บทที่ 3

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันวางใบสมัครเลื่อนตำแหน่งที่เซ็นเรียบร้อยแล้วลงบนโต๊ะผู้ช่วยของโรเบิร์ต เมื่อฉันกำลังจะเดินออก เสียงอินเตอร์คอมทางเดินก็ดังขึ้น

“พนักงานทุกคน กรุณาเข้าห้องประชุมหนึ่งทันที พนักงานพัวร์เซอร์คนใหม่มาถึงวันนี้”

ฉันชะงักฝีเท้า เครื่องโบอิ้ง 787 จะได้พนักงานพัวร์เซอร์คนใหม่? เร็วเกินไปหรือเปล่า?

ฉันรีบมุ่งหน้าไปยังห้องประชุม ทันที่ถึงทางเข้า ฉันเห็นเคียร์รันและผู้บริหารหลายคนยืนบนเวที เขาสวมเครื่องแบบกัปตัน เรียบร้อยดังเคย ลายทองบนไหล่ส่องประกายใต้แสงไฟ ด้านล่าง แอร์โฮสเตสยืนเรียงเป็นแถว ชุดสีน้ำเงินเข้มของพวกเธอราวกับทะเลสีน้ำเงิน

จากนั้นผู้อำนวยการฝ่ายปฏิบัติการยิ้ม พร้อมชี้ไปด้านข้างเวที “เรายินดีที่จะแนะนำพัวร์เซอร์ใหม่ของโบอิ้ง 787—มิร่า โจนส์”

เสียงปรบมือดังขึ้นทันที ฉันชะงักอยู่กับที่ มองมิร่าเดินขึ้นเวทีอย่างสง่างาม เธอประสานแขนกับเคียร์รันอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วยิ้มสดใสให้ผู้คน

“โชคชะตาทำงานในแบบลึกลับเสมอ” เสียงของเธอดังผ่านไมโครโฟนไปทุกมุม “เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เคียร์รันเพิ่งเป็นกัปตัน ฉันเป็นพัวร์เซอร์ของเขา หลังจากเวลานี้ เราได้บินด้วยกันอีกครั้ง มันต้องเป็นโชคชะตาแน่นอน”

“ดูคุ้น ๆ นะ” ฉันได้ยินแอร์โฮสเตสข้าง ๆ กระซิบ “เมื่อห้าปีก่อน พวกเขาก็เป็นแบบนี้แหละ”

มิร่าโน้มตัวเล็กน้อยไปหาเคียร์รัน และพวกเขาสบตายิ้มให้กัน ผู้คนปรบมือดังยิ่งขึ้น เล็บของฉันจิกฝ่ามือเงียบ ๆ

เคียร์รันไม่ได้ดึงตัวออกจากเธอ เคมีระหว่างพวกเขาทำให้สายตาฉันเจ็บปวด ฉันเงียบ ๆ หันหลังแล้วผลักประตูห้องประชุมหนัก ๆ ออกไป

……

ค่ำคืนนี้ งานต้อนรับจัดที่ร้านอาหารหรูในมิดทาวน์แมนฮัตตัน ฉันไม่อยากไป แต่หลายคนในทีมลากฉันไปด้วย

“มาเถอะ สกายเลอร์” เจนนี่เกี่ยวแขนฉันไว้ “ทุกคนรู้ว่าเธอชอบเคียร์รันมาตลอด แต่เพื่อบริษัท ก็แค่ไปปรากฏตัวหน่อยก็ยังดี”

ฉันนั่งอยู่มุมห้อง มองมิร่าเดินไปมาเหมือนเป็นเจ้าภาพ เธอโค้งไปกระซิบกับเคียร์รัน นิ้วสัมผัสเบา ๆ ที่ไหล่เขา

ฉากนี้เจ็บปวดเป็นพิเศษ การอยู่ต่อหน้าสาธารณะก่อนหน้านี้ เคียร์รันไม่เคยให้ฉันใกล้ชิดขนาดนี้ เขามักบอกว่า “เราต้องหลีกเลี่ยงความสงสัย” ฉันเคยเชื่อเขา ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว—กฎเหล่านั้นใช้กับคนที่เขาไม่รักเท่านั้น

