้าวขาเดินไปข้างหน้าต่อ

'คน!!' เธออุทานเสียงดังในใจ ครั้นจะเดินผ่านไปเฉยๆ ก็รู้สึกแล้งน้ำใจเหลือเกิน ในใจรู้สึกกล้าๆกลัวๆแต่ก็ยอมสาวเท้าเดินเข้าไปหาคนที่กำลังนอนหมดสติอยู่ที่พื้น เธอค่อยๆยื่นมือเข้าไปใกล้ๆจมูกอย่างเชื่องช้า

'ยังมีลมหายใจ' เธอรู้สึกโล่งอกกลัวว่าจะเป็นศพ ดีแล้วที่ยังมีชีวิตอยู่

"คุณ...คุณ..." หงส์ฟ้าหันซ้ายมองขวา ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว บริเวณนี้ค่อนข้างเปลี่ยวอยู่ท้ายซอย ไม่มีใครผ่านไปผ่านมาเลย

"เอาไงดีวะ แจ้งตำรวจ" เธอกำลังหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเบอร์ แต่จมูกของเธอเหมือนได้กลิ่นคาวเลือด เมื่อสังเกตดูให้ดีๆ เสื้อผ้าที่เขาใส่ก็เปื้อนเลือดเช่นกัน

"แผลอยู่ตรงไหน"

จากที่คิดว่าจะแจ้งตำรวจ เธอเปลี่ยนใจแจ้งโรงพยาบาลแทน แต่ยังไม่ทันได้หาเบอร์โรงพยาบาลเจอ สมองของเธอก็คิดไปอีกว่า ถ้าเขาโดนทำร้ายแล้วหนีมาล่ะ ถ้าเธอแจ้งตำรวจหรือแจ้งโรงพยาบาล อาจจะทำให้เขาไม่ปลอดภัยก็เป็นได้

"น่าสงสารจัง...เอาวะ" เธอตัดสินใจลากคนตัวโตเข้าห้อง โดยใช้แรงทั้งหมดที่เธอมี ห้องของเธออยู่ชั้นล่างพอดี จึงไม่ได้ลำบากมากจนเกินไป

"เฮ้ย...ตัวหนักเป็นบ้าเลย" ระยะทางไม่ได้ไกล แต่กลับทำให้เธอเหงื่อแตกได้

หงส์ฟ้าปิดประตูห้องและเปิดไฟ สภาพคนที่นอนอยู่ที่พื้นไม่ได้แตกต่างอะไรจากสภาพศพ เนื้อตัวของเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและขี้ฝุ่นขี้เถ้า ตามทางที่เธอลากกลับมา

"ทำแผลก่อนแล้วกัน" เธอพูดกับตัวเองเสียงเบา แล้วหันไปหยิบอุปกรณ์ทำแผล ในใจนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่บ้าน บ้านของเธอชอบเลี้ยงน้องหมาน้องแมว เวลาพวกมันบาดเจ็บมา เธอก็มักจะเป็นคนทำแผลให้พวกมันอยู่บ่อยๆ ส่วนทำแผลให้คนนั้น ครั้งนี้เป็นครั้งแรก

เมื่อคิดได้ดังนี้เธอจึงเริ่มลงมือทำแผลอย่างเบามือ เหมือนกับที่เธอเคยทำแผลให้น้องหมาน้องแมวที่บ้าน ทันทีที่แอลกอฮอล์แตะโดนแผลสดๆที่แขน เจ้าของแขนเริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาทันที

"โอ๊ย..." เขาเริ่มได้สติแล้ว

"คุณฟื้นแล้วเหรอ หนูกำลังช่วยทำแผลให้" ในใจกล้าๆกลัวๆ คิดเข้าข้างตัวเองว่าเขาคงไม่ใช่คนไม่ดีหรอกนะ

ชัชพลค่อยๆลืมตาขึ้น มองใบหน้าจิ้มลิ้มของเธออยู่สักครู่ ก่อนที่จะกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง

ห้องแคบๆห้องนี้ เขามองแว๊บเดียวก็รู้ว่าเธออยู่คนเดียว อุปกรณ์เครื่องใช้หลายอย่างมีแค่หนึ่งชิ้น ทำให้เขาเดาได้ไม่ยาก

"ที่นี่ที่ไหน" น้ำเสียงแหบพร่าเอ่ยถาม

"ห้องหนูเองค่ะ หนูเจอคุณหมดสติอยู่ที่นอกรั้วโน่น" เขาไม่ได้พูดหรือถามอะไรต่อ ยอมนอนนิ่งๆให้หญิงสาวตรงหน้าทำแผลให้จนเสร็จ ในใจพลางคิดถึงเหตุการณ์เมื่อสักครู่นี้ มันรวดเร็วและโหดเหี้ยม สงสารก็แต่ลูกน้องของเขาที่เสียชีวิต

"เสร็จแล้วค่ะ" ในระหว่างการทำแผล หงส์ฟ้าแอบสังเกตเห็นแผลบนร่างกายของเขา บางที่ฟกช้ำ บางที่ถลอก บางที่เหมือนโดนของมีคมบาด แต่แผลที่แขนเธอไม่แน่ใจ

"ขอบใจนะ" เขาค่อยๆพยุงตัวเองลุกขึ้นมานั่ง นั่งอยู่สักครู่ใหญ่ นั่งเฉยๆ ในแบบไม่พูดไม่จา เหมือนคนกำลังคิดอะไรอยู่ในใจ หงส์ฟ้าทนความเงียบไม่ไหวเธอจึงพูดขึ้นว่า...

