บทที่ 3 คนที่สนใจ

“พรีมจดรายละเอียดที่คุณแทนต้องการให้ปรับแก้ครบทุกอย่างแล้วค่ะ มีตรงส่วนไหนที่คุณแทนอยากแนะนำหรือติชมการให้บริการของบริษัทเราเพิ่มเติมไหมคะ”

เมื่อคุยเรื่องงานและรับทราบปัญหาที่คุณลูกค้าคนสำคัญต้องการให้ปรับแก้แล้วเรียบร้อย ก่อนจะขอตัวกลับพรประวีย์ก็ไม่ลืมที่จะถามความพึ่งพอใจของแทนคุณ ลูกค้าที่ใช้บริการสินค้าของบริษัทที่พรประวีย์ทำงานอยู่

“เรื่องคำติผมคงไม่มีอะไรต้องติแล้วล่ะครับ เพราะผมเชื่อมั่นในสินค้าของบริษัทนี้ ถ้าจะมีก็คงมีแต่คำชมมากกว่า”

แทนคุณ อายุ33ปี ผู้บริหารหนุ่มหล่อ เขาพูดจากใจจริงเพราะเขาถูกใจซอฟต์แวร์และอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ของบริษัท SSY มาก เพราะถ้าไม่ถูกใจเขาคงไม่เลือกใช้สินค้าของSSYเป็นหลักตั้งแต่ก่อตั้งบริษัทของตัวเองมาจนถึงตอนนี้ก็เข้าปี3แล้ว

“ผมต้องขอโทษคุณพรีมมากกว่าครับที่วันนี้รบกวนเวลาเลิกงานของคุณพรีม แล้วยังต้องรบกวนให้มาคุยเรื่องงานถึงที่บ้านของผมอีก”

ชายหนุ่มเอ่ยคำขอโทษอย่างรู้สึกเกรงใจหญิงสาวจากใจจริงและเมื่อมองดูเวลาแล้ว แทนคุณคิดว่าเขาควรจะให้เธอเดินทางกลับได้แล้วเพื่อที่จะไม่มืดค่ำมากไปกว่านี้

“ไม่เป็นไรเลยคุณแทน มันเป็นหน้าที่ของพรีมอยู่แล้วค่ะที่จะต้องคอยดูแลให้บริการลูกค้าหลังการขาย และคุณแทนก็เจ็บขาอยู่ด้วยเดินทางออกไปไหนมาไหนคงไม่สะดวกเท่าไหร่ พรีมเข้าใจค่ะ”

ตอนแรกที่แทนคุณโทรติดต่อเข้ามาขอนัดเธอให้มาพบเขาที่บ้าน ตอนนั้นพรประวีย์ก็แอบสงสัยอยู่เหมือนกันว่าทำไมต้องให้ไปที่บ้านเขาด้วย เพราะปกติลูกค้าคนนี้จะเป็นคนเดินทางเข้าไปขอพบเธอด้วยตัวเองมากกว่าหรือไม่ก็นัดคุยงานกันตามร้านอาหารข้างนอก แต่พอได้มาเห็นว่าที่ข้อเท้าของเขาใส่เฝือกอยู่พรประวีย์ก็หายสงสัยขึ้นมาทันที

“ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พรีมขอตัวกลับก่อนนะคะ”

ถึงเวลาที่เธอต้องกลับคอนโดได้แล้วเพราะมีข้อความเข้ามาไม่หยุดเลย ดีนะที่เธอตั้งเป็นระบบสั่นแบบเบาเอาไว้ไม่งั้นคงรบกวนเวลาคุยงานกับแทนคุณมากแน่ ๆ และไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครเป็นคนส่งข้อความรัว ๆ เข้ามาหาเธอ ‘คุณงูใหญ่ค่ะ’

“คุณพรีมครับ...”

“อุ้ย ไม่ต้องเดินไปส่งพรีมหรอกค่ะคุณแทน”

เห็นแทนคุณพยายามจะลุกเดินไปส่งพรประวีย์ที่ประตูแต่หญิงสาวก็ห้ามเขาไว้ก่อนเพราะเธอไม่อยากให้เขาต้องเดินเยอะ และอีกอย่างประตูหน้าบ้านก็อยู่ใกล้แค่นี้เอง

“ผมเกรงใจคุณพรีมจัง ผมขอเลี้ยงข้าวคุณพรีมสักมื้อได้ไหมครับ เป็นการขอบคุณที่คุณพรีมเสียสละเวลามาคุยงานกับผมถึงที่นี่และที่ผมให้การต้อนรับคุณพรีมได้ไม่เต็มที่”

มันรู้สึกเขิน ๆ เธอยังไงก็ไม่รู้ที่เป็นเจ้าของบ้านแต่ต้องให้แขกดูแลตัวเอง ทั้งหาน้ำดื่มไหนจะคอยจัดจานอาหารให้อีกของแบบนี้เขาควรเป็นคนดูแลเธอมากกว่า และเขาอยากบอกให้เธอรู้มากว่ามื้อค่ำในวันนี้เขาทานอาหารได้อร่อยมาก ๆ เลยล่ะและที่อาหารอร่อยก็เพราะความสดใสของเธอทั้งนั้น

หนึ่งเหตุผลที่แทนคุณเลือกใช้สินค้าของบริษัทSSYมานานหลายปีก็เพราะพนักงานดูแลลูกค้าคนนี้แหละ เขายอมรับว่าเขาถูกใจพรประวีย์ เขาชื่นชมการทำงานเก่งของเธอและหลาย ๆ อย่างที่ผู้หญิงคนนี้มี แต่แทนคุณก็ใจไม่กล้าพอที่จะแสดงออกมาให้หญิงสาวเห็นว่าเขารู้สึกกับเธอแบบไหน เอาแค่คิดว่าจะต้องรุกหน้าจีบพรประวีย์เขายังเขินเลย

แต่หลังจากที่ถามตัวเองมาสักพักแล้วและแทนคุณได้คำตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง นั่นก็คือ เขาชอบผู้หญิงคนนี้จริง ๆ และอยากสานสัมพันธ์กับเธอมากกว่าแค่เรื่องงาน เขาจะรวบรวมความกล้าและเริ่มจีบพรประวีย์ เธอจะเปิดโอกาสให้เขาไหมก็คงต้องลองลุ้นกันดูสักตั้ง

‘แต่ตอนนี้ขอให้เขาได้ถอดเฝือกออกก่อน ไม่หน้าไปแตะบอลเลยตู’

“คือพรีม...”

“นะครับ อย่าเกรงใจผมเลยนะ คิดซะว่ากินข้าวกับเพื่อนหรือไม่ก็สงสารคนโสดขี้เหงาอย่างผมก็ได้”

ต้องเริ่มขายตัวเองตั้งแต่วินาทีนี้แล้ว!!

“ก็ได้ค่ะ แต่พรีมอยากให้คุณแทนรักษาขาให้หายก่อนนะคะ ส่วนเรื่องนัดกินข้าวเราค่อยคุยกันทีหลังก็ได้ค่ะ”

เห็นเขาดูจริงจังที่อยากจะเลี้ยงข้าวเธอมาก ๆ พรประวีย์เองก็ไม่รู้ว่าจะปฏิเสธยังไงต่อเพราะเธอก็ทั้งเกรงใจเขา ไหนจะเห็นใจที่เขาขาเจ็บอยู่และเป็นลูกค้าคนสำคัญอีกบวกกับตอนนี้เธอก็อยากรีบกลับคอนโดแล้วด้วย จึงทำให้พรประวีย์เลือกตอบตกลงชายหนุ่มกลับไป

‘แค่กินข้าวเอง คงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง’

“ขอบคุณครับคุณพรีม ขับรถระวัง ๆ ด้วยนะครับ เดินทางปลอดภัย”

ผมเป็นห่วง ประโยคนี้ได้แต่อมอยู่ในปากไม่กล้าพูดออกไป สายตาก็คอยมองตามจนพรประวีย์เปิดและปิดประตูลง

เฮ้อ ถอดหายใจออกมาให้กับความขี้ขลาดของตัวเอง แต่เขาจะไม่ยอมแพ้หรอกเพราะนี่มันพึ่งจะเริ่มต้นลงสนามเองนะ เขาจะต้องเดินหน้าจีบเธอให้ได้

“โห จะส่งข้อความมาทำไมเยอะแยะเนี่ยพี่กิต”

ดวงตากลมเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นจำนวนข้อความที่กิตตินันท์ส่งเข้ามาหาเธอ อยากจะโมโหใส่เขาจริง ๆ เพราะเธอก็บอกแล้วว่าจะคุยงานไม่ต้องส่งข้อความมาแล้วนะ แต่ก็ยังส่งมาอีกแล้วส่งมาเป็นสิบ ๆ ข้อความ และไม่ได้มีข้อความด่วนอะไรเลย นอกจากสติ๊กเกอร์

‘ส่งมาแบบนี้กวนตรีนกันนะเนี่ย’

พรประวีย์เลือกที่จะไม่ส่งข้อความตอบกลับไปเพราะเดี๋ยวก็ต้องไปเจอกันที่คอนโดอยู่ดี ป่านนี้เขาคงดื่มเบียร์และนอนดูหนังสบายใจไปแล้วมั้ง

ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงพรประวีย์ก็กลับมาถึงห้องของตัวเองและก็เป็นไปตามคาดเพราะตอนนี้กิตตินันท์กำลังยกแก้วขึ้นดื่มพลางปล่อยเสียงหัวเราะขบขันไปกับหนังที่เขากำลังเปิดดูอยู่ แต่พอเห็นว่าเธอกลับมาถึงแล้ว คุณงูใหญ่ก็รีบเดินตรงมาหาและรวบตัวเธอเข้าสู่อ้อมกอดของเขาทันที ริมฝีปากหนาบดจูบอย่างโหยหาแทนการพูดจาทักทาย เขาจะทำแบบนี้เวลาที่เขาคิดถึงเธอมากหรือไม่ก็ต้องการเธอมาก

“ทิ้งให้พี่อยู่คนเดียวตั้งนาน รู้ไหมว่าคิดถึงแมวน้อยมาก”

พูดแล้วก็จูบเธออีกครั้งสอดแทรกลิ้นร้อนเขาไปควานหาความหวานในโพรงปากของเธอ ตามจริงเขาควรจะต้องหาน้ำให้เธอดื่มให้สดชื่นเสียก่อน แต่คนมันคิดถึงนี่หว่าขอจูบขอดูดความหวานให้ชื่นใจก่อนแล้วกัน

“อื้อ อย่าพึ่งหื่นตอนนี่สิคะ พรีมพึ่งกลับมาถึงนะขอไปอาบน้ำก่อน”

ครืด ครืด

“ใครโทรมาคะแมวน้อย”