“ฉันได้ยินว่าพวกเขารักกันมากสมัยนั้น” มาร์ค นักบินผู้ช่วยข้าง ๆ ฉันจิบวิสกี้ “ตอนมิร่าจะไปทำงานที่ดูไบ เคียร์รันยังเขียนจดหมายลาออกด้วยนะ ถ้าไดเรกเตอร์เที่ยวบินไม่ห้ามไว้…”

“แล้วคุณรู้ไหมว่าช่วงโรแมนติกที่สุดคืออะไร?” ลิซ่า แอร์โฮสเตสร่วมสนทนาด้วย “ตอนเคียร์รันอยากขอแต่งงาน เขายังขอเส้นทางบินใหม่โดยเฉพาะ แล้วสารภาพรักผ่านวิทยุ ขณะบินข้ามเส้นอาร์กติก”

ฉันกำแก้วไวน์แน่น ความทรงจำการบินเหล่านั้นที่ฉันคิดว่าเป็นของเราคนเดียว—ปรากฏว่าทั้งหมดคือเรื่องราวซ้ำของคนอื่น ทั้งบริษัทรู้เรื่องความรักของพวกเขา แต่ไม่มีใครรู้เรื่องฉันกับเคียร์รันในห้าปีที่ผ่านมา

มิร่าเคลื่อนตัวผ่านฝูงคน มาหยุดตรงหน้าฉันพร้อมรอยยิ้มมืออาชีพสมบูรณ์แบบ

“เธอต้องเป็นสกายเลอร์ใช่ไหม” เธอยื่นมือมา “ฉันชื่อมิร่า ถือว่าฉันเป็นรุ่นพี่ของเธอแล้วกันนะ”

คำพูดสองคมนี้ทำให้ฉันอดขำไม่ได้ ผู้หญิงคนนี้ที่คอยกวนฉันด้วยข้อความต่าง ๆ ตอนนี้กลับเล่นบทเจอหน้าครั้งแรก

“ยินดีค่ะ” ฉันแตะนิ้วเธอเบา ๆ ก่อนจะดึงมือออกทันที

รอยยิ้มของเธอหยุดชะงักไปชั่วครู่ ก่อนจะกลับมาสดใสเมื่อเธอหันไปหาเคียร์รัน เขากำลังฟังเธออยู่ ปากโค้งเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนแบบที่ฉันไม่ได้เห็นมาหลายสัปดาห์ และไม่ครั้งไหนที่เขาหันมามองฉัน

ฉันทนไม่ได้แล้ว จึงหาเหตุผลเดินออกไป

ทันทีที่ออกมานอกห้องส่วนตัว ฉันได้ยินมิร่าพูดกับเคียร์รันว่า “เคียร์รัน ดูเหมือนนักบินผู้ช่วยของคุณจะไม่ค่อยชอบฉันนะ? เธอออกไปโดยไม่แตะอาหารเลย”

หลังจากความเงียบอึดอัด มีคนแทรกขึ้นมา “อย่าไปสนใจเธอเลย เธอคอยชอบเคียร์รันมาห้าปี เล่นบทตัวประกอบมาตลอด ตอนนี้คุณกลับมา แน่นอนเธอเลยอึดอัด”

เสียงพยักหน้าเห็นใจเกิดขึ้น เมื่อมิร่าพูดต่อ “อย่าพูดแบบนั้นนะ ต่อไปเราก็ต้องเป็นเพื่อนร่วมงานกันทุกคน”

ฉันพิงกำแพงเย็น ๆ แล้วยิ้มขำในใจ ในสายตาทุกคน ฉันเป็นเพียงผู้หญิงน่าสมเพชที่ได้ไม่สมดั่งใจ

ช่างเถอะ อีกสิบเอ็ดวัน ผู้หญิงน่าสมเพชคนนี้จะหายไปจากสายตาพวกเขาไปตลอด เพราะไม่มีใครเคยรู้เลยว่าฉันคือตัวจริงของเคียร์รัน

ฉันเพิ่งจะถึงทางเข้าร้านอาหาร เคียร์รันก็วิ่งตามมา

“สกายเลอร์” น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตำหนิ “เธอไม่ควรออกมาแบบนั้น มิร่าคือเพื่อนร่วมงานใหม่ เธอคงอึดอัดมากเพราะเธอ”

ฉันหยุดแล้วหันไปสบตาเขา “คุณใส่ใจเรื่องเธออึดอัดขนาดนี้—เพราะเธอเป็นเพื่อนร่วมงานใหม่ หรือเพราะเธอคือแฟนเก่าของคุณกันแน่?”