บทที่ 7

วันที่ 31 ธันวาคม วันสุดท้ายก่อนจะออกเดินทาง

ฉันแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน เลือกชุดสีน้ำเงินราชินี ทับด้วยโค้ชคาชเมียร์ที่เคียร์รันให้ฉันเมื่อปีที่แล้ว เมื่อลอกเครื่องแบบนักบินประจำวัน กระจกสะท้อนภาพความอ่อนโยนของคนแปลกหน้า

ฉันยืนอยู่ใต้แสงดาวที่นัดหมาย รอจากบ่ายจนพลบค่ำ จากรัตติกาลลึกเข้าค่ำคืน แต่เคียร์รันก็ไม่ปรากฏตัว

หน้าจอโทรศัพท์สว่างและมืด วูบวาบไปมา สุดท้าย หลังความเงียบทรมานสิบวินาที ฉันกดหมายเลขนั้นที่คุ้นเคย

เสียงริงโทนดังไปจนสายตัดเองก่อนจะมีคนรับ เสียงเหนื่อยล้าของเคียร์รันดังขึ้น “สกายเลอร์ มิร่าเป็นโรคกระเพาะรุนแรง ฉันอยู่โรงพยาบาลกับเธอ จะไปหานายทีหลังนะ…”

ก่อนเขาจะพูดจบ สายก็ถูกตัดไปทันที

หัวใจฉันตกลงต่ำ เมื่อปลายนิ้วคลิกเข้าไปที่อินสตาแกรมอย่างควบคุมไม่ได้ มิร่าเพิ่งอัปเดตโพสต์ล่าสุด:

[ต้อนรับปีใหม่ในที่ของฉันอย่างสมควร #CaptainsExclusive #Position82]

ในรูป เธอสวมชุดนอนเซ็กซี่ พิงเก้าอี้ห้องนักบิน มือถือแก้วแชมเปญ ข้างเก้าอี้มีกล่องถุงยางที่เปิดอยู่

สมองฉันว่างเปล่า แล้วฉันก็หัวเราะออกมา หัวเราะอย่างไร้เสียง มือกุมหน้าอกที่เจ็บปวด หายใจแทบไม่ทัน

เคียร์รัน เขาว่ากันว่าคนโกหกต้องกลืนเข็มพันเล่ม—คุณโกหกฉันไปกี่ครั้งแล้วนะ?

ไทม์สแควร์ส่องแสงนีออนเจิดจ้าในค่ำคืน ผู้คนแออัด สวยงามราวกับฝันที่ไม่จริง

ฉันควบคุมมือที่สั่นได้แล้ว ดึงโทรศัพท์ออกมาถ่ายภาพฉากตรงหน้า เคียร์รันไม่อยู่ถ่ายให้ก็ช่างมัน ตั้งแต่นี้ไป ฉันจะเป็นช่างภาพของตัวเอง

เดินไปตามบรอดเวย์อย่างช้า ๆ ฉันถ่ายทุกสิ่งที่คุ้นเคยด้วยเลนส์อย่างระมัดระวัง

สิบโมงคืน เคียร์รันโทรมา “สกายเลอร์ ฉันมาช้า หาร้านกาแฟนั่งรอฉันก่อน อย่าให้หนาวนะ”

ฉันมองคู่รักรอบตัวกอดกันให้ความอบอุ่น ข้อนิ้วซีดจับโทรศัพท์แน่น “ฉันต้องรออีกนานแค่ไหน?”

“ฉันจะพยายามไปให้ทันก่อนเที่ยงคืน แน่นอนว่าจะใช้ปีใหม่กับเธอ และถ่ายรูปให้เธอ”

คิดถึงเขาที่อยู่ข้างมิร่าในตอนนี้ แต่ยังกล้าสัญญาอย่างมั่นใจแบบนั้น ฉันอดขำขมขื่นไม่ได้

มองไปยังทะเลนีออนวูบวาบตรงหน้า ฉันพูดเบา ๆ “ฉันจะรอจนถึงเที่ยงคืน”

บอกลาที่เที่ยงคืน—การพบกันครั้งสุดท้าย ถ้าเขาผิดสัญญาอีก เขาจะไม่มีวันได้เห็นฉันอีกในชาตินี้

หลังวางสาย ฉันพิงราวเหล็กเย็น ๆ มองผู้คนที่แออัดและร้อนรุ่มรอบตัวอย่างเงียบ ๆ รออยู่

สิบเอ็ดโมง สิบเอ็ดโมงครึ่ง สิบเอ็ดห้าสิบเก้า

ไทม์สแควร์คึกคักขึ้นอีกครั้ง หน้าจอยักษ์เริ่มเคานต์ดาวน์ ขณะที่คู่รักรอบตัวตะโกน “สวัสดีปีใหม่” และจูบกันใต้พลุ เคียร์รันก็ยังไม่ปรากฏตัว

บนหน้าจอโทรศัพท์ มิร่าอัปเดตอีกครั้ง:

[ต้อนรับปีใหม่กับตำแหน่ง 83 ท้องฟ้าไทม์สแควร์เต็มไปด้วยนีออน ส่องสว่างวัยยี่สิบถึงสามสิบของเรา]

พลุระยิบระยับเบ่งบานเหนือหัว สะท้อนบนหน้าจอโทรศัพท์ ฉันวางโทรศัพท์ลงอย่างสงบ หัวใจเต้นอย่างมั่นคงจนตัวเองก็แปลกใจ

ลมเย็นแทงแก้ม แต่ฉันไม่สน หลังฝูงชนแยกย้ายและแสงนีออนมืดลง ฉันโบกแท็กซี่กลับบ้าน

ทันทีที่ขึ้นรถ เสียงแจ้งเตือนดังขึ้น—ข้อความจากแชตทีม GF028 ของออโรร่า แอร์ไลน์ส

[ยินดีต้อนรับกัปตันสกายเลอร์!] [สวัสดีปีใหม่!]

ฉันสูดลมหายใจลึก ตอบกลับไป “สวัสดีปีใหม่ค่ะ ตั้งตารอที่จะบินกับทุกคน”

จากนั้นฉันบล็อกทุกช่องทางติดต่อของเคียร์รันและเริ่มจัดกระเป๋าครั้งสุดท้าย พับโค้ชคาชเมียร์เรียบร้อย วางบนโซฟาเหมือนทำพิธีอำลา

ฉันดึงโพสต์-อิทออกมา เขียนคำสุดท้าย: “เคียร์รัน ฉันจะไป ขอให้คุณกับมิร่าประสบความสำเร็จในการปลดล็อกตำแหน่งทั้ง 108!”

วางโพสต์-อิทบนโต๊ะกาแฟ ดึงกระเป๋าเดินทางออกจากบ้านที่ฉันอยู่มาห้าปี โดยไม่หันหลังกลับ

หกโมงเช้า สนามบินเคนเนดี้ต้อนรับแสงแรกของรุ่งอรุณ

ฉันเปลี่ยนเป็นเครื่องแบบกัปตันพร้อมแถบไหล่สี่เส้น ก้าวทีละขั้นไปยังเครื่องบินสีน้ำเงิน-ขาวบนลานจอด “GF028” ส่องแสงบนลำตัวในแสงอาทิตย์ยามเช้า

จากนี้ไป ฉันคือกัปตันของเครื่องบินลำนี้

นั่งประจำในห้องนักบิน มือกุมคันบังคับ ความอบอุ่นแผ่จากฝ่ามือไปทั่วร่าง

ปรับวิทยุ ฉันพูดชัดเจน “เคนเนดี้ทาวเวอร์ ออโรร่า แอร์ไลน์ส GF028 พร้อมขออนุญาตบินเที่ยวแรกค่ะ”

เสียงตอบกลับดังเข้าหูฟัง “ทาวเวอร์รับทราบ GF028 ได้รับอนุญาตขึ้นบิน ท้องฟ้าเป็นใจนะ กัปตันเอแวนส์”

“ลาก่อน เคนเนดี้ทาวเวอร์” ฉันผลักคันเร่ง

ในแสงเช้าที่เจิดจ้า GF028 พุ่งขึ้นสู่ก้อนเมฆ ราวกับเหยี่ยวเงิน

แสงแดดสมบูรณ์แบบ สัญญาของอนาคตสดใส

ตั้งแต่นี้ไป ชีวิตฉันจะบินตามเส้นทาง GF028 ไม่เคยตัดกันกับเส้นทางของเคียร์รันอีกแล้ว