บทที่ 7 รู้ในเรื่องที่ไม่ควรรู้

“แล้วฉันจะไปรู้ได้ยังไงว่าคุณชอบแนวไหน มันเป็นโจทย์ที่กว้างมากเลยนะคะ ตามปกติแล้วก่อนปิดปรับปรุง จะว่าจ้างบริษัทออกแบบ ตกแต่งภายใน พร้อมกับงานก่อสร้างเลยไม่ใช่เหรอคะ แต่นี่งานก่อสร้างเสร็จไปกว่าครึ่งแล้ว...”

“ใช่ จริงๆ แล้วผมก็เคยจ้างบริษัทให้มาออกแบบอยู่หรอก แต่ผมไม่พอใจ ก็เลยฉีกสัญญาทิ้ง คุณไม่ต้องถามมากหรอก มีหน้าที่ทำอะไรก็ทำไป ถามไปก็ไม่ได้ประโยชน์อะไรขึ้นมา” เขาดุเธอ คาเซียมองเขาอย่างมีน้ำโห ดูทรงแล้วเขาเรื่องมากขนาดนี้ งานของเธอจะรอดไหมเนี่ย

จอมพลพาคาเซียไปดูส่วนต่างๆ ของสถานบริการ เธอโทรศัพท์เรียกพนักงานมาช่วยถ่ายรูป เก็บรายละเอียด งานนี้เป็นงานที่ยากมาก เธอไม่รู้ว่าควรจะต้องเริ่มต้นยังไง

บริเวณชั้นล่างจะมีตู้กระจก และเป็นเหมือนขั้นบันได คงจะเป็นเหมือนในหนังที่เวลาผู้ชายจะมาใช้บริการ ก็คงจะชี้นิ้วเลือกผู้หญิงภายในตู้ นี่คงเป็นที่มาของคำว่านางงามตู้กระจก คาเซียจ้องพื้นที่นั้นอยู่นาน จนจอมพลต้องสะกิดเรียก

“ได้ไอเดียแล้วเหรอ”

“เปล่าค่ะ ฉันแค่สงสัย... ตรงนี้เป็นส่วนที่ผู้หญิงจะนั่งรอให้ลูกค้ามาชี้นิ้วเลือกใช่ไหมคะ” เธอถาม จอมพลพยักหน้าตอบ

“ผู้หญิงที่นั่งในนี้ก็คงจะเหมือนสินค้าชิ้นหนึ่ง เวลาอยู่ในตู้ ก็ต้องทำให้ผู้หญิงดูเด่น ต้องใช้พื้นพรม ฉากหลัง ไฟ ส่อง คงจะเหมือนหุ่นโชว์เสื้อผ้าตามห้างสรรพสินค้าล่ะมั้ง” เธอยืนพูดพึมพำคนเดียว จอมพลได้ยินก็หัวเราะออกมาเบาๆ

“เสร็จหรือยัง ผมจะได้พาไปดูตรงอื่นต่อ”

“ค่ะ เสร็จแล้วค่ะ”

จากนั้นจอมพลก็พาเธอขึ้นมาดูห้องที่ให้บริการ คาเซียถึงกับตื่นตาตื่นใจเพราะของเดิมที่มีอยู่มันก็หรูหราพอสมควร เธอมองเห็นอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ เตียงนอน และของใช้ต่างๆ นิ้วมือเล็กลากไล้ไปตามขอบอ่างอาบน้ำแล้วก็จินตนาการไปด้วย เวลาคนเราจะมีอะไรกัน ส่วนใหญ่จะเริ่มจากตรงไหนก่อนนะ จะเหมือนตอนที่เขาจับเธอจูบ ลูบไล้เมื่อวานนี้หรือเปล่า... เธอได้แต่คิดในใจ

“คุณจอมพลคะ” คาเซียเรียกชายหนุ่ม เขาหันมาหาเธอ

“ว่ายังไง”

“คุณชอบไปเที่ยวประเทศไหนมากที่สุดคะ”

“ผมชอบเที่ยวแถบยุโรป อังกฤษ ฝรั่งเศส อิตาลี”

“ทำไมคุณถึงชอบเที่ยวแถบนั้นคะ” เธอถามต่อ จอมพลสบตาเธอ

“ไม่รู้สิ รู้สึกเหมือนผูกพัน อาจเป็นเพราะผมไปเรียนต่อที่อังกฤษตั้งแต่อายุ 18 เลยรู้สึกเหมือนเป็นบ้านหลังที่สอง ผมชอบอากาศที่นั่นด้วยนะ ไม่ร้อน อ้อ... อีกอย่างหนึ่งก็คือผมชอบสถาปัตยกรรมแถบยุโรป มันดูคลาสสิกดี” เขาตอบเธอ

“เหมือนฉันเลยค่ะ ฉันก็ชอบสถาปัตยกรรม งานศิลปะแถบยุโรป โดยเฉพาะฝรั่งเศส ฉันเคยไปเที่ยวฝรั่งเศสตอนเด็กๆ ฉันชอบเข้าไปในพิพิธภัณฑ์ลูฟ คุณพ่อกับคุณแม่พาฉันไปเที่ยวปารีส 10 วัน ฉันรบเร้าให้คุณพ่อกับคุณแม่พาไปที่นั่นติดกันทุกวัน วันแรกคุณพ่อกับคุณแม่ก็พาฉันไปเดินดู แต่วันต่อๆ มา เป็นอันรู้กันว่าตอนเช้าจะพาฉันไปทิ้งไว้ที่พิพิธภัณฑ์ พอตกค่ำก็ค่อยมารับฉันกลับ ระหว่างนั้นคุณพ่อกับคุณแม่ก็ไปจู๋จี๋กัน” คาเซียเล่าแล้วก็อมยิ้มไปอย่างมีความสุข เธอไม่รู้ตัวเลยว่ารอยยิ้มและเรื่องเล่าของเธอนั้น ทำให้เธอมีเสน่ห์มากกว่าเดิมอีก

จอมพลลอบมองรอยยิ้มแสนหวานนั่นอย่างเผลอไผล ริมฝีปากของเธอแต่งแต้มด้วยลิปสติกสีส้มอ่อนๆ ชวนให้เขาอยากเข้าไปลิ้มลองนัก

“คุณอยู่อังกฤษมาตั้งแต่เกิดเลยเหรอ” เขาถามพร้อมกับพาเธอไปเดินดูห้องอื่นๆ ต่อ

“ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนอังกฤษแท้ๆ”

“ทำไมคุณถึงพูดภาษาไทยชัดเจนเหมือนคนไทยไม่มีผิด”

“แม่เลี้ยงของฉันเป็นคนไทย สอนฉันพูดภาษาไทยตั้งแต่อายุ 7 ขวบ เวลาอยู่บ้านทุกคนจะต้องพูดภาษาไทย”

“ทำไมคุณถึงเลือกมาเปิดบริษัทที่เมืองไทย ทำไมไม่เปิดในลอนดอน” เขาซักไซ้ถามต่อ ยิ่งถาม ยิ่งได้ยินคำตอบ ก็ยิ่งอยากรู้จักเธอมากขึ้นกว่าเดิม

“ฉันชอบเมืองไทย ชอบทะเล ชอบรสชาติอาหาร และที่ฉันมาอยู่ที่นี่เพราะต้องการหาประสบการณ์ทำงานในรูปแบบที่แตกต่างไปจากที่อื่น และไม่คิดว่าจะมาเจอกับคุณด้วย” เธอพลั้งปากพูดไป จอมพลชะงักนิดหน่อย

“เจอกับผมแล้วไม่ดีหรือไง” เขาถามอีก แล้วเปิดประตูไปยังห้องสุดท้ายที่เขาพาเธอมาดู

“เรื่องนี้ฉันขอไม่ตอบแล้วกันนะคะ” เธอตอบและหันหน้ามาหาเขา แต่เธอกลับเห็นเขาปิดประตูแล้วล็อกอย่างแน่นหนา เธอนิ่งอึ้งไปทันที

“ทำไมไม่ตอบผมล่ะ สรุปแล้วการที่ได้เจอผมมันดีหรือไม่ดีกันแน่” เขาเดินเข้ามาหาเธอ คาเซียเดินถอยหลังหนี

“คุณจอมพล คุณจะล็อกประตูทำไมคะ”

“อยากให้คุณเข้ามาดูห้องพิเศษของผม โดยที่ไม่มีคนรบกวน” เขาบอก คาเซียหันไปมองรอบๆ ห้อง เตียงนอนขนาดคิงไซส์ตั้งอยู่กลางห้อง มีอ่างอาบน้ำแบบจากุซซี่ อยู่ใกล้ๆ กัน ห้องออกแบบเรียบหรูตามสไตล์ยุโรป มีโซฟาตัวใหญ่ และแสงไฟส้มสลัวๆ เธอเอะใจถอยหลังออกมา

“ฉันดูครบถ้วนแล้วค่ะ ขอตัวออกไปข้างนอกก่อนนะคะ” เธอเดินไปที่ประตู แต่ถูกแขนแข็งแกร่งกันตัวเธอเอาไว้ก่อน

“อย่าเพิ่งไปสิ คุณยังไม่ตอบผมเลยนะ ว่าการที่ได้เจอผมมันดีหรือไม่ดี” เขาถามอีกครั้ง

“ไม่ดีค่ะ!” คาเซียโพล่งตอบออกไปอย่างลืมตัว พอนึกขึ้นได้เธอถึงกับปิดปากตัวเองแน่น

“ว่ายังไงนะ” เขาเดินเข้ามาใกล้เธอ คาเซียถอยหลังจนแผ่นหลังบางแนบชิดกับผนังห้อง

“คือ... ฉันไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น”

“ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นแล้วหมายความว่าแบบไหน เจอผมแล้วไม่ดี... ไม่ดียังไงกัน” เขาจับบ่าทั้งสองข้างของเธอไว้แน่น แล้วก้มหน้าถามจนลมหายใจสัมผัสได้ถึงกัน คาเซียมือไม้อ่อน กล้องถ่ายรูปและสมุดโน้ตร่วงลงไปกับพื้น

“ไม่ดีทุกตรง...” เธอตอบเสียงแผ่ว ก็มันจริงอย่างที่เธอพูดนี่นา ตั้งแต่ได้เจอกับเขาเมื่อวานนี้ ชีวิตเธอก็วุ่นวายตลอด เมื่อวานเขาก็ลวนลามเธอ และบีบบังคับให้เธอมาทำงานให้ แทนที่จะได้ทำงานกับลูกค้าที่คุยรู้เรื่อง แต่ต้องมาเจอกับเขาที่เอาแต่ใจสุดๆ

“พูดอย่างนี้ไม่รู้หรือไงว่าผมเป็นใคร” เขาทำเสียงเข้มใส่ คาเซียส่ายหน้า

“ไม่รู้”

“ทำไมถึงไม่รู้ เจอกันเมื่อวานนี้แล้ว ยังไม่รู้อีกเหรอว่าผมเป็นใคร” เขาบีบไหล่เธอแรงขึ้นอีกนิด และทำสายตาข่มขู่

“ระ... รู้ก็ได้ คุณก็คือสามีเก่าของนางแบบดังที่ชื่อมาริสา...” คาเซียตอบ แต่คำตอบนั้นเปรียบเสมือนหอกทิ่มแทงจิตใจเขา จอมพลกัดฟันกรอด นึกโมโหคนตรงหน้า เรื่องที่ควรรู้ดันไม่รู้ แต่ไปรู้ในเรื่องที่ไม่ควรรู้เสียอย่างนั้น

คาเซียทำตาใสแป๋วมองสบตากับเขานิ่ง นี่เธอตอบอะไรผิดไปหรือเปล่า เขาก็คือสามีเก่าที่นางแบบดังคับฟ้าของประเทศไทยเคยแต่งงานด้วย แล้วก็หย่าร้างกันหลังจากแต่งงานได้เพียง 2 ปี เมื่อวานหลังจากที่ได้เจอกับเขา เธอก็หาข้อมูลในอินเตอร์เน็ต เห็นแต่ข่าวนี้ทั้งนั้น

“รู้ในเรื่องที่ไม่ควรรู้...” เขาทำเสียงโหดเหี้ยมใส่เธอ แล้วก็กดริมฝีปากจูบเธออย่างหนักหน่วง คาเซียร้องประท้วงในลำคอ เขาฉวยโอกาสกับเธออีกแล้ว

“อ่อยอ๊ะ!” คาเซียกำมือทุบเขาหลายครั้ง แต่เขาก็ยังใช้ความช่ำชองบดขยี้เรียวปากบางไม่หยุด เขาทำให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง มือบางค่อยๆ เปลี่ยนจากทุบตีเป็นกำเสื้อของเขาไว้แน่น

จอมพลเห็นว่าเธอเริ่มโอนอ่อนกับเขาแล้ว เขาดึงร่างบางเอามาไว้ในอ้อมกอด แล้วดันตัวเธอเดินถอยหลัง ล้มลงไปบนเตียงนอนนุ่ม เขาไม่ละริมฝีปากจากเธอเลย คาเซียได้สติตอนเธอนอนอยู่บนเตียงแล้ว เธอลืมตาโพลง ผลักใบหน้าเขาออกอย่างแรง

“คุณจอมพล...” เธอพูดได้แค่นั้น เขาตรึงมือทั้งข้างของเธอเอาไว้แน่น แล้วกดจูบเธออีก ปลายลิ้นร้อนแทรกเข้าไปในปากของหญิงสาว เขาช่วงชิมความหวานจากเธอจนพอใจแล้วก็ลากริมฝีปากลงมาที่ลำคอ

แม้จะรู้ว่าเขาจะต้องไปทำธุระต่อที่อื่น แต่เขาก็ไม่สามารถหยุดยั้งตัวเองได้ ความหอมหวานจากกายสาวเชิญชวนให้เขาประโคมจูบช่วงชิมอย่างไม่อยากลุกขึ้นไปไหน

“คุณจอมพล อย่าค่ะ อย่า... อื้อ... อ๊ะ...”