"ในเมื่อคุณได้สติแล้ว คุณควรกลับบ้านของคุณได้แล้วหรือเปล่าคะ" ห้องของเธอคับแคบ ไม่สะดวกให้คนอื่นมาอยู่ด้วยนาน

"........" ตอนนี้ในใจของชัชพลรู้สึกโกรธ เขาอยากรู้นักว่าใครเป็นคนทำเรื่องนี้ แต่ไม่ว่าคนผู้นี้จะเป็นใคร เขาจะต้องลากคอคนร้ายมาลงโทษให้ได้ แต่ตอนนี้เขายังไม่อยากแสดงตัว คนร้ายคงคิดว่าเขาได้เสียชีวิตไปในกองเพลิงนั้นแล้ว เขาอยากให้คนร้ายเชื่อแบบนี้ไปก่อน

"ในเมื่อคุณไม่ได้เป็นอะไรมากก็ควรกลับไปได้แล้ว" เธอไม่ได้ไล่! แต่ตอนนี้มันก็ดึกมากแล้ว

"ฉันจำอะไรไม่ได้เลย" ถึงแม้ว่าห้องนี้จะคับแคบมากไปหน่อย แต่ก็สะอาดสะอ้าน ซึ่งเขาต้องการหาที่หลบภัยสักพัก เพื่อให้คนร้ายตายใจ เขาไม่อยากโกหก แต่สถานการณ์ตอนนี้เขาไม่มีทางเลือกจริงๆ

"ห๊ะ! หัวคุณไม่มีแผลนี่" ฝ่ามือเรียวเล็กคว้าไปที่ศีรษะของเขาแล้วสำรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีแผลจริงๆ

"......." ชัชพลสูดหายใจเข้าปอดลึกๆ ตีหน้านิ่งเฉย ในใจคิดไปว่าไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าเอามือมาจับศีรษะของเขาแบบนี้มาก่อน เธอเป็นคนแรก ในเมื่อเธอเป็นคนช่วยชีวิตเขาเอาไว้ ครั้งนี้เขาจะยอมให้สักครั้ง

"หัวคุณไม่ได้ถูกกระแทกนี่ ลองคิดดูให้ดีๆซิ มือถือ กระเป๋าสตางค์ ยังอยู่ครบไหม" คำตอบก็คือไม่มีอะไรติดตัวมาเลย ของพวกนั้นอยู่ในรถทั้งหมด ซึ่งตอนนี้คงเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว มีเพียงนาฬิการาคาแพงที่ใส่ติดข้อมือมาชิ้นเดียว

"คุณถูกปล้นมาเหรอ" หงส์ฟ้าสันนิษฐานเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงตกใจ

"........" ชัชพลทำหน้านิ่ง ก่อนที่จะพยักหน้าให้เธอเป็นคำตอบ เขาไม่ได้ตั้งใจโกหก และไม่อยากโกหกเธอเลยจริงๆ แต่อยากจะขอที่พักหลบซ่อนตัวสักพัก

เขานี่แหละจะเป็นคนหาตัวคนบงการมาลงโทษให้ได้ ลูกน้องของเขาจะต้องไม่ตายฟรี ตอนนี้เขาไม่มีหลักฐาน แถมศัตรูก็เยอะมากจนเดาไม่ออก

"อย่าบอกนะว่าจะขออยู่ด้วย" เธอรีบส่ายหน้าให้เขาทันที

"........." เมื่อถูกเธอปฏิเสธ ชัชพลมีสีหน้าคิดหนักอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่อยากรบกวนเธอ แต่เวลานี้เขายังคิดไม่ออกว่าควรจะทำยังไงต่อไป สิ่งที่เขาคิดได้ตอนนี้คือ อยากให้คนร้ายเข้าใจว่าเขาได้เสียชีวิตไปในกองเพลิงนั้นแล้ว

"หนูจะไว้ใจคุณได้ยังไง" หงส์ฟ้าเป็นเพียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ แถมยังอยู่เพียงลำพัง คิดไปคิดมาก็อยากจะตีมือตัวเอง ไม่น่าช่วยคนแปลกหน้าเลย

"หน้าตาฉันไม่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยเหรอ" คำถามของเขาทำให้เธอรีบพยักหน้าทันที นั่นจึงทำให้ชัชพลพูดต่อไม่ออก ตอนนี้สภาพใบหน้าของเขาเปรอะเปื้อน เนื้อตัวมอมแมม

"เอาเถอะ...คุณบาดเจ็บอยู่ ลองมาทำอะไรหนูดูสิ ได้แผลเพิ่มแน่!" เธอขู่ด้วยน้ำเสียงจริงจัง แล้วจึงลุกขึ้นเดินหันหลังไปเปิดตู้เสื้อผ้า หยิบกางเกงเอวยืดกับเสื้อยืดตัวใหญ่ที่สุดของเธอมายื่นให้เขา

"อะไร" ชัชพลมองสิ่งของที่อยู่ในมือของเธออย่างไม่เข้าใจ

"ใส่ๆไปก่อน ชุดคุณเปื้อนหมดแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้หนูจะไปซื้อที่ตลาดมาให้ใหม่" หงส์ฟ้าเป็นคนขี้สงสาร จนลืมไปว่าตัวเองก็น่าสงสาร!

"ฉันไม่ใส่เสื้อผ้าผู้หญิง" เขาปฏิเสธ

"เนื้อตัวคุณสกปรกมาก ถ้าไม่เปลี่ยนก็ออกไปนอนข้างนอก" ชัชพลไม่กล้าปฏิเสธอีก เขาก้มมองดูสภาพเนื้อตัวของตัวเอง เสื้อผ้าราคาแพงของเขาตอนนี้ไม่ได้แตกต่างอะไรจากผ้าขี้ริ้ว

"ขอบใจนะ" เขายอมหยิบเสื้อกับกางเกงที่หญิงสาวตรงหน้ายื่นมาให้ แล้วพยุงตัวเองลุกขึ้นเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ ไม่นานนักเขาก็เปิดประตูเดินออกมา เห็นเธอกำลังนั่งทำการบ้านอยู่

"คิกๆ" ทันใดนั้นชัชพลก็ได้ยินเสียงของใครบางคนแอบหัวเราะคิกคักเบาๆ เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้าเธอเลยสักนิด กางเกงที่เธอให้มารัดติ้วจนเขาไม่กล้าก้าวขา ส่วนเสื้อตัวนี้ถ้าอยู่บนตัวของเธอคงหลวมโคกน่าดู แต่ตอนนี้มันได้มาอยู่บนตัวของเขา นอกจากจะเอวลอยแล้ว ช่วงบนยังรัดแน่นจนเขาหายใจแทบไม่ออก

"คุณนอนบนโซฟานะ หมอนกับผ้าห่มหนูเตรียมไว้ให้แล้ว" เขาพยักหน้าแล้วรีบเดินไปนั่งลงที่โซฟาทันที จากนั้นก็รีบหยิบผ้าห่มขึ้นมาปกปิดเรือนร่างที่แสนจะรัดติ้วของตัวเองเอาไว้

ใบหน้าที่เปื้อนเลือดเปื้อนดินก่อนหน้านี้ ทำให้หงส์ฟ้ามองใบหน้าของเขาไม่ถนัด แต่บัดนี้เขาได้ล้างมันออกจนสะอาดหมดจดแล้ว

หงส์ฟ้าแอบมองและสำรวจใบหน้าของเขา ใบหน้าของเขาหล่อเหลาสมวัย รูปร่างสูงโปร่ง ผิวพรรณขาวใส ทรงผมถูกตัดแต่งทรงกำลังดี มองรวมๆแล้วเขาไม่น่าใช่คนไม่ดี

"มองอะไร" สายตาของเธอทำให้เขารู้สึกประหม่าทำตัวไม่ถูก

"คุณจำได้ไหม คุณชื่ออะไร"

"........" เขาเงียบไปสักครู่แล้วตอบเธอว่า...

"จำไม่ได้ แล้วเธอล่ะ ชื่ออะไร" เด็กผู้หญิงคนนี้จัดว่าเป็นคนมีน้ำใจ เธอตัวเล็ก ผิวขาว ตาโตจมูกโด่ง มองรวมๆแล้วเธอสวยมากเลยแหละ

ดอกไม้สวยยังมีผึ้งแมลงมาดอมดม นับประสาอะไรกับหญิงสาวผิวขาวหน้าตาสะสวยคนนี้ ไม่รู้พ่อแม่ปล่อยให้ลูกสาวมาอยู่เพียงลำพังในที่แบบนี้ได้ยังไง

"หนูชื่อหงส์ฟ้า เรียกหนูว่าหงส์เฉยๆก็ได้ค่ะ" เธอตอบเสียงใส ใบหน้าเปื้อนยิ้ม

"........" เขาพยักหน้ารับทราบ

จากนั้นภายในห้องก็เงียบกริบ ไม่มีเสียงพูดคุยกันอีก ชัชพลหลับตาลงด้วยความเหนื่อยล้า ตาหลับแต่ใจยังคงไม่หลับง่ายๆ ในหัวของเขาตอนนี้มีเรื่องให้ต้องคิดมากมาย ส่วนหงส์ฟ้าเธอนั่งทำการบ้านจนเสร็จ จากนั้นก็ไปอาบน้ำ แล้วปิดไฟเข้านอนเช่นกัน