บทที่ 2

ประตูห้องน้ำเปิดออก เคียร์รันโผล่ออกมาพร้อมผ้าขนหนู หยดน้ำไหลเลาะตามแนวกล้ามเนื้อบนอกของเขา

ฉันรีบพับใบสมัครเลื่อนตำแหน่งแล้วยัดใส่กระเป๋า

“กำลังเขียนอะไรอยู่เหรอ?” เขาถามพร้อมกับเช็ดตัว

“จัดเที่ยวบินครั้งหน้า” ฉันซิปกระเป๋าให้เรียบร้อย พยายามทำเสียงธรรมดา

เคียร์รันไม่ได้สนใจอะไรมาก เช็ดผมที่เปียกอยู่ต่อไป พร้อมพูดไม่ใส่ใจ “ถ้าเหนื่อยเกินไป ก็ลองหยุดบินบ้าง เงินเดือนฉันก็พอให้เราดำรงชีวิตดี ๆ ได้อยู่แล้ว”

ฉันมองเขา ห้าปีแล้ว ผู้ชายคนนี้ไม่เคยเข้าใจฉันจริง ๆ

เขารู้ว่าฉันสละโอกาสเลื่อนตำแหน่งสามครั้งเพื่อเขา เขารู้ว่าการบินคือทุกอย่างของฉัน แต่เขากลับพูดอะไรแบบนี้

“คงต้องรอดู” ฉันกลืนความขมที่พุ่งขึ้นมาที่คอ

ฉันก้มหน้า สูดลมหายใจลึก ๆ เงียบ ๆ เพื่อรักษาความสงบ

ไม่เป็นไร อีกเพียงสิบสี่วัน ฉันก็จะลาออกจากโกลบอล ยูไนเต็ด แอร์ไลน์ แล้วจากผู้ชายคนนี้ที่ไม่เคยเอาใจใส่ความฝันของฉันจริง ๆ

กลับมาที่ห้องนอน ฉันเพิ่งจะนอนลง เคียร์รันก็โอบแขนเข้ามาจากด้านหลัง

เขากดตัวเข้ามาใกล้ กลิ่นอบอุ่นชื้น ๆ หลังอาบน้ำของเขา มือของเขาลูบไล้เข้าไปในชุดนอนผ้าไหมของฉันอย่างรู้ใจ

ร่างกายฉันเกร็งทันที ฉันคว้ามือเขาไว้ “อย่าจับฉัน”

ภาพในหัวฉันแล่นขึ้นมา—รูปในอินสตาแกรมของมิร่า มือทาสีแดงวางอยู่บนข้อมือเคียร์รัน

สัมผัสถึงความต้านทานของฉัน เคียร์รันฟังดูประหลาดใจ “เกิดอะไรขึ้น?”

ฉันดึงตัวออกจากอ้อมกอด พลิกตัวไปอีกด้าน “ไม่ค่อยสบาย”

เขาเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนโน้มตัวมากระซิบจูบผม มืออุ่นของเขาปกคลุมหน้าท้องด้านล่าง “แบบนี้ช่วยได้ไหม?”

ในความมืด ฉันหลับตา น้ำตาไหลช้า ๆ ความอ่อนโยนของเขารู้สึกจริงจัง แต่การทรยศก็เช่นกัน

ถ้าเขาใส่ใจฉันจริง ๆ ทำไมเขายังพันพัวกับแฟนเก่าของเขาอยู่?

ในตอนนั้น โทรศัพท์ของเขาบนโต๊ะข้างเตียงก็สว่างขึ้นโดยอัตโนมัติ ฉันเงยหน้ามองโดยไม่รู้ตัว—เป็นข้อความจากมิร่า: “จำข้อสามในลิสต์ความปรารถนาตอนอายุสิบแปดของเธอได้ไหม? พายเรือในเซ็นทรัลปาร์กนะ ฉันรออยู่ที่ท่า ❤️”

หัวใจฉันตกลงไปก้นบึ้ง

วันเสาร์ที่ผ่านมา เคียร์รันเพิ่งสัญญาว่าจะพาฉันไปเซ็นทรัลปาร์ก ฉันจองเรือพายคู่ไว้เรียบร้อยแล้วด้วยซ้ำ

แต่ปรากฏว่า ไม่เพียงของขวัญที่แฟนเก่าได้สิทธิ์ก่อน แม้แต่แผนเดทของเราก็ต้องเป็นของเธอได้สัมผัสก่อน

เคียร์รันก็เห็นข้อความนั้นเช่นกัน เขาลุกขึ้นทันที “มีเรื่องด่วนกับทีม ต้องไปแล้ว”

ฉันมองเขาสวมเสื้อสีน้ำเงินเข้มที่ฉันให้เขาเป็นของขวัญวันเกิด ฟังตัวเองพูดออกไปว่า: “ฉันอยากไปเซ็นทรัลปาร์ก ตอนนี้เลย”

มือเขาหยุดบนเนกไทสักครู่ “สัปดาห์หน้า ฉันยุ่งมากสัปดาห์นี้ สัปดาห์หน้าฉันจะพาเธอไป”

เขาหยิบโทรศัพท์ พรมโคโลญ แล้วเดินออกไป

ทันทีที่ประตูปิด ฉันกระซิบกับตัวเองว่า “งั้นฉันก็ต้องรอต่อไปใช่ไหม?”

มันไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน หน้าหนาวปีที่แล้ว ตอนที่ฉันพูดเล่น ๆ ว่าอยากไปน้ำตกไนแองการ่า เขาจองตั๋วเครื่องบินและโรงแรมค้างคืนให้ พาฉันไปทันทีตั้งแต่เช้าวันรุ่งขึ้น

ตอนนี้? ข้อความเพียงข้อความเดียวจากแฟนเก่า เขากลับให้ความสำคัญมากกว่าทุกแผนของเรา

ฉันเดินไปที่หน้าต่าง มองรถของเขาเลี้ยวโค้งหายไป จากนั้นหันกลับมาที่ห้องนั่งเล่น มองไปยังผนังที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายทั้งหลาย รู้สึกถึงความแน่นในอกคุ้นเคยอีกครั้ง

ห้าปี หลายพันรูป—ฉันคัดเลือกมาอย่างพิถีพิถันร้อยรูปมาติดบนผนัง

รูปแรก: ครั้งแรกที่เราบิน 787 ด้วยกัน ทั้งสองใส่ชุดเครื่องแบบสีขาว ลอบเกี่ยวก้อยใต้กล้องอย่างลับ ๆ

รูปที่สอง: จูบแรกใต้โตเกียวทาวเวอร์ ดอกซากุระร่วงลงมา พลุสว่างไสว

รูปที่สาม: แสงเหนือที่อลาสก้า เขาให้ฉันใส่แจ็กเก็ตของเขา ปากเขาสีม่วงเพราะความหนาว แต่ยังยิ้มได้

รูปที่สี่: คืนส่งท้ายปีเก่าในลาสเวกัส กอดกันท่ามกลางฝนกระดาษสีสัน

……

แต่ละรูปมีเรื่องราว มีความทรงจำที่ฉันคิดว่าจะเก็บไว้ตลอดไป

เมื่อเคียร์รันเห็นฉันโพสรูปครั้งแรก เขากอดเอวฉันแล้วหัวเราะว่า: “ร้อยรูปนี้ คือสัญลักษณ์ว่าความรักของเราจะอยู่ยาวนานร้อยปี”

ตอนนี้มองย้อนกลับไป สัญญานั้นกลับมีอายุสั้นกว่าที่ฉันเคยคิดไว้มาก

ฉันยิ้มขมขื่น แล้วยื่นมือดึงรูปออกมาทีละรูป

รอยตะปูที่เหลืออยู่นั้นหนาแน่นราวกับดวงดาว—เหมือนความสัมพันธ์ของเรา: เต็มไปด้วยรูพรุน

หลังจากถอดรูปสุดท้าย โทรศัพท์ฉันขึ้นโพสต์ใหม่ของมิร่า:

“บางความฝันวัยสิบแปดไม่มีวันลืม ❤️ #CentralPark #Sunset #PromiseKept”

รูปกลางในกริดเป็นภาพมือสองข้างประสานกัน—ฉันจำมือที่มีกระดูกข้อชัดเจน สวมคู่กับนาฬิกาคู่ของเราได้ดีเกินไป

ลมหายใจฉันหยุดชั่วขณะ

ขณะที่ฉันกำลังสั่น ใกล้จะปิดหน้าจอ เสียงแจ้งเตือน WhatsApp ก็ดังขึ้น

มิร่าส่งข้อความเสียงมา

ฉันจ้องปุ่มเล่น จากนั้นไม่รู้ตัวก็กดมัน

“เคียร์รัน ช้า ๆ หน่อย เจ็บนะ…”

เสียงครางของเธอผสมกับเสียงหายใจหนักของเคียร์รัน

โทรศัพท์หล่นลงพื้น

ฉันนั่งมองหน้าจอค่อย ๆ มืดลง หลังจากพายเรือ ก็ยังมีปาร์ตี้ต่ออีกสินะ

ฉันรีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า ดึงของขวัญทั้งหมดที่ฉันเคยให้เขาออกมาจากตู้

ทุกฤดูหนาว ฉันถักผ้าพันคอให้เขาเอง บอกว่าอยากห่อเขาไว้ทั้งชีวิต

ทุกวันวาเลนไทน์ ฉันเลือกเข็มขัด Hermès อย่างพิถีพิถัน บอกว่าอยากผูกเขาไว้กับฉันตลอดไป

“ฉันจะเก็บทุกอย่างที่เธอให้ฉันนะ ที่รัก”

เขามักพูดแบบนั้นเมื่อได้รับของขวัญ แล้วจูบหน้าผากฉันด้วยความเคารพ

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างกลับดูตลกและเยาะเย้ย

ฉันยัดทุกอย่างลงในถุงขยะ รวมถึงรูปภาพเหล่านั้น แล้วโยนลงถังขยะข้างล่าง

ตลอดวันที่เหลือ ฉันจะจัดการเคลียร์ทุกอย่างเกี่ยวกับเรา

เคียร์รันกลับมาประมาณเกือบสิบเอ็ดโมง ตอนที่เขาเดินเข้ามา กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ นั้นห้อมล้อมเขา

เมื่อถอดเสื้อโค้ท เขาสังเกตรูปบนผนังที่ว่างเปล่า “สกายเลอร์ รูปทั้งหมดไปอยู่ไหนหมด?”

ฉันกำมือ เล็บจิกลงฝ่ามือ “ตกลงมาหมด เอาไปเก็บแล้ว”

จากนั้นฉันหันไปทางห้องนอน

เขาตามมา “ทำไมไม่เอากลับไปแขวนล่ะ?”

มองไปที่รอยรักและรอยข่วนที่เต็มคอเสื้อเปิดของเขา ฉันก้มหน้า “ตะปูหลวม แขวนกลับไม่ได้แล้ว”

เขาไม่เข้าใจ แต่โล่งใจ “เดี๋ยวฉันมีเวลา เราค่อยมาหาเวลาฉันแขวนให้ด้วยกัน”

เขาเดินเข้าห้องน้ำ

“รูปสามารถแขวนใหม่ได้” ฉันพูดเบา ๆ กับประตูปิด “แต่ความรู้สึก…ไม่สามารถกลับคืนมาได้”