บทที่ 6

หลังจากบินไปเจ็ดชั่วโมง เครื่องลงจอดอย่างราบรื่นที่สนามบินแองเคอเรจ พักผ่อนค้างคืนที่โรงแรมสนามบิน เคียร์รันพาฉันไปชมแสงเหนือตามสัญญา

แต่การเห็นมิร่าที่อยู่ที่นั่นตลอดเวลา พร้อมกับลูกเรือคนอื่น ๆ ก็ดับความคาดหวังในใจฉันไปหมด

เคียร์รันสัมผัสถึงความไม่พอใจของฉันและพูดเบา ๆ “คนเยอะขึ้นก็สนุกขึ้นนะ”

ฉันอ้าปากแน่น “อะไรก็ได้ที่คุณจัดการ”

มิร่านั่งที่เบาะผู้โดยสาร คุยและหัวเราะกับเคียร์รันตลอดทาง เมื่อเรามาถึงห้องชมวิว แสงเหนือก็ปรากฏขึ้นอย่างยิ่งใหญ่บนท้องฟ้ายามค่ำคืน

ขณะที่ทุกคนต่างประหลาดใจ เสียงของมิร่าดังชัดเจน “เคียร์รัน จำได้ไหม? ครั้งแรกที่เราเห็นแสงเหนือ เราทะเลาะกันใหญ่เลย คุณสัญญาว่าจะพาฉันกลับมา ขอบคุณที่ยังจำสัญญานั้นได้เสมอ”

ฉันเหลือบไปมอง มิร่าและเคียร์รันยืนเคียงข้างกันบนหิมะ ดวงตาเธอนุ่มนวลและเต็มไปด้วยความ linger มือเขาวางเบา ๆ บนเอวเธอ

“ฉันไม่เคยลืมสัญญาที่ให้เธอ” คำตอบของเคียร์รันอ่อนโยนจนเจ็บหูฉัน

ในวินาทีนั้น รู้สึกเหมือนใบมีดน้ำแข็งแทงทะลุหัวใจ ใครเล่าที่เคียร์รันอยากแชร์แสงเหนือด้วยมาตลอด? มิร่า และฉันก็เป็นเพียงผู้ชมที่เขาพาไปเท่านั้น

ใต้เงาสะท้อนของแสงเหนือ ฉันเงียบ ๆ หันหลังแล้วเดินออกไป เกล็ดหิมะร่วงหล่นเปียกผมและปกเสื้อ แต่ฉันไม่รู้สึกอะไร เดินไปอย่างไร้อารมณ์

ฉันไม่รู้ว่าฉันเดินมานานเท่าไหร่ ราวกับย้อนรอยวันเวลาแปดร้อยกว่าวันของความสัมพันธ์นั้น ก้าวต่อก้าว

วันที่สองหลังจากกลับมานิวยอร์ก ฉันเดินตรงไปยังสำนักงานของโรเบิร์ต

“เที่ยวบินสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว รอคำสั่งครับ”

โรเบิร์ตพยักหน้าอย่างเห็นด้วย รับบัตรประจำตัวของฉันแล้ววางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ จากนั้นดึงกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกจากลิ้นชัก เมื่อเปิดฝา แถบไหล่กัปตันของออโรร่า แอร์ไลน์สส่องประกายใต้แสง

“ตั้งแต่วันนี้ เธอไม่ใช่นักบินผู้ช่วย 787 อีกต่อไป แต่เป็นกัปตันของเส้นทาง GF028” เขาผลักกล่องและบัตรใหม่มาทางฉัน “ยินดีด้วย สกายเลอร์ เธอไม่ใช่แค่กัปตันหญิงที่อายุน้อยที่สุดของออโรร่า แอร์ไลน์สเท่านั้น แต่ยังเป็นผู้บุกเบิกเส้นทางใหม่นี้ด้วย”

ปลายนิ้วฉันลูบไล้แถบทองสี่เส้นบนไหล่อย่างเบามือ รู้สึกถึงน้ำหนักและคำมั่นสัญญาที่มันถือไว้ ในวินาทีนั้น ห้าปีแห่งความอดทนและความทุ่มเท แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นในฝ่ามือ

เมื่อกลับถึงบ้าน หลังจากจัดชุดเครื่องแบบกัปตันใหม่ กล่องแถบไหล่ และบัตรประจำตัวลงกระเป๋าเดินทาง ร่างกายทั้งมวลของฉันรู้สึกเบาโล่ง

หลังอาบน้ำ ฉันนอนลงบนเตรียมตัวพักผ่อน

เคียร์รันพุ่งเข้ามาในห้องนอนด้วยความตกใจ ยังอยู่ในชุดเครื่องแบบ

“สกายเลอร์ ทำไมชื่อเธอไม่มีอยู่ในตารางบินพรุ่งนี้ล่ะ?”

