บทที่ 4

นิ้วของเคียร์รันยังคงสัมผัสที่ข้อมือฉัน เมื่อได้ยินคำถามของฉัน ม่านตาของเขาหดเล็กลงเล็กน้อย

“สกายเลอร์ เธอต้องเชื่อใจฉันนะ” น้ำเสียงต่ำและเร่งด่วน “เรื่องนั้นมันผ่านมานานแล้ว ตลอดห้าปีที่ผ่านมา มีแต่เธอคนเดียวที่อยู่ข้างฉัน…”

สายตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ทำให้ฉันมึนงงชั่วครู่—บางทีเขาก็ใส่ใจฉันจริง ๆ

แต่ทันใดนั้น สายตาของเขาก็พุ่งเลยไหล่ฉันไปอีกครั้ง ม่านตาหดเล็กลงอีก

“เคียร์รัน!” เสียงของมิร่าดังมาจากด้านหลัง

แขนที่โอบฉันอยู่ปล่อยทันที เขากระตุกถอยหลังเหมือนถูกช็อก การเคลื่อนไหวนั้นรวดเร็วราวกับสัญชาตญาณบริสุทธิ์ สร้างเส้นกั้นล่องหนระหว่างเรา

ในวินาทีนั้น ฉันก็เข้าใจ—แฟนปัจจุบันห้าปีสู้แฟนเก่าที่กลับมาไม่ได้

ฉันถอยหลังสองก้าว เว้นระยะห่าง “ไปเถอะ อย่าให้เธอต้องรอ”

ไม่รอคำตอบ ฉันหันหลังแล้วผลักประตูแก้วของร้านออก ลมกลางคืนของนิวยอร์กพัดเข้ามาที่ปกเสื้อ ทำให้รู้ว่าฉันสั่นมาตลอดทาง

ฉันคิดว่าตัวเองเตรียมใจมาแล้ว แต่เมื่อการทรยศถูกเปิดเผยอย่างชัดเจน หัวใจก็ยังเจ็บ

จากร้านอาหารไปยังอพาร์ตเมนต์เพียงยี่สิบบล็อก แต่ฉันเดินไปเกือบสามชั่วโมงเต็ม

เมื่อฉันผลักประตูอพาร์ตเมนต์ออก นาฬิกาที่โถงทางเข้าชี้หนึ่งโมงเช้า

ฉันมุดตัวลงบนโซฟาในห้องนั่งเล่น จอมือถือส่องแสงบนใบหน้า นิ้วฉันเผลอกดเข้าไปที่อินสตาแกรมของมิร่าโดยไม่รู้ตัว

โพสต์ล่าสุดของเธอเพิ่งลงเมื่อสิบนาทีที่แล้ว

ในรูป มิร่าสวมชุดมินิสีดำประดับเลื่อม ขี่คอของเคียร์รัน มือยกสูง หัวเราะอย่างกล้า เคียร์รันยันขาเธอไว้ มองขึ้นไปที่เธอ โปรไฟล์ของเขาดูอ่อนโยนเป็นพิเศษในแสงพร่ามัว

แคปชัน: “พลังแฟนเต็มร้อย! ใครว่าแค่กัปตันบินเครื่องบินได้เท่านั้น #Supportดีที่สุด”

ฉันนึกถึงฤดูร้อนที่ผ่านมา ที่สวนสนุกคอนนี่ไอส์แลนด์อึกทึก ฉันเคยเห็นผู้หญิงคนหนึ่งขี่ไหล่แฟนเพื่อชมพลุ แล้วฉันก็ดึงมือเคียร์รันเล่น ๆ อยากลองบ้าง

เคียร์รันค่อย ๆ ผลักฉันออก ขมวดคิ้ว “อย่าทำแบบนั้น สกายเลอร์ มันไม่เหมาะสม”

ปรากฏว่ามันไม่ได้ไม่เหมาะสม—แค่เป็นคนผิดเท่านั้น

ความรักมักเลือกปฏิบัติเสมอ

ฉันปิดโทรศัพท์ ทันทีที่หน้าจอมืด น้ำตาไหลลงบนหลังมือ แต่ฉันรีบเช็ดอย่างรวดเร็ว—ร้องไห้เพราะคนที่ไม่คู่ควรก็เท่ากับทำร้ายตัวเอง

เดินเข้าไปในตู้เสื้อผ้า เสื้อผ้าเคียร์รันแขวนเรียบร้อยทางซ้าย—เสื้อเชิ้ตสั่งตัดราคาแพงทุกตัวที่ฉันคัดเลือกอย่างพิถีพิถันกับเขา ด้านหลังสุดแขวนชุดคู่หลายชุดที่ยังไม่เปิด—เพราะเราไม่มีวันใส่มันด้วยกันต่อหน้าสาธารณะ

“เวลาพาไปเที่ยวพักร้อน” เขาเคยสัญญา

มองตอนนี้ ชุดเหล่านั้นคงไม่มีวันได้เห็นแสงสว่าง

ฉันค่อย ๆ ถอดเสื้อผ้าเขา พับทีละชิ้น แล้วใส่ลงในกล่องเก็บ ชุดคู่ทั้งหมดใส่ลงถุงขยะทันที

จากนั้นฉันเริ่มจัดกระเป๋าของตัวเอง อพาร์ตเมนต์ของออโรราที่ซีแอตเทิลพร้อมแล้ว แค่ต้องเอาของจำเป็นไปเท่านั้น กระเป๋าใบใหญ่ที่สุด ฉันจัดใส่ชุดเครื่องแบบ ชุดทำงาน และเสื้อผ้าประจำวันอย่างรอบคอบ

เคียร์รันกลับมาถึงบ้าน เกือบตีสาม สายตาของเขาหยุดอยู่ที่กระเป๋าใบนี้ข้างกำแพง ขมวดคิ้ว “แพ็คดึกขนาดนี้เลยเหรอ?”

ฉันซิปกระเป๋า เสียงเรียบเฉย “ไฟลท์ยาวสัปดาห์หน้า จัดของล่วงหน้าไว้ก่อน”

เขาพยักหน้า ไม่มีพิรุธอะไร เขายังเดินมาดู ก้มลงเช็กล็อกกระเป๋าฉัน แล้วคลิก—ล็อกให้ฉันเอง

“ไปนอนซะ” เขาตบกระเป๋าเหมือนทำงานเสร็จแล้ว แล้วหันไปทางห้องน้ำ

ฉันมองกระเป๋าใบนี้ที่เขาล็อกด้วยตัวเอง คอฉันก็ตึงขึ้นทันที เขาไม่มีทางรู้เลยว่ากระเป๋าใบนี้ไม่ได้ใส่อุปกรณ์การบิน แต่เป็นความตั้งใจของฉันที่จะออกไป

เสียงน้ำดังมาจากห้องน้ำ ฉันค่อย ๆ ลูบมือไปบนผิวกระเป๋าเย็น ๆ ความสัมพันธ์ห้าปี ลดลงเหลือเพียงกระเป๋าใบนี้ที่เขาล็อกเอง และหัวใจที่ไม่อาจเปิดออกได้อีกครั้ง