ฉันวางหนังสือ เสียงเรียบเฉย “เมื่อเร็ว ๆ นี้เหนื่อยเกินไปค่ะ เลยขอลาหยุดไม่กี่วัน”

คำโกหกนี้ ฉันซ้อมไว้ในใจไม่รู้กี่ครั้งแล้ว ฉันให้โรเบิร์ตรักษาความลับเรื่องการย้ายเส้นทางของฉัน—แน่นอน ฉันจะไม่บอกเคียร์รัน เส้นทางนี้ที่บินกับเขามาห้าปี สถานที่เต็มไปด้วยความทรงจำเหล่านี้—ฉันจะไม่กลับไปอีกแล้ว

สีหน้าของเขาผ่อนคลายลงชัดเจน “ดีแล้ว ฉันคิดว่า…”

ก่อนจะพูดจบ เขาลงเข่าหนึ่งข้างข้างเตียง จับมือฉันแน่น

“เราสัญญาจะบินด้วยกันจนเกษียณ” ดวงตาเขาแทบศรัทธา “สกายเลอร์ อย่าโกหกฉันนะ”

หัวใจฉันถูกบีบรัดอย่างรุนแรง เขาต้องการความซื่อสัตย์จากฉัน ทั้งที่ตัวเองหลอกลวงอยู่ตลอด

“ค่ะ” ฉันพูดเบา ๆ—นี่คือคำโกหกแรกของฉันต่อเขา และจะเป็นครั้งสุดท้าย

เขาโน้มตัวมาจูบฉัน ฉันหันหน้าหนีโดยสัญชาตญาณ การเคลื่อนไหวนี้ทำให้เขาชะงัก

“ตอนฉันกลับมา จะเป็นวันปีใหม่” น้ำเสียงเขามีแววสอบถาม “ไปโตเกียวดูเคานต์ดาวน์กันไหม?”

“ไม่อยากไป”

“งั้นเรคยาวิกล่ะ? แค่เราสองคน”

ฉันยังส่ายหัวอยู่ ตลอดห้าปีที่ผ่านมา เพื่อปกปิดความสัมพันธ์ของเรา เขามักพาฉันไปฉลองปีใหม่ในเมืองไกล ๆ แต่ครั้งนี้ ฉันอยากเพียงรอวันเงียบ ๆ ที่จะออกไปซีแอตเทิล

“คืนส่งท้ายปีเก่า ไปกับฉันที่ร็อคกี้เฟลเลอร์เซ็นเตอร์ถ่ายรูปหน่อยนะ” ฉันยอมลงให้ “เป็นที่ระลึก”

เขาชัดเจนว่าตกใจ “ทำไมต้องนิวยอร์ก? เราไปที่พิเศษกว่านี้ก็ได้นะ”

“แค่ถ่ายรูปเฉย ๆ” เสียงฉันเบา “คุณแค่เล่นเป็นช่างภาพก็พอ”

ฉันไม่เคยตั้งใจให้เขาอยู่ในรูป ฉันจะไม่เอาสิ่งใดเกี่ยวกับเขาไปด้วย

“หลังงานเลี้ยงบริษัท” เขาพูดเร่ง “ฉันจะประกาศความสัมพันธ์ของเรากับทุกคนเอง แค่ให้ฉันอีกนิดนะ”

ฉันหลับตาลง “ไปอาบน้ำเถอะ มันดึกแล้ว”

เมื่อเสียงน้ำในห้องน้ำเริ่มขึ้น ฉันรู้สึกเหน็ดเหนื่อยอย่างลึกซึ้ง ห้าปีที่ผ่านมา—เขาทำให้ฉันต้องรอ

แต่ครั้งนี้ ฉันจะไม่รออีกแล